Hindi ko pa rin mapigilan ang iyak ko kahit na masaya naman na ako ngayon. Who would’ve thought that one day magkakasama ang buo naming pamilya, kasama pa ang pamilya nila Diego.
“Belle, I know you won’t easily forgive me, but I hope time will come that you will also accept me in your life...”
Mangiyak-ngiyak na ngayon si Papa kaya mas lalong napatulo ang mga luha ko. I just couldn’t hate him. I just can’t.
“Papa...”
For the second time, I uttered his name. Napansin ko namang napa-‘aww’ din ang mga tao sa baba kaya napangiti nalang ako. Nakita kong todo ang iyak ni Mama, pati ni Kuya, peri kung mayroon mang isang tao na mahihirapan si Papa, si Dos talaga ‘yon, hindi ako.
Nilapitan na ulit ako ni Papa at niyakap. Napangiti nalang ako kay Diego na nakangiti lang din sa amin. I know th
