ideologi
1647 Words
Bab Satu –
Di Mana Saya Memperkenalkan Diri Saya Ini adalah kisah tentang seorang anak laki-laki yang nakal. Yah, bukan anak laki-laki yang sangat nakal, tetapi anak laki-laki yang cukup nakal, dan saya harus tahu, karena saya adalah, atau lebih tepatnya saya adalah, anak laki-laki itu sendiri. Agar judulnya tidak menyesatkan pembaca, saya segera memastikan bahwa saya tidak memiliki pengakuan gelap untuk dibuat. Saya menyebut cerita saya sebagai kisah seorang anak laki-laki yang nakal, sebagian untuk membedakan diri saya dari pria muda yang tidak bersalah yang umumnya muncul dalam narasi semacam ini dan sebagian karena saya benar-benar bukan seorang malaikat. Saya dapat dengan jujur mengatakan bahwa saya adalah seorang pemuda yang ramah dan impulsif, diberkati dengan kekuatan pencernaan yang baik dan tidak munafik. Saya tidak ingin menjadi malaikat dan berdiri bersama para malaikat; Saya tidak berpikir risalah misionaris yang diberikan kepada saya oleh Pendeta Wibird Hawkins sama baiknya dengan Robinson Crusoe, dan saya tidak mengirimkan sedikit uang saku saya kepada penduduk asli Kepulauan Feejee, tetapi menghabiskannya dengan sangat banyak untuk permen peppermint dan permen taffy. Singkatnya, saya adalah anak manusia sejati, seperti yang mungkin Anda temui di mana pun di New England, dan tidak lebih seperti anak laki-laki yang mustahil dalam buku cerita daripada jeruk yang sehat seperti jeruk yang telah dihisap hingga kering. Namun, kita mulai dengan ini. Setiap kali seorang siswa baru datang ke sekolah kami, saya biasa menghadapinya saat istirahat dengan kata-kata berikut: "Nama saya Tom Bailey; siapa namamu?" Jika nama itu menarik perhatian saya, saya berjabat tangan dengan murid baru itu dengan ramah; tetapi jika tidak, saya akan berbalik, karena saya sangat teliti dalam hal ini. Nama-nama seperti Higgins, Wiggins, dan Spriggins merupakan
penghinaan yang mematikan di telinga saya; sementara Langdon, Wallace, Blake, dan sejenisnya, merupakan kata kunci untuk
kepercayaan dan penghargaan saya.
Ah saya! Beberapa dari orang-orang terkasih itu sudah agak tua saat ini—pengacara,
pedagang, kapten kapal, tentara, penulis, apa tidak? Phil Adams (nama baik khusus yang
dimiliki Adams) adalah konsul di Shanghai, di mana saya membayangkannya sendiri, dengan kepalanya dicukur pendek —
rambutnya tidak pernah terlalu banyak—dan kuncir panjang yang menjuntai ke belakang. Dia sudah menikah, saya dengar;
dan saya harap dia dan dia yang bernama Nona Wang Wang sangat bahagia bersama, duduk bersila di atas cangkir teh kecil mereka di menara biru langit yang digantungi lonceng. Begitulah, saya memikirkannya;
bagi saya, dia sejak saat itu adalah seorang mandarin berhiaskan permata, yang tidak berbicara apa-apa selain bahasa Cina yang rusak. Whitcomb adalah seorang hakim, tenang, dan bijaksana, dengan kacamata yang seimbang di pangkal hidungnya yang luar biasa, yang, di masa lalu, begitu banyak ditaburi bintik-bintik sehingga anak-anak laki-laki menjulukinya Pepper Whitcomb. Bayangkan saja Pepper Whitcomb sebagai seorang hakim! Apa yang akan dia lakukan padaku sekarang, aku bertanya-tanya, jika aku menyanyikan "Pepper!" suatu hari di pengadilan? Fred Langdon ada di California, dalam bisnis anggur asli—dia biasa membuat air licorice terbaik yang pernah kucicipi! Binny Wallace tidur di Old South Burying-Ground; dan Jack Harris juga sudah meninggal—Harris, yang memimpin kami anak-anak laki-laki, di masa lalu, dalam pertempuran bola salju yang terkenal di Slatter's Hill. Apakah kemarin aku melihatnya di kepala resimennya dalam perjalanan untuk bergabung dengan Tentara Potomac yang hancur? Itu bukan kemarin, tetapi enam tahun yang lalu. Saat itu di pertempuran Seven Pines. Jack Harris yang gagah berani, tidak pernah menarik kendali sampai ia menyerbu pasukan pemberontak! Jadi, mereka menemukannya tergeletak di depan senjata musuh.
HOOFSTUK I.
'N ONGEPASTE VRIENDSKAP.
Janetta was die musiek goewerneur 'n bruin dingetjie van geen besondere belang, en
Margaret Adair was 'n skoonheid en 'n erfgenaam, en die enigste dogter van mense wat
het hulleself inderdaad baie vooraanstaande gedink; sodat die twee nie, kan jy dink,
baie gemeen, en was waarskynlik nie aangetrokke tot die ander nie. Tog, ten spyte
van verskillende omstandighede was hulle hegte vriende en bondgenote; en was nog altyd so gewees
aangesien hulle saam by dieselfde modieuse skool was waar juffrou Adair die
troetel gunsteling van almal, en Janetta Colwyn was die leerling-onderwyser in die skaamste van
japonne, wat al die gesukkel het en die meeste van die harde werk gedoen het. En groot aanstoot was
in verskeie rigtings gegee deur juffrou Adair se gehegtheid aan arme klein Janetta.
"Dit is 'n onvanpaste vriendskap," het mej Polehampton, die hoof van die skool, opgemerk
by meer as een geleentheid, "en ek is seker ek weet nie hoe Lady Caroline sal hou nie
dit."
Lady Caroline was natuurlik Margaret Adair se mamma.
Juffrou Polehampton het haar verantwoordelikheid so intens gevoel in die saak dat sy uiteindelik besluit het
om "baie ernstig" met haar liewe Margaret te praat. Sy het altyd gepraat van “haar skat
Margaret," het Janetta altyd gesê toe sy haarself spesiaal gaan maak
onaangenaam. Want "haar liewe Margaret" was die troetelleerling, die skouleerling van die
vestiging: haar lug van volmaakte teling het onderskeiding gegee, het mej Polehampton gedink,
aan die hele skool; en haar verfyning, haar voorbeeldige gedrag, haar bedryf, en haar
talent was die tema van menige lesing aan minder bekwame en minder deftige leerlinge.
Want, in teenstelling met alle konvensionele verwagtinge, was Margaret Adair egter nie dom nie
sy was pragtig en goed gedra. Sy was 'n uiters intelligente meisie; sy het 'n
aphtude Tor verskeie kuns en prestasies, en sy was merkwaardig vir die lekkerte
van smaak en die keurige kriminasie waarvan sy soms haarself gewys het
bekwaam. Terselfdertyd was sy nie so slim nie, nie so opvallend slim nie, 'n vriend van
hare het dit eenkeer uitgedruk) - as klein Janetta Colwyn, wie se flink verstand bymekaargekom het
kennis as 'n by versamel heuning onder die mees ongunstige omstandighede. Janetta
moes haar lesse leer toe die ander meisies gaan slaap het, in 'n kamertjie onder die
dak; 'n kamer wat soos 'n yshuis in die winter en 'n oond in die somer was; sy was
kon nooit betyds vir haar klasse wees nie, en sy het dit dikwels heeltemal gemis; maar, in
ten spyte van hierdie nadele, het sy oor die algemeen bewys dat sy die mees gevorderde leerling in
haar afdeling, en as leerling-onderwysers toegelaat is om pryse te neem, sou gedra het
af van elke eerste prys in die skool. Dit was vir seker nie toegelaat nie. Dit sou nie hê nie
was "die ding" vir die klein goewerneur-leerling om die pryse van die meisies weg te neem
wie se ouers tussen twee en driehonderd per jaar vir hul onderrig betaal het (die fooie was
hoog, omdat juffrou Polehampton se skool so buitengewoon modieus was); daarom,
Janetta se punte is nie getel nie, en haar oefeninge is opsy gesit en het nie gekom nie
in kompetisie met dié van die ander meisies, en dit is algemeen verstaan onder
die onderwysers dat, as jy goed wil staan met Mej Polehampton, dit beter sal wees
nie om juffrou Colwyn te prys nie, maar eerder om die meriete van een of ander bekoorlike Dame voor te stel
Mary of eerbare Adeliza, en laat Janetta in die duisternis waaruit (volgens
aan Miss Polehampton) was sy bestem om nooit na vore te kom nie.
Ongelukkig vir die doeleindes van die minnares van die skool, was Janetta eerder 'n gunsteling
met die meisies. Sy was nie aanbid, soos Margaret nie; daar is nie na haar opgesien nie en
gerespekteer, soos die agbare Edith Gore; sy was niemand se troeteldier nie, soos die klein Dames
Blanche en Rose Amberley was vandat hulle voet in die skool gesit het; maar sy
was almal se vriend en kameraad, die ontvanger van almal se vertroue, die
deel in almal se vreugdes of ellende. Die feit was dat Janetta die onskatbare gawe gehad het van
simpatie; sy het die moeilikhede van mense om haar beter verstaan as baie vroue
van twee keer haar ouderdom sou gedoen het; en sy was so helder en sonnig en vinnig-
besef dat haar teenwoordigheid in 'n kamer genoeg was om somberheid en humeur te verdryf. Sy
was dus welverdiend gewild, en het meer gedoen om die karakter van Mej
Polehampton se skool vir troos en vrolikheid as wat juffrou Polehampton self was
ooit bewus sal wees. En die meisie wat die meeste aan Janetta toegewy was, was Margaret Adair.
"Bly vir 'n paar oomblikke, Margaret; ek wil met jou praat," sê mej Polehampton,
majestueus, toe die skouleerling een aand, direk na gebed, gevorder het om te bie
haar onderwysers goeie nag.
Die meisies het almal in die kamer op houtstoele gesit, en juffrou Polehampton het 'n beset
sitplek met 'n hoë rugkussing by 'n middeltafel terwyl sy die gedeelte van die Skrif lees
waarmee die dag se werk afgesluit is. Ncar haar sit
en Duits,
n, met klein Janetta wat die agterkant inbring
ses, Engels, Frans
c troebelste plek
en die
ongemaklike stoel. Na gebede het juffrou Polehampton en die onderwysers opgestaan, en hul
leerlinge het vir hulle kom nag sooi en elkeen om die beurt hand en wang gegee. Daar was
altyd 'n groot mate van soen om deur te kom by hierdie geleenthede. Juffrou Polehampton
het flou aangedring om elke aand al haar dertig leerlinge te soen; dit het hulle meer laat voel
asof hulle by die huis is, het sy altyd gesê; en haar voorbeeld is natuurlik gevolg deur
die onderwysers en die meisies.
Margaret Adair, as een van die oudste en langste meisies in die skool, het oor die algemeen gekom
vorentoe eerste vir daardie aand saluut. Toe juffrou Polehampton die waarneming gemaak het
pas opgeneem, sy stap terug na 'n posisie langs haar onderwyser se stoel in die ingetoë
houding van 'n goedgedraende skoolmeisie
-hande gekruis oor die polse, voete in posisie,
kop en skouers versigtig regop, en oë liggies na die mat laat sak. Dus
staande, was sy tog heeltemal bewus daarvan dat Janetta Colwyn haar 'n vreemde, onheilspellende gees gegee het
klein kykie van gemengde pret en angs agter Miss Polehampton se rug; want dit was
- Writer
