บทที่ 6 - หวั่นไหวขั้นรุนแรง [3]

1500 Words

"สำหรับกิจกรรมวันนี้ก็หมดลงเพียงเท่านี้ครับ ขอบคุณที่น้องๆ ให้ความร่วมมือ วันนี้แยกย้ายกันกลับบ้านดีๆ นะครับ" "เย้~" ฉันยกไม้ยกมือขึ้นทำท่าดีใจที่เลิกกิจกรรมสันทนาการช่วงเย็นสักที หลังจากที่ต้องเต้นๆ โยกๆ กับบทเพลงรับน้องน่ารักๆ ที่ใช้รับน้องในกิจกรรมและอาจจะใช้เป็นเพลงเชียร์ในช่วงกีฬาสีที่จะเกิดขึ้นหลังจากกิจกรรมรับน้องด้วย กว่าจะเลิกก็เป็นเวลาเกือบทุ่มเข้าไปแล้ว ร่างกายที่ใช้พลังงานไปกับการเต้นร้องประท้วงจ้อกๆ จนแทบจะไม่มีแรงเดินเลย "ตุ้ยนุ้ย~ ไอนี้ดฟู้ดดด~" ระหว่างทางเดินไปยังลานจอดรถฉันก็เริ่มนิสัยกระจองอแงเกาะแขนคนตัวโตพร้อมกับทิ้งตัวเอนไปทางตุ้ยนุ้ยอย่างคนไร้เรี่ยวแรงบ่งบอกให้เขารู้ว่าฉันนั้นกำลังจะหมดแรง ตุ้ยนุ้ยเห็นอย่างนั้นก็หยุดเดินก่อนจะขยับเท้ามายืนอยู่ข้างหน้าฉันพร้อมกับย่อตัวลง "อะไรอะ? " "เหนื่อยไม่ใช่หรือไง? ขึ้นมาสิเราให้เธอขี่หลัง" "จริงปะ!" "จริง" "ฮี่ๆ! น่าร้า

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD