Günler su gibi akıp geçerken hastaneden çıkma vaktim gelmişti. Babam yürüme değneklerimi arabaya yerleştirirken annem arabaya binmeme yardımcı oluyordu. Doktorumun ısrarlarına rağmen hastanede kalmak istemeyince ayağımın üzerine basmamaya özen göstermemi söylemişti. Bu yüzden el mecbur, yürüme takımlarım beni her yerde takip ediyordu.
Harekete başlayan arabanın camından dışarıyı seyrederken titreşen telefonumla elim cebime gitti. Mete'den mesaj geldiğini görünce yüzümde uzun süredir alışkın olduğum bir tebessüm belirdi. Volkan hoca olayından sonra onunla birkaç kez daha konuşmuştuk. Beni ara sıra Volkan hoca hakkında uyarması ve dikkatli olmamı söylemesi dışında aramız her zamanki gibi güzeldi.
Mete: Çıktınız mı?
Nil: Evet yoldayız.
Mete: Nasıl hissediyorsun?
Nil: Affedersin ama ihtiy
