เพชรเมื่อทานอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็เดินขึ้นไปยังห้องทำงานของเขาที่อยู่บนชั้นสองของบ้านทันที โดยที่เขาไม่ได้สนสนใจสองแม่ลูกที่ยังทานไม่เสร็จ เขาทำงานอยู่สักพักก็เริ่มรู้สึกว่าสายตาล้าเหนื่อยเมื่อยตัว เขาจึงหยุดพักและออกไปนั่งที่ระเบียงของห้องทำงาน ห้องทำงานของเพชรเมื่อมองลงไปที่บริเวณหน้าบ้าน จะเห็นสวนดอกโบตั๋นอย่างพอดิบพอดี เขานั่งไปได้ไม่นานนักสายตาของเขาก็สังเหตุเห็นว่ามีคนตัวเล็กๆกำลังเดินดูดอกไม้ในสวนอยู่ คนๆนั้นก็คือบลูนั่นเอง เขามองเธอไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่ได้คิดอะไรมากนัก เขาเองก็แปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกัน เขารู้สึกว่าตัวเองนั้นไม่ได้รักบลูเลย แต่ทำไมเขาถึงต้องทำสัญญาบ้าๆนั่นขึ้นมาด้วย แล้วยังให้เธอกับลูกมาอยู่ด้วยกันที่คฤหาสน์นี่อีก หากเป็นคนอื่นการรับผิดชอบกับเด็กที่เกิดมาจากความไม่ได้ตั้งใจและความผิดพลาด อีกทั้งคนสองคนยังไม่รู้จักกัน ไม่รักกันด้วยซ้ำ การที่เขาให้เงินและให้ก
