"หวงไม่ได้หรือไง! ถ้าหวงไม่ได้ก็จะไม่หวง!"
ครั้งนี้ตุ้ยนุ้ยหัวเราะออกมาแทบจะเต็มเสียง สายตาของเขาที่มองฉันมันดูอารมณ์ดีผิดปกติต่างจากฉันที่ทำหน้ามุ่ยแล้วมุ่ยอีกใส่เขา ทั้งๆ ที่ในใจนั้นเขินจนตัวบิดตัวงอไปหมดแล้ว
แต่ไม่ได้ค่ะ! เราจะเผยพิรุธตัวเองออกมาไม่ได้เดี๋ยวเขาจะรู้ว่าฉันเขิน!
"หวงได้ เราชอบให้เธอหวง"
ไม่ว่าเปล่าเขายังกระชับเอวที่กอดฉันแน่นขึ้นจนตัวฉันแทบจะลอยจากพื้นอยู่แล้ว ปลายจมูกโด่งของเขาฝังจมแก้มฉันพร้อมกับเสียงหายใจเข้าฟอดใหญ่ยิ่งทำให้ฉันเขินจัดเข้าไปอี๊กกกก!
จบละ! อากงอาการอะไรเก็บไว้ไม่อยู่แล้วโว๊ยยยย!! ก็มาเล่นอ่อยใส่กันอย่างนี้ใครมันจะเก็บอาการได้ล่ะ! กว่าจะเดินถึงโต๊ะที่พวกพี่รหัสนั่งก็ทำเอาฉันแทบจะละลายคาท่อนแขนของเขาแล้ว!
"มาแล้วๆๆ "
พี่ตันหยงบอกกับทุกคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้วก่อนที่ฉันกับตุ้ยนุ้ยจะยกมือไหว้พวกพี่ๆ ที่ทั้งรู้จักและไม่รู้จัก รวมๆ แล้วทั้งโต๊ะยาวเหยียดนี้
