บทที่ 6 - หวั่นไหวขั้นรุนแรง [1]

1414 Words

- ติณณ์ - "หนะ...ไหนตุ้ยนุ้ยบอกว่าเรียนมหาลัยเดียวกับโอบไง? ทำไมถึงโผล่มาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ ยื่นคะแนนคณะบริหารไม่ใช่เหรอ? " อิ่มอุ่นผละใบหน้าออกจากอกของผมที่ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนพวงแก้มให้เธอเบาๆ ก่อนที่หน้าเธอมันจะเละเทะมากไปกว่านี้แต่ผมก็ยังไม่ยอมคลายอ้อมกอดจากตัวนิ่มๆ ของอิ่มอุ่นที่ตอนนี้เหมือนจะหยุดร้องไห้แล้วหลงเหลือเพียงคราบเปียกบนขนตา "ก็ลองสอบตรงเล่นๆ ที่คณะนี้ดูแต่ไม่คิดว่าจะติดเฉยเลย -_-" "โฮ้~ จะบอกว่าตัวเองเก่งงั้นซิ้!" "เห็นๆ กันอยู่ไหมล่ะ? " ผมทำเป็นพูดขิงตัวเองทั้งๆ ที่ในใจนั้นรู้ดีอยู่เต็มอกว่าสุดท้ายแล้วตัวเองนั้นโหมอ่านหนังสือติวเข้าคณะศิลปกรรมศาสตร์หนักมากแค่ไหนในระยะเวลาสั้นๆ ก่อนจะสอบตรงเข้าคณะศิลปกรรมศาสตร์ โชคดีที่ผมมีทางเลือกเอาไว้สองทาง หนึ่งคือคณะบริหารมหาลัยเดียวกับไอ้โอบซึ่งผมใช้คะแนนสอบวัดผลยื่นและมันก็ได้ชัวร์ๆ นั่นแหละว่าผมสามารถเรียนที่นั่นได้ในขณะที่อีก

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD