Bir hafta sonra aile üyeleri artık evlerine gitmişti. Babaannem benimle biraz daha kalmak istedi. Benimle kalması bana da iyi gelirdi.
Mehmet'le o günden sonra hiç konuşmadık, ona kalbimle inanmak istiyordum. Aklım sanki devre dışı kalmıştı. Düşünmek beni kötü yapıyordu, aklımda olan bütün düşünceleri bir kenara attım.
Sabahın erken saatlerinde uyandım, Mehmet koca kollarını sıkıca belime sarmış uyuyordu. Elimi yüzüne koydum, sakalları elime batıyordu. Parmaklarım yüzünü okşuyordu, kapalı gözleri yavaşça açıldı. Gözleri gözlerime değince dudakları iki yana kıvrıldı.
"Günaydın, yavrum." uyku mağduru bakışları beni gülümsetti. Mehmet uzanıp dudaklarımı öptü.
"Günaydın." kuru bir günaydın diye bildim. İçimde olan sevgiyi göstermek istiyordum ama bir yanım sessiz kalıyordu.
Gözlerini
