Chapter Eight: Ang Pagbalik ng Nakaraan
605 Words
Minsan, sa buhay ng isang tao, kailangan mong tanggapin ang lahat ng nangyari para makapagpatuloy. At sa mga huling linggo, si Mikaela ay unti-unting natututo kung paano tanggapin ang lahat ng sakit na dulot ng nakaraan. Sa kabila ng lahat ng mga pagsubok, natutunan niyang magpatawad at mahalin ang sarili, at sa pamamagitan ng suporta ni Nathan, muli siyang nakabangon.
Isang araw, sa school:
Habang naglalakad si Mikaela sa hallway, bigla siyang nakaramdam ng isang pamilyar na presensya. Napatingin siya sa gilid at doon, nakatayo si Marki. Nakayuko ito, parang hindi alam kung paano lalapit kay Mikaela.
Tinutok ni Mikaela ang tingin kay Marki, at sa loob ng isang segundo, parang lahat ng emosyon niya ay bumalik. Hindi siya sigurado kung galit ba siya o may natirang mga alaala ng kanilang magandang mga araw.
“Mika…” tawag ni Marki, ngunit natigilan ito nang makita ang malungkot na expression sa mukha ni Mikaela.
“M-marki…” sagot ni Mikaela, malumanay ngunit may kabigatan.
Hindi malaman ni Marki kung anong sasabihin. Lumapit siya kay Mikaela at huminga ng malalim. “Mika, gusto ko lang sanang makausap ka.”
“Anong pag-uusapan pa natin?” tanong ni Mikaela, pilit na tinatago ang emosyon. “Ano pa ba ang gusto mong sabihin sa’kin?”
“Gusto ko lang sanang humingi ng tawad. Hindi ko kasi naisip kung gaano ako kasakit sa’yo. Lahat ng ginawa ko, ako lang ang may kasalanan. I’m so sorry,” sabi ni Marki na may halong pagsisisi sa boses.
Tahimik si Mikaela habang tinitingnan ang mga mata ni Marki. Marami siyang nararamdamang galit, sakit, at kaunting awa. Pero sa ngayon, alam niyang wala nang silbi ang magpatawad.
“Mahalaga ka, Mika, pero alam ko na hindi na kita maibabalik sa dating tayo. Pinili kong magbago, at sana matutunan mo ring gawin ‘yon.”
Nakatingin lang si Mikaela sa mga mata ni Marki na puno ng lungkot at pagsisi, ngunit ang alam lang ni Mikaela sa oras na iyon ay hindi n'ya mapapatawad si Marki
Mikaela, pagkatapos ng pag-uusap na iyon:
Nasa kwarto siya, tahimik, at nararamdaman niyang wala nang sakit na nagmumula kay Marki. Napansin niyang mas magaan ang pakiramdam niya, at sa kabila ng lahat ng nangyari, natutunan niyang lumaban para sa sarili niya.
Isang Linggo na ang nakalipas:
Kasama n'ya si Nathan, umakyat sila sa isang lugar sa tabing-dagat. Dito sila nag-bonding, at walang pakialam ang mundo sa paligid nila. Nakasandal si Mikaela sa balikat ni Nathan habang pinapanood nila ang paglubog ng araw.
“Nathan,” sabi ni Mikaela habang tinitingnan ang mga alon. “Salamat. Hindi ko alam kung ano na ng nangyari sa akin kung wala ka.”
“Wala yun, Mika. Nandito lang ako,” sagot ni Nathan.
Minsan, ang mga simpleng bagay na ipinapakita ng mga tao ay mas nagiging mahalaga kaysa sa mga salitang binibitawan.
Sa gitna ng kanilang mga kwentuhan, biglang nakatanggap si Mikaela ng text mula kay Marki:
“Mika, I know I can't undo what I did, but I hope you find happiness. I’ll always remember you as the girl who taught me how to love.”
Pinabayaan na lang ito ni Mikaela. Hindi na siya nag-reply. Ang mahalaga, natutunan niyang palayain ang sarili mula sa nakaraan at tanggapin na ang kanyang hinaharap ay hindi na nakatali kay Marki.
Sa mga susunod na kabanata,
Makikita na ni Mikaela ang mas maliwanag na kinabukasan, ngunit ang mga tanong tungkol kay Nathan at ang maaaring mangyari sa pagitan nila ay magsisimulang magbukas. Tila ba may mga bagong misteryo na dapat harapin, at baka si Marki ay muling magbalik para magsimula ng isang bagong kwento.
- Writer
