The love that I will never forget

Chapter Nine: Ang Mga Pagdududa

Minsan, sa kabila ng mga pagbabagong nararamdaman natin, may mga tanong pa ring hindi nasasagot. Habang si Mikaela ay nagiging masaya sa mga pagbabago sa kanyang buhay—mas magaan ang pakiramdam at mas naging malapit na siya kay Nathan, ngunit may mga bahagi ng kanyang puso na hindi pa rin lubos na naka-move on.

Isang hapon, habang naglalakad sila ni Nathan sa campus:

"Alam mo ba, Mika, na ang saya ko na kasama kita? Parang mas madali ang mga bagay kapag nandiyan ka," sabi ni Nathan, maligaya at puno ng saya sa kanyang boses.

Ngumiti si Mikaela, ngunit sa kabila ng ngiting iyon, may kalituhan pa ring bumabalot sa kanyang puso. Bakit ba parang may kulang? Tinanong niya ang sarili. Si Nathan ay mabait, maalalahanin, at laging nandiyan para sa kanya. Pero may mga moments pa rin na nagbabalik sa kanyang isipan si Marki—yung mga alaala nila na masaya, kahit na puno na ng sakit.

"Nathan," simula ni Mikaela, huminto siya at tinitigan ang kanyang kaibigan. "May mga moments ba sa buhay mo na parang... hindi mo na alam kung tama pa ba 'yung mga nararamdaman mo?"

Nagulat si Nathan at bahagyang ngumiti. "Mika, madalas ko nga nararamdaman 'yan. Pero minsan, kailangan lang natin tanggapin na hindi lahat ng nararamdaman natin ay may kasiguraduhan. What matters is kung paano tayo magde-decide to act on those feelings."

"Eh paano kung... paano kung may mga bagay pa na hindi ko kayang bitawan? Paano kung may mga taong, kahit na masakit, hindi ko kayang kalimutan?" tanong ni Mikaela, ang mga mata ay puno ng alinlangan.

Nathan's smile faded slightly, ngunit hindi siya nag-panic. "Mika, I get it. And I understand. Pero ang importante, you don't have to figure everything out right now. Kung may mga tanong ka pa sa sarili mo, okay lang 'yon. Walang rush. Alam mo, kapag handa ka na, ang mga sagot ay magiging malinaw din sayo."

Sa gabing iyon, habang tinitingnan ni Mikaela ang mga bituin mula sa kanyang bintana, ang mga salitang iyon ni Nathan ay paulit-ulit na tumatakbo sa kanyang isipan. "Walang rush..." Wala siyang pakialam kung ang puso niya ay laging puno ng kalituhan, pero sigurado siya sa isang bagay—hindi pa siya handang magpatawad kay Marki ng buo.

Kinabukasan, sa canteen:

Nagkita si Mikaela at Nathan habang nag-uusap ang ilan nilang kaklase. Nang makita ni Marki si Mikaela, agad itong lumapit.

"Mika," tawag ni Marki, ang boses ay may kaba at pagsisisi. "I just want to talk to you."

Hindi na pinansin ni Mikaela si Marki. Dahan-dahan siyang lumapit kay Nathan at humawak sa braso nito. "Nathan, okay lang ba kung tayo na lang muna?" tanong ni Mikaela, tinitingnan si Marki nang walang emosyon.

Hindi inalis ni Nathan ang pagkakahawak sa kanya. "Of course, Mika," sagot ni Nathan, na may pagpapakita ng malasakit.

Sa mga sumunod na araw, habang patuloy ang relasyon nila ni Nathan, si Mikaela ay natututo na tanggapin na hindi kailangang madaliin ang lahat. Ang mga tanong sa kanyang puso ay hindi agad nasasagot, pero mas naramdaman niyang mas importante ang proseso ng paghilom.

Isang araw, habang sila ni Nathan ay nag-uusap tungkol sa kanilang mga plano sa buhay, napansin ni Mikaela na may mga bagay na mas nagiging malinaw para sa kanya. "Nathan, hindi ko alam kung anong mangyayari sa hinaharap, pero sigurado akong mas magiging magaan ang lahat kung ako mismo ang magpatawad sa sarili ko," sabi ni Mikaela, ang mga mata ay puno ng pag-unawa.

"Masaya akong marinig 'yan, Mika," sagot ni Nathan, sabay hinawakan ang kamay ni Mikaela. "Walang dapat ipag-alala. Basta't magkasama tayo, okay na.".........

Sa mga susunod na kabanata, patuloy na haharapin ni Mikaela ang kanyang mga nakaraan at ang mga bagong pagkakataon na darating. Ngunit isang bagay ang sigurado s'ya hindi niya na kailangang mag-isa. Hindi man kayang burahin ng oras ang sakit, unti-unti niyang natutunan kung paano tanggapin ang kanyang mga pagkatalo at magpatuloy muli.