สัญญารักสัญญาแค้น

2 พนักงานดีเด่น

2

พนักงานดีเด่น

อชิตาหญิงสาวที่ตัดสินใจมาเรียนที่ต่างประเทศเพราะความรักที่โดนพ่อกับแม่กีดกันไม่ให้คบหา เธอจึงลีกหนีความรักมาที่ต่างประเทศ เธอเรียนจบและได้งานทำหลังจากที่เรียนจบ แต่ในไม่กี่วันข้างหน้าเธอก็ต้องกลับแล้ว

“อชิตาพวกฉันสองคนไม่อยากให้เธอกลับไปเลย ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก” เพื่อนคนหนึ่งที่เรียนมาด้วยกันทำงานด้วยกันมานานหลายปี เมื่อรู้ว่าเพื่อนจะกลับบ้าน เธอก็คร่ำครวญไม่หยุดหลังจากรู้ว่าเพื่อนได้เขียนใบลาออกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ฉันก็ไม่ได้อยากกลับนะพวกเธอ แต่ตอนนี้ที่บ้านไม่ค่อยสู้ดีเลย ธุรกิจของที่บ้านมีปัญหาหนักมาก” อชิตาพูดเรื่องนี้มาทีไรเธอก็อดสงสารแม่ไม่ได้ที่โทรมาร้องไห้อยู่บ่อย ๆ

“เรื่องนั้นเราสองคนเข้าใจ แต่มันก็คิดถึงนี่นาอยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปี” เพื่อนอีกคนพูดขึ้นมาพร้อมกับกอดเพื่อนของเธอ ทั้งสามคนยืนกอดกันอย่างอบอุ่นเป็นภาพที่เรียกน้ำตาได้เป็นอย่างดี

ก่อนที่อชิตากำลังจะออกจากบริษัทที่เธอทำงาน ทางบริษัทก็ได้จัดงานเลี้ยงเพื่อมอบรางวัลพนักงานดีเด่นเพราะเธอทำงานมานานหลายปี เธอเป็นที่รักของพนักงานในบริษัทเพราะเธอเป็นคนใจดีมีน้ำใจ

“หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะ” เพื่อน ๆ ของเธอต่างพูดคำนี้ทั้งน้ำตาด้วยความคิดถึงเมื่อนึกถึงว่าที่บริษัทแห่งนี้จะไม่มีเธอมาทำงานอีกแล้ว

“ไว้จะหาโอกาสมาหาทุกคนให้ได้นะ” อชิตาเองก็บ่อน้ำตาแตกไม่ต่างไปจากเพื่อน ๆ เพราะเธอเองก็มีความผูกพันกับที่นี่มาก ๆ

อชิตากับเพื่อน ๆ เลี้ยงฉลองกันอย่างสนุกสนาน อยู่ ๆ ก็มีชายหนุ่มตาน้ำข้าวเดินมาพร้อมกับช่อดอกไม้ช่อใหญ่มามอบให้เธอ

เขาเดินมายื่นดอกไม้ให้กับเธอ พร้อมกับบอกว่าเขาแอบรักเธอมานานมาก ๆ แล้วตั้งแต่วันแรกที่ได้เห็นได้รู้จักกับเธอ

เขาบอกว่าเขาจะไปหาเธอที่ประเทศไทยให้ได้ และเขายังบอกเธออีกว่าได้โปรดอย่าลืมเขา เขาเสียดายเวลามาก ๆ ที่ไม่ได้บอกรักเธอตั้งแต่แรกจนวันนี้เธอกำลังจะไปมาบอกตอนนี้ก็คงสายไปแล้ว

อชิตาจึงให้ช่องทางการติดต่อกับเขาเพราะเธอไม่อยากให้เขาเสียใจมากไป แต่เธอก็บอกเขาว่าเขายังไม่พร้อมที่จะรักใครบอกตอนไหนเธอก็ยังไม่สามารถรักใครได้ในตอนนี้

เพื่อน ๆ ต่างมาส่งเธอที่สนามบินกันอย่างพร้อมหน้า “เดินทางปลอดภัยนะหมอนอิง ไว้เจอกันนะ อย่าลืมพวกเรานะ คิดถึง ดูแลตัวเองเองนะคะ”

“คิดถึงทุกคนนะ ไว้เจอกัน อย่าลืมโทรหาฉันนะทุกคน ไปแล้วนะ” อชิตาพูดขึ้นมาพร้อมกับกอดเพื่อน ๆ ที่มาส่งทีละคน ๆ ก่อนที่เธอจะเดินไปเพื่อเตรียมตัวเดินทาง

อชิตาโบกมือให้กับเพื่อน ๆ เช่นเดียวกับที่เธอเองก็โบกมือให้กับเพื่อน ๆ เพื่อน ๆ ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่มีเธอต้องเหงามากแน่ ๆ

อชิตาลงจากเครื่องมีแค่แม่กับน้องสาวของเธอเท่านั้นที่มารับเธอส่วนพ่อของเธอไม่ได้มารับเธอกลับบ้าน

“พี่หมอนอิง คิดถึงจังเลย” ทอฝันเดินเข้าไปกอดพี่สาวด้วยความคิดถึง

“พี่ก็คิดถึง” อชิตากอดน้องสาวจนพอใจแล้วเธอก็เดินไปกอดแม่ด้วยความคิดถึงเช่นกัน

“พ่อล่ะคะ” อชิตาถามหาพ่อของเธอเพราะเธอเองก็คิดถึงพ่อไม่น้อยไปกว่าแม่กับน้องสาวของเธอ

“พ่อไปทำงานลูก ตอนเย็นก็ได้เจอพ่อแล้ว” แพรไหมแม่ของเธอพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ไม่ได้ดูมีความสุขเท่าไร

“ถ้าอย่างนั้นเรากลับบ้านกันดีกว่า หนูคิดถึงอาหารที่แม่ทำจะแย่แล้วค่ะ” อชิตาพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ดูมีความสุขมากที่จะได้กินอาหารฝีมือแม่ของเธอเพราะเธอไม่ได้กลับบ้านเลยหลังจากไปเรียนในครั้งนั้น พ่อกับแม่และน้องสาวเป็นคนที่ไปหาเธอซึ่งก็แค่ปีละครั้งเพราะพ่อของเธอไม่ได้มีเวลาไปบ่อย ๆ

“ได้สิหนูอยากกินเมนูไหนบอกแม่มาได้เลย”

“ถ้าให้หนูทายว่าพี่หมอนอิงอยากกินอะไร ทอฝันบอกได้เลยว่า ต้องเป็นส้มตำอย่างแน่นอน” ทอฝันพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของพี่สาวยิ้ม ๆ

“เรานี่มันรู้ใจของพี่จริง ๆ เลยถ้าอย่างนั้นมีส้มตำแล้วก็ต้องมีไก่ย่างด้วยนะ” อชิตาพูดขึ้นยิ้ม ๆ น้องสาวก็หัวเราะที่ตัวเองรู้ใจของพี่สาวยิ่งกว่าใคร

อชิตากลับมาที่บ้าน ทุกอย่างในบ้านก็ยังเหมือนเดิมไม่ได้เปลี่ยนไปมากแต่ที่บ้านตอนนี้ไม่มีคนใช้อย่างแต่เก่าแล้วเพราะที่บ้านของเธอต้องลดค่าใช้จ่ายลงแต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกลำบากอะไรเพราะเธอไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศเธอก็ทำทุกอย่างด้วยตัวของเธอเองทั้งนั้น

“แม่ขา พรุ่งนี้หนูขอเข้าไปที่บริษัทของคุณพ่อได้มั้ยคะ หนูจะได้ไปดูว่าปัญหาของเราคืออะไร” อชิตาที่ยังไม่ได้นั่งพักเลย เธอก็พูดเรื่องงานขึ้นมาเพราะเธอเป็นห่วงเรื่องนี้มาก เพราะครอบครัวของเธอมีทุกวันนี้ได้ก็เพราะบริษัทแห่งนี้ที่พ่อกับแม่สร้างมันขึ้นมา เธอจะปล่อยให้มันสูญเปล่าไม่ได้

“พักสักสองสามวันก่อนก็ได้นะลูก หนูมาเหนื่อย ๆ” แพรไหมที่เป็นห่วงลูกสาวอยากให้พักผ่อนก่อนที่จะไปทำงาน

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ได้เหนื่อยอะไร หนูทำได้สบายมากค่ะ” อชิตาพูดยิ้ม ๆ แล้วก็หันไปบอกกับน้องสาวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

“พรุ่งนี้ทอฝันก็ต้องเข้าไปกับพี่ เราสองคนต้องช่วยกันเพื่อให้ครอบครัวของเรากลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง” อชิตาพูดขึ้นมาโดยไม่รู้เลยว่าพ่อของเธอได้ทำอะไรไว้มากมายแค่ไหน ซึ่งคนที่รู้มีแค่แม่ของเธอกับพ่อของเธอเท่านั้น