EP4

1245 Words

ตอนที่ 4 ทวงคืน “มีนมีผ่าตัดค่ะ ประมาณ4-6ชม. พี่รามิลกลับก่อนนะคะ มีนฝากดูความเรียบร้อยภายในงานด้วย” “เป็นหมองานยุ่งขนาดที่ไม่มีเวลาเลยเหรอ?” “มันเป็นหน้าที่ของมีนค่ะ” “จูบก่อนแล้วจะยอมกลับ” “พี่รามิล เราไม่ใช่แฟนกันนะคะ” “งั้นฉันก็จะยืนรอเธออยู่ตรงนี้” มีนาเดินเข้าไปหอมแก้มชายหนุ่มฟอดใหญ่ เป็นจังหวะเดียวกันที่หมอเบสเปิดเข้ามา “หมอมีน” หมอเบส ยกมือป้องปากทันที ที่เห็นเพื่อนสนิทกำลังหอมแก้มชายหนุ่มอีกคนอยู่ มีนารีบผละตัวออกทันที ก่อนที่รามิลจะกระตุกยิ้มอย่างพอใจ พร้อมกับก้มลงไปจูบริมฝีปากของคุณหมอสาวเบาๆ ทำเอาคุณหมอสูติที่มาใหม่ เริ่มมีท่าทีเขินอาย ก่อนที่มาเฟียหนุ่มจะเดินย่างกายออกไปทันที มีนาเริ่มมีท่าทีเลิ่กลั่กทันทีที่เพื่อนมองมา “ไหนว่าไม่ได้คิดอะไรไงคะ” “ก็ไม่ได้คิด” “แล้วทำไมถึงมายืนหอมแก้มเขาได้ หมอมีนถ้ารู้สึกกับเขา ก็ทำตามหัวใจตัวเองเถอะนะคะ หมอว่าหมอมีนควรลืมอดีตได้แล้ว” “ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะ หมอเบส แต่สำหรับมีน ตอนนี้มันก็ดีอยู่แล้ว” มีนาเอ่ยขึ้นก่อนจะตัวออกจากห้องทันที หมอเบสก็มองตามร่างคุณหมอสาวที่แสนจะปากแข็ง ก่อนจะเดินตามออกไป ห้าชั่วโมงผ่าน... มีนาเดินออกมาจากห้องผ่าตัดด้วยท่าทีเร่งรีบ ก่อนจะหยิบกระเป๋าราคาแพงและออกจากโรงพยาบาลทันที ตุ้บ อึก! โอ๊ย!! มีนาเดินชนเข้าร่างกายหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งมองด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าเขาคือมาเฟีย เพราะเธออยู่กับมาเฟียตั้งแต่เด็กทำไมจะดูไม่ออก “ขอโทษค่ะ” “เป็นXXXไรเดินไม่ดูวะ” ล็อกเกอร์ เอ่ยขึ้นก่อนเงยขึ้นมองหน้าคุณหมอสาวที่ยืนรู้สึกผิดอยู่ “คุณเลือดออกนี่” มีนารีบเข้าไปพยุงร่างชายหนุ่มทันที ด้วย สัญชาตญาณความเป็นหมอเห็นคนเจ็บจึงรีบเข้าไปช่วย “สวย...สวยมาก” ล็อกเกอร์เอ่ยขึ้นก่อนจะจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มของหญิงสาวไม่ละสายตา มีนาพามาเฟียหนุ่มเข้ามาให้ห้องทำแผลทันที ก่อนจะเปิดเสื้อเพื่อดูแผล “แผลเหมือนโดนมีดเลย” มีนาลูบไปที่แผลเบาๆ โดยชายหนุ่มก็ไม่ได้ห้ามเธอหรือแสดงท่าทีเจ็บปวดออกมา “อาจจะต้องเย็บแผลนะคะ” มีนาเอ่ยขึ้นก่อนจะสบตากับชายหนุ่มชัดๆ โดยล็อกเกอร์ก็ยังคงสบตากับหญิงสาวอยู่แบบนั้น “คุณต้องเย็บแผลนะคะ” “คุณหมอชื่ออะไรคะ” มีนาแสดงท่าทีมึนงงทันที เมื่อชายหนุ่มเอ่ยถามชื่อของเธอ “หมอมีนาค่ะ” “รอหมอตรงนี้ก่อนนะคะ” มีนารีบเตรียมอุปกรณ์สำหรับทำแผลเรียบร้อย ก่อนจะตั้งใจเย็บแผลให้ชายหนุ่มด้วยความตั้งใจ นั่นทำให้ชายหนุ่มเริ่มหลงใหลในความสวยงามข้างหน้า จนอยากได้เธอมาครอบครอง “เป็นหมอยุ่งมาก คงยังไม่มีแฟนใช่ไหม” “มาเฟียเองก็เหมือนกันใช่ไหมคะ” มีนาแกล้งถามกลับออกไป มีนาไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น เธอฉลาดและทันเล่ห์เหลี่ยมคน “รู้เหรอครับว่าผมเป็นมาเฟีย” “ก็ดูไม่ยาก มีผู้ชายเดินตามสองคน ไม่มาเฟีย ก็นายก แบบคุณไม่น่าจะเป็นนายกได้” “คุณหมอน่ารักจังเลยครับ” “หมอขอไม่ค้านนะคะ คนไข้หลายคนก็พูดแบบนั้น” มีนาเอ่ยขึ้นก่อนจะส่งยิ้มไปให้ชายหนุ่ม “เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ อย่าให้แผลโดนน้ำนะคะ ล้างแผลทุกวันด้วยค่ะ” “มาล้างที่โรงพยาบาลได้ไหมคะ” “ล้างที่บ้านเองก็ได้ค่ะ ไม่เห็นต้องมาถึงโรงพยาบาลเลย” “อยากให้หมอล้างให้” “แค่ล้างแผล ไม่ต้องให้หมอล้างก็ได้ค่ะ” “อยากเจอหมอครับ อยากรู้จัก” มีนาชะงักไปกับคำพูดตรงไปตรงมาของชายหนุ่ม ก่อนจะส่งยิ้มเป็นเชิงเข้าใจในความหมายนั้น “มาเฟียนี่อ่อยเรี่ยราดกันทุกคนรึเปล่าคะ” “เคยเจอมาเฟียมาก่อนเหรอครับ” “หมอมีธุระที่ต้องจัดการ หมอขอตัวก่อนนะคะ เดินเองได้ใช่ไหม” “หมอจะอุ้มผมไหมล่ะครับ” “ไม่น่าไหวนะคะ” มีนาเอ่ยขึ้นก่อนส่งยิ้มไปอีกครั้งและขอตัวเดินออกไปทันที ไม่รอให้ชายหนุ่มได้พูดอะไรมากกว่านั้น อยู่ ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น ครืด...ครืด.. มีนาก้มมองโทรศัพท์มือถือในมือ ก่อนจะปรากฏเบอร์มาเฟียหนุ่มอย่างรามิล มีนาเดินตรงไปที่รถของชายหนุ่มทันทีก่อนจะเคาะกระจกเบาๆ รามิลมองใบหน้าหญิงสาวขึ้น ก่อนจะหลบสายตาเพราะมีแผลฟกช้ำบนใบหน้า เนื่องจากเขาและล็อกเกอร์เพิ่งมีเรื่องกันมาไม่นานมานี้ และเขาได้ใช้มีดแทงเข้าที่ชายหนุ่มอีกคน “มีนมาช้าเหรอคะ” มีนาเอ่ยถามมาเฟียหนุ่มขึ้น ก่อนจะสบตาชายหนุ่มทันที รามิลไม่ตอบแต่เลือกที่จะขับรถออกมา ที่งานศพของพ่อแม่เธอ ในขณะติดไฟแดง มีนาเห็นถึงความผิดปกติของการปกปิดใบหน้าของชายหนุ่ม “พี่รามิลไปมีเรื่องกับใครมาคะ” รามิลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่กับความขี้สงสัยของเธอมีนาจับใบหน้าชายหนุ่มหันมาสบตากัน ก่อนจะลูบแผลที่มุมปากเบาๆ “เจอโจทก์เก่านิดหน่อย ไม่เป็นอะไรมาก” “ค่ะ ไม่เป็นอะไรมากมีนลืมไปว่าพี่มันคนเหล็ก” มีนาเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ก่อนจะจิ้มลงไปที่แผลมุมปากของชายหนุ่มอย่างแรง “พอใจแล้วใช่ไหม” “ไม่เจ็บเหรอคะ” “เจ็บ แต่กลัวเธอโกรธมากกว่า” “มาเฟีย ต่างกับนักเลงแค่รวยกว่าเหรอคะ” รามิลเงียบไปทันที เมื่อมีนาเอ่ยถามถึงความเป็นมาเฟียของเขา มีนาทำหน้ามุ่ยทันทีเมื่อไม่ได้รับคำตอบ และหันหน้าออกไปนอกหน้าต่างรถทันที “จะเป็นอะไร ยังไงฉันก็คือคนที่รักเธอ มีนาเริ่มมีใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ “มาเฟียนี่อ่อยเรี่ยราดทุกคนจริงๆ “หมายความว่าไง” รามิลเอ่ยถามเมื่อมีนาเริ่มพูดจาเหมือนไปเจอมาเฟียมา และในประเทศไทยตอนนี้คงมีแค่เขาและอดีตเพื่อนอย่างล็อกเกอร์ “มีนเย็บแผลให้มาเฟียมาค่ะ พี่รามิลรู้จักเขาไหมคะ เขาน่ากลัวมาก แต่เขาก็เจ้าเล่ห์มากเหมือนกัน เขาชอบพูดจาเหมือนพี่รามิลเลย” รามิลขบกรามแน่น เมื่อรับรู้ว่ามีนานั้นเจอกับล็อกเกอร์และ และไม่มีทางที่ล็อกเกอร์จะไม่รู้สึกชอบมีนา เพราะมีนาน่ารักขนาดนี้ “พี่รามิล ไม่พอใจมีนเหรอคะ” “เปล่า” มาเฟียหนุ่มขับรถออกมาด้วยความเร็วก่อนจะถึงพิธีจัดงานการจากไปของพ่อแม่เธอ มีนาค่อยๆ มองควันที่ลอยขึ้นเหนือฟ้า นั้นตอกย้ำได้ว่าพ่อและแม่ของเธอได้จากไปแล้ว “ไหนมันอยู่ไหน อีลูกเมียหลวง ฉันจะมาทวงสมบัตรให้ลูกฉัน” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ก่อนจะพุ่งตัวเข้ามาหามีนา พรืบ! อึก!โอ้ย! มีนาเอ่ยร้องขึ้นเมื่อถูกกระชากอย่างแรง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more