Chapter Ten: Ang Pagbalik ni Marki
905 Words
Minsan, kapag natututo kang mag-move on, hindi mo akalain na darating ang isang pagkakataon na muling babalik sa buhay mo ang mga bagay na tinangka mong kalimutan ay bigla na lang babalik at sisirain ang lahat. Si Mikaela, sa mga huling linggo, ay naging mas kontento sa sarili at mas naging malapit na s'ya lalo kay Nathan. Ngunit ang tadhana, gaya ng dati, ay may ibang plano.
Isang hapon, habang si Mikaela ay naglalakad papunta sa library:
Habang binabaybay niya ang hallway ng school, nakaramdam siya ng pamilyar na presensya. Habang tumingin siya sa gilid, nakita niyang nakatayo si Marki. Ang mga mata nito ay naglalaman ng isang matinding pagsisisi, at ang katawan niya ay parang may bigat na tinatangkilik.
Hindi alam ni Mikaela kung anong sasabihin o kung anong gagawin. Nakaramdam siya ng labis na kalituhan. Matapos ang lahat ng nangyari, hindi niya inaasahan na muling magkikita sila sa ganitong paraan.
“Mikaela,” tawag ni Marki, at ang boses niya ay malumanay, puno ng pag-aalala.
Tumingin si Mikaela sa kanya, ang puso ay puno ng tanong. "Marki, bakit ka nandito? Hindi ba’t wala nang dapat pang pag-usapan?" Ang tono niya ay may halong kalungkutan at galit.
"Alam ko," sagot ni Marki, "na wala nang magagawa pa para maibalik ang lahat. Pero gusto ko lang sanang mag-sorry—mula sa puso ko. Alam ko na maraming pagkakamali na hindi ko na kayang itama, pero sana matutunan mong magpatawad."
Hindi nakapagsalita si Mikaela agad. Sa halip, iniwasan niya ang mata ni Marki at nagpatuloy sa paglakad. “Wala na akong pakialam, Marki. Hindi ko na kaya ang magpatawad pa.”
Ang mga salitang iyon ay parang kutsilyo na tumusok kay Marki. Nakita niyang nagsimula nang maglakad si Mikaela palayo, ngunit hindi siya tumigil. Sumunod siya kay Mikaela, pilit kumakapit sa mga sandali ng pagkakataon.
"Please, Mikaela, mag-usap tayo. Hindi ko kayang makita kang ganito."
Sa isang tahimik na sulok ng campus, si Mikaela ay naupo sa isang bench.
Tinutok niya ang kanyang tingin sa malayo at sinubukang mag-isip. Ang mga tanong ay patuloy na umiikot sa kanyang isipan. Bakit ba ako nag-aalangan? Bakit ko siya pinapansin pa? Pero sa kabila ng lahat, may mga bahagi ng kanyang puso na hindi pa rin nakalimot sa mga magagandang alaala nila ni Marki.
"Mika..." tawag ni Marki, sumunod na rin sa bench, naupo sa tabi ni Mikaela. "Hindi ko na kayang palampasin ang pagkakataong magsabi ng totoo."
"Totoo? Ano pa ba ang natitira para sabihin mo?" tanong ni Mikaela, ang tono ay puno ng sakit.
"May mga bagay akong hindi sinabi sa'yo," simula ni Marki. "Na noong mga panahong iyon, mas pinili kong takasan ang mga problema ko kaysa harapin kita. Pero ang ginawa ko, nasaktan kita. Alam ko na hindi ko kayang baguhin ang lahat, pero sana magkausap tayo ng mas maayos."
Sa mga salitang iyon, ang puso ni Mikaela ay tila nagdadalawang-isip.
Wala na siyang nararamdaman na galit kay Marki, pero may mga piraso pa rin ng sakit sa kanyang puso. “Hindi ko na kayang magpatawad, Marki. Hindi ko na kayang balikan ‘yon.”
"Alam ko, at naiintindihan ko. Pero sana, kahit pa paano, matutunan mong ibigay ang lahat ng nararamdaman mo—masama man o mabuti," sagot ni Marki, ang boses ay puno ng pagpapakumbaba.
Nagtagal sila ng ilang minuto sa bench, tahimik na nagmamasid sa paligid. Walang nagsasalita, ngunit parehong ramdam ang bigat ng kanilang mga nararamdaman.
Sa gabing iyon, sa kwarto ni Mikaela:
Tahimik na nakaupo si Mikaela sa kanyang kama, hawak ang cellphone. Ang mga mata niya ay matamang nakatingin sa screen, ngunit hindi siya makapagdesisyon kung ano ang gagawin. Si Marki… bakit nga ba ako nagdadalawang-isip?
Nag-ring ang kanyang phone, at nakita niyang isang mensahe mula kay Nathan:
“Mika, paano ka na? Kung may kailangan ka, nandito lang ako.”
Isang matamis na ngiti ang sumilay sa labi ni Mikaela. Si Nathan… Sa kabila ng mga tanong at kalituhan na bumabalot sa kanyang puso, naaalala niya ang lahat ng mga magagandang bagay na nagawa ni Nathan para sa kanya. Sa kanya, ramdam niyang walang kondisyon ang suporta at pagmamahal.
Kinabukasan sa school, nagkita sina Mikaela at Nathan:
Habang sila ay naglalakad papunta sa classroom, nagtanong si Nathan, "Mika, okay ka lang ba? Mukhang hindi ka pa rin okay."
Tumigil si Mikaela at tinignan si Nathan sa mata. "Nathan, may mga bagay na… hindi ko alam kung paano haharapin."
"Nandito ako para sa’yo, Mika," sagot ni Nathan na may seryosong ekspresyon. "Hindi ko alam kung ano ang nangyayari, pero hindi kita iiwan. Kung kailangan mong mag-usap, nandito lang ako."
Sa mga sumunod na araw, hindi pa rin mawala sa isipan ni Mikaela ang mga nangyari.
Si Marki ay muling pumasok sa buhay niya, at siya ay muling naharap sa isang sitwasyon na wala siyang kasiguraduhan. Ngunit natutunan niyang hindi niya kailangan madaliin ang mga desisyon. Sa ngayon, ang pinakamahalaga ay kung paano niya itutuloy ang kanyang buhay.
Sa mga susunod na kabanata, patuloy na haharapin ni Mikaela ang mga pagdududa at mga bagong pagkakataon sa kanyang buhay. Si Nathan ay nariyan upang tulungan siya, ngunit si Marki ay magiging isang malaking bahagi pa rin ng kanyang kwento. Magiging mahirap para kay Mikaela ang magdesisyon kung paano siya magpapatawad o kung bibigyan pa ba niya si Marki ng pagkakataon. Ngunit isang bagay ang sigurado: ang kanyang journey ay hindi pa tapos, at marami pang mga hakbang na dapat niyang pagdaanan.
- Writer
