3
ความรักอันสดใส
9 ปีที่ผ่านมา
อชิตาหญิงสาวที่มีรูปร่างหน้าตา สวย น่ารัก เป็นขวัญใจของหนุ่มๆ ที่มหาวิทยาลัย เธอเป็นดาวประจำมหาวิทยาลัยในตอนนั้น มีหนุ่ม ๆ มากหน้าหลายตาสลับหมุนเวียนมาขายขนมจีบให้เธอแต่มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ทำให้หัวใจของเธออ่อนไหวได้
ชายหนุ่มคนนั้นคือรุ่นพี่ที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน เขาคือสิงหาหนุ่มหน้าตาหล่อคม ที่เป็นขวัญใจของสาว ๆ เช่นเดียวกันในตอนนั้นแต่ก็มีผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้เขาหวั่นไหวมีเพียงอชิตาเท่านั้น
ทั้งสองเริ่มคบหาดูใจกันหลังจากที่สิงหาตามจีบเธอได้ไม่ถึงเดือนเพราะเธอเองก็แอบชอบเขาอยู่เหมือนกันทำให้การคบหาเป็นไปได้อย่างรวดเร็ว
“พี่สิงห์อีกไม่กี่เดือนพี่ก็เรียนจบแล้ว ต่อจากนี้หมอนอิงมาเรียนก็คงคิดถึงแย่เลยสิคะ” อชิตาที่กำลังนั่งทานข้าวเที่ยงกับเขาเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าหงอย ๆ
“ไม่หรอกพี่จะมารับหนูไปกินข้าวด้วยทุกวันเลย โอเคมั้ยคะ” สิงหาพูดขึ้นพลางยื่นมือไปจับที่มือของเธอเพื่อให้เธอมั่นใจว่าเขาไม่ได้ไปไหนไกลจากเธอแน่นอน
“ก็ได้ค่ะ แต่ต้องมารับทุกวันเลยนะไม่อย่างนั้นต้องเหงามากแน่ ๆ” อชิตายังคงไม่เลิกทำหน้าเศร้าจนสิงหาต้องหาที่พาเธอไปผ่อนคลายหลังกินข้าวเที่ยง
“พี่ว่าเราไม่พูดเรื่องอนาคตกันดีกว่าพี่ว่าเราไปซื้ออะไรกันดีกว่ามั้ย อย่างเช่นกระเป๋า รองเท้าหรืออะไรดีน้า” สิงหาพูดขึ้นมาอย่างนั้นทำให้คนตัวเล็กยิ้มออกมาได้อย่างง่ายดาย
“รู้ใจอย่างนี้ไง เลยต้องคิดถึงมาก” อชิตาพูดแล้วก็มองหน้าของเขายิ้ม ๆ เพราะตั้งแต่เธอมีแฟนมาทั้งหมด สิงหาคือผู้ชายที่เข้าใจเธอมากที่สุดไม่ว่าเธอจะอะไรก็ตามเขาคือคนที่ยอมเธอได้ทุกเรื่องไม่ว่าเขาจะผิดหรือไม่ผิดเขาก็พร้อมที่จะยอมเธอได้เสมอ
อชิตาเคยถามเขาว่าทำไมถึงได้ยอมเธอขนาดนี้ เขาก็บอกว่าเพราะเขารักเธอและเขาก็อยากรักเธอให้เหมือนวันแรกที่เขาอยากได้เธอเป็นแฟน เขายังบอกกับเธออีกว่าเขาอยากแต่งงานกับเธอ ซึ่งในตอนนั้นอชิตาก็ให้สัญญากับเขาว่าเธอจะแต่งงานกับเขาเช่นกัน
หลังจากกินข้าวเสร็จ สิงหาก็พาอชิตาไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าอย่างที่ได้บอกกับเธอ
อชิตาก็ไม่ได้อยากได้อะไรแพง ๆ แค่สิงหาเข้าใจเธอแค่นั้นเธอก็มีความสุขมาก ๆ แล้ว
“หมอนอิงพี่มีอะไรจะให้” สิงหาที่บอกกับเธอว่าเขาจะไปเข้าห้องน้ำแล้วให้เธอรอที่ร้านไอศกรีม เมื่อเขากลับมาเขาก็ยื่นสร้อยเส้นหนึ่งให้กับเธอเป็นสร้อยที่สวยมาก ๆ มีเพชรเม็ดเล็ก ๆ ประดับสวยมาก ๆ
“อะไรคะ” อชิตาที่มองสร้อยในมือของเขาแล้วก็เอ่ยถามขึ้น แม้ว่าเธอจะรู้ว่ามันคือสร้อยที่เขาซื้อมาให้เธอแต่ด้วยความดีใจทำให้เธอเอ่ยขึ้นมาอย่างนั้น
“สร้อยพี่ซื้อให้หนูเป็นของขวัญปลอบใจ เวลาที่หนูคิดถึงพี่ไงคะ” สิงหาพูดจบก็เดินอ้อมไปด้านหลังเพื่อสวมสร้อยให้กับเธอ
สร้อยเส้นนี้สวยมากขึ้นเมื่ออยู่บนตัวของเธอ ผิวขาวออร่าของเธอทำให้ทั้งสร้อยและเธอโดดเด่นมาก ๆ
“ขอบคุณนะคะที่ซื้อให้แต่จริง ๆ หมอนอิงก็ไม่อยากรบกวนนะคะ” อชิตาพูดขึ้นมาเพื่อแสดงความเกรงใจของเธอ
“ไม่เป็นไรค่ะ พี่อยากซื้อให้หนูอยู่แล้ว พี่รักหนูนะคะ” สิงหาคลั่งรักอชิตามาก ๆ ในตอนนั้นรวมไปถึงอชิตาเองก็คลั่งรักเขาไม่ต่างกัน
จนมาถึงวันที่สิงหาเรียนจบ เธอก็เอาดอกไม้ไปแสดงความยินดีกับสิงหาแต่ในตอนนั้นเธอไม่ได้เจอพ่อแม่ของสิงหาเพราะพ่อแม่ของสิงหามีธุระต้องรีบไปทำจึงไม่ได้อยู่นาน
เมื่อเธอไปถึงก็เจอแค่น้องชายของเขาที่ตอนนั้นยังเป็นเด็กวัยรุ่น อชิตาแสดงความยินดีกับแฟนหนุ่มของเธออย่างมีความสุขโดยมีน้องชายของสิงหาเป็นคนถ่ายรูปคู่ให้ซึ่งเป็นรูปถ่ายที่สิงหายังคงเก็บมันไว้จนถึงทุกวันนี้
ตอนกลางคืนของอีกวันสิงหาได้นัดเพื่อนไปเลี้ยงสังสรรค์และในคืนนั้นมีเพื่อนร่วมรุ่นของสิงหามากันทุกคน หลายคนก็พาแฟนมาด้วยรวมไปถึงสิงหาที่พาอชิตามาสังสรรค์ด้วยเช่นกัน
“พี่สิงหาอย่าดื่มหนักนะคะ เดี๋ยวเมานะคะ” อชิตาบอกกับเขาด้วยความเป็นห่วงอย่างไร้เดียงสาส่วนเธอนั้นดื่มน้ำเปล่าและน้ำหวานเล็กน้อยเท่านั้น
“ปกติพี่ก็เมาอยู่แล้วนะ เมารักหมอนอิงทุกวันเลย” เมื่อเขาดื่มเข้าไปเพียงเล็กน้อยก็ปากหวานขึ้นมาทันที
“นั่นไงดื่มไปนิดเดียวพูดเก่งเชียวนะ” อชิตาพูดแล้วก็ยิ้ม ๆ ให้กับเขาก่อนที่เขาจะโอบไหล่ของเธอไว้
“น้องหมอนอิงนาน ๆ ทีให้ไอ้สิงห์มันดื่มหน่อยนะครับ” เพื่อนของสิงหาพูดกับอชิตาแล้วก็ชวนสิงหาชนแก้ว เธอก็ได้แต่ยิ้ม ๆ เพราะเธอรู้สึกเคอะเขินไม่น้อยที่ต้องมานั่งอย่างนี้แต่โชคดีที่มีเพื่อนที่เรียนรุ่นเดียวกันกับเธออยู่ที่นี่ด้วยทำให้เธอรู้สึกไม่โดดเดี่ยวเกินไป
“หมอนอิงก็มาด้วยหรอ ไปเข้าห้องน้ำกันมั้ย” เพื่อนร่วมรุ่นของเธอเอ่ยทักทายพร้อมกับชวนเธอไปเข้าห้องน้ำ
“ไปสิ เราก็อยากไปพอดีเลย” อชิตาบอกกับเพื่อนคนนั้นก่อนจะหันมาบอกกับสิงหา
“อิงไปเข้าห้องน้ำกับเพื่อนก่อนนะคะ” อชิตาบอกกับเขา เธอก็คิดว่าเขาจะให้เธอไปกับเพื่อนสองคน
“ได้สิเดี๋ยวพี่ไปเป็นเพื่อน มันอันตรายพี่ไม่อยากปล่อยให้ไปแค่ผู้หญิงสองคนอย่างนี้” สิงหาบอกกับเธอก่อนจะพาเธอและเพื่อนคนนั้นไปเข้าห้องน้ำ
อชิตาปลื้มในความเป็นสุภาพบุรุษของเขามากจนเธอมั่นใจว่าผู้ชายคนนี้คือคนที่เธอจะยอมแต่งงานด้วย