Günümüzden,
“Bıraktığın için teşekkür ederim.” diyerek gülümsedim ve arabadan inmek için hareket ettiğimde Emre bileğimden tuttu. Bu sefer uzun ısrarlarımın sonucu olarak mahallenin bir alt sokağında bırakmaya ikna edebilmiştim.
“Sen ne güzel dans ediyorsun öyle?” diyerek sırıttığında hiç utanma duygusu göstermeden göz kırptım. “Ne sandın? Bizim de kendimize göre birkaç hareketimiz var tabii.” dediğimde kaşları havalandı. “Öyle mi? Ben çok görmedim.”
“Neden göresin ki?”
“Bugün neden gördüysem?”
“Tıpkı aynı ortamda bulunduğumuz diğerleri gibi mi?” diye sırıttığımda gülümsemesini kesmeden bileğimi daha sıkı tuttu ve bir anda beni kendine çekti. Diğer koltuğa geçmemek için sıkıca göğsüne elimi bastırdığımda elime bakıp iç çekti.
“Artık saklanmadan mı oynamaya başladın Naz Civelek?”
“Ar
