เอาจริงว่ะ อิ่มอุ่นแม่งไม่คุยกับผมจริงๆ แม้เราจะนั่งข้างกันแต่อิ่มอุ่นก็ทำทีเป็นตั้งใจฟังอาจารย์พูดทั้งๆ ที่ปกติแล้วเธอนั้นฟังอาจารย์เสียที่ไหนกันล่ะ?
ตราบใดที่ไม่ใช่คลาสวาดรูปเธอไม่มีทางตั้งใจขนาดนั้นหรอกครับแต่ที่ทำเป็นฟังอาจารย์ก็เพราะทำเป็นไม่สนใจผมต่างหาก -_-
แต่ไม่เป็นไรเพราะผมมีวิธีชวนเธอคุยอยู่แล้ว ว่าแล้วก็หยิบอมยิ้มรสสตอเบอรี่รสโปรดของอิ่มอุ่นขึ้นมาจากกระเป๋าสะพายตัวเองก่อนจะใช้อมยิ้มนั่นแหละสะกิดแขนอิ่มอุ่นที่หลุบตามองอมยิ้มในมือผมตาเป็นประกาย
หึ ผมมาถูกทางซะด้วยสิ...
ทำไมผมจะไม่รู้ว่าอิ่มอุ่นชอบกินอมยิ้มรสสตอเบอรี่มากแค่ไหน อีกอย่างคือวันนี้เธอไม่ได้พกมาเพราะอมยิ้มที่เราเพิ่งไปซื้อด้วยกันเมื่อวานมันอยู่ที่ห้องของผมเพราะฉะนั้นอมยิ้มที่เธอชอบก็เลยอยู่ที่ผม...
"เอาไหม? "
ครั้งนี้อิ่มอุ่นเงยหน้าขึ้นมองสบตาผมเต็มๆ แววตาของเธอเป็นประกายอย่างกับว่าไม่เคยมีแววตาขัดเขินเกิดขึ้นมาก
