บทที่ 2 - ความฉลาดของพวกเขาทำให้ฉันดูแย่ [5]
1244 Words
ฉันที่ได้ยินประโยคชวนอึ้งนั้นก็เผลอยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันทีด้วยความตกใจอีกครั้ง มันจะมีอะไรที่น่าตกใจมากไปกว่านี้อีกไหม? วันนี้ต้องรับบทเป็นนางตกใจอีกสักกี่ครั้งกัน!
นี่เขากล้าต่อปากต่อคำกับคุณครูได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ! ฉันเพิ่งเคยเห็นเขาในมุมนี้เหมือนกันนะเนี่ย
อีกอย่างคือตุ้ยนุ้ยถึงขั้นยอมสละสิทธิ์แข่งคณิตโอลิมปิกเพื่อที่จะติวให้ฉันเลยเนี่ยนะ! มันไม่ไร้สาระเกินไปหน่อยเหรอสำหรับคนอย่างเขาน่ะ?
"เหตุผลมันฟังไม่เข้าท่าเลยนะติณณ์! นายยอมสละสิทธิ์เพียงเพราะต้องติวหนังสือให้กับอิ่มอุ่นเนี่ยนะ!"
แม้แต่คุณครูเองก็ยังดูเหมือนจะไม่เชื่อกับเหตุนั้นเลยที่เขาเอาตัวเองมาช่วยติวหนังสือให้กับคนสมองทึบอย่างฉันที่มีดีแต่หน้าตาอย่างเดียว -.,-
"ครับ ก็ในเมื่อครูบอกว่าครูไม่สามารถสอนให้อิ่มอุ่นเข้าใจในบทเรียนได้ผมก็จะเป็นคนสอนเธอเอง"
"..."
เกิดเสียงซุบซิบภายในห้องพักอาจารย์จากเหล่าบรรดาอาจารย์ด้วยกันเอง อาจารย์ประจำวิชาคณิตที่เห็นอย่างนั้นก็ลดเสียงพูดของเขาลงในระดับที่เรียกได้ว่ากระซิบเลยทีเดียว เพราะคำพูดของเขาก่อนหน้านี้มันก็ทำให้เขาอยู่ในความอับอายได้เช่นกันที่ไม่มีศักยภาพเพียงพอที่จะสอนนักเรียนอย่างฉันให้เข้าใจในบทเรียนได้
"เราสามารถหาข้อตกลงเรื่องนี้ด้วยกันได้นะติณณ์ ฉันอยากให้เธอลงแข่งจริงๆ นะ"
"ไม่ล่ะครับผมไม่อยากแข่ง ไปกันเถอะ"
"..."
ตุ้ยนุ้ยปฏิเสธเสียงเรียบก่อนที่ท้ายประโยคนั้นเขาจะหันมาพูดกับฉันที่ยังไม่ทันตั้งตัวใดๆ ก็ถูกฝ่ามือที่ทั้งใหญ่และร้อนของตุ้ยนุ้ยจับเอาไว้พร้อมทั้งออกแรงดึงแขนฉันให้เดินออกจากห้องพักอาจารย์ไปพร้อมกับเขาทันทีโดยไม่สนใจเลยว่าอาจารย์ประจำวิชาคณิตมีสีหน้าที่ช็อกมากแค่ไหนเมื่อนักเรียนหัวกะทิคนโปรดของเขานั้นบอกว่าจะสละสิทธิ์แข่งคณิตศาสตร์โอลิมปิกเพื่อติวหนังสือให้กับฉัน!
เขาบอกว่าเขาจะติวให้กับฉันแหละทุกคน! เขา-บ้า-ไป-แล้ว!! - [] -
"ไม่ได้นะติณณ์! เธอจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ!"
กว่าฉันจะได้สติและหาปากตัวเองเจอว่าต้องห้ามปรามตุ้ยนุ้ยฉันก็ถูกลากออกมาไกลจากห้องพักอาจารย์พอสมควรแต่ตุ้ยนุ้ยก็ยังไม่ยอมหยุดลากฉันที่ต้องขืนตัวเองเอาไว้แทบจะสุดแรง
"ติณณ์ หยุดเดินก่อน"
"..."
"ติณณ์"
"..."
"ตุ้ยนุ้ย! เราบอกว่าหยุดเดินก่อน! -*-"
กึก!
ฝีเท้าของตุ้ยนุ้ยหยุดชะงักทันทีราวกับถูกปิดสวิตช์ ร่างสูงโปร่งของคนตรงหน้าหมุนตัวหันกลับมามองฉันก่อนที่เขาจะโน้มตัวยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่าราดรดบนใบหน้าจนต้องเอนหลังหลบแต่ก็ขยับหนีไม่ได้ไกลเมื่อข้อมือยังถูกจับไว้อยู่
"ยอมกลับมาเรียกเหมือนเดิมแล้วเหรอ? "
แววตาของคนตรงหน้าพราวระยับต่างจากสายตาที่เคยเรียบเฉยอยู่ตลอดเวลา ฉันที่เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอเรียกสรรพนามตอนที่เรายังเป็นเด็กออกมาก็รู้สึกขัดเขินขึ้นมาทันที
"นะ...นั่นก็เพราะเธอไม่ยอมหยุดเดินต่างหาก กะ...ก็แค่เผลอเรียกไม่ได้ตั้งใจ"
"หึ ก็ไม่ว่าอะไรนี่...แล้วเราก็อยากให้เธอเรียกเราเหมือนเมื่อก่อน"
อย่านะ อย่ามาพูดอะไรแบบนี้นะ! หัวใจของฉันมันไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนการกระทำของฉันนะยะ! เดี๋ยวก็หวั่นไหวซะนี่! ให้มันรู้บ้างว่าฉันน่ะเป็นใคร! ลูกพ่อขุนเชียวนะโว้ย!
"อย่ามาทำเป็นตีสนิทนะ!"
ในเมื่อไม่สามารถเถียงอะไรออกไปก็ทำทีเป็นโกรธกลบเกลื่อนไปเลยสิค้า!
"โอเค้ ไม่ตีสนิทก็ได้"
ตุ้ยนุ้ยยักไหล่ท่าทางของเขาไม่ใช่คนคิดเล็กน้อยคิดน้อยอะไรต่างกับฉันที่ตอนนี้กลับมาทำหน้าจริงจังอีกครั้งเมื่อเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องจะคุยกับเขา
"เราว่าเธอควรจะกลับไปบอกครูนะว่า..."
"ไม่"
พูดยังไม่ทันจะจบประโยคก็ถูกคนตรงหน้าขัดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเขากลับมาเฉยชาอีกครั้งและถ้ามองไม่ผิดฉันเห็นประกายเล็กๆ ว่าเขาน่าจะไม่พอใจอยู่เพียงแต่ไม่รู้ว่าไม่พอใจในเรื่องที่ฉันกำลังพูดหรือไม่พอใจเพราะเรื่องอะไรกันแน่
"แต่ว่า..."
"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น"
"..."
กลายเป็นฉันที่เป็นฝ่ายเงียบไปเมื่อเขาพูดดักคอฉันเอาไว้ราวกับรู้ว่าฉันนั้นจะพูดอะไรออกมาแต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฉันก็ถามย้ำเขาอีกครั้งเพื่อต้องการความแน่ใจว่าเขานั้นจะไม่คิดเสียใจทีหลัง
"เธอแน่ใจนะว่าจะเลือกแบบนี้"
"แน่ใจดิ แน่ใจมาตลอดว่าเลือกแบบนี้"
"..."
ฉันคิดไปเองหรือเปล่าว่าคำพูดของเขานั้นมันแอบแฝงอะไรบางอย่างเอาไว้แต่ด้วยพื้นเพนิสัยของฉันที่ไม่ใช่คนคิดมากอะไรก็เลยไม่คิดใส่ใจคำพูดนี้ของเขาสักเท่าไหร่
"งั้นก็เท่ากับว่าเธอสละสิทธิ์เพื่อที่จะติวหนังสือให้เราจริงๆ เหรอ? "
ปั่ก…
"โอ้ย!"
ฉันยกมือขึ้นกุมกลางหัวตัวเองเมื่อถูกมะเหงกของตุ้ยนุ้ยที่ส่ายหน้าเอือมระอาใส่ฉัน
"อย่าหลงตัวเอง เราก็แค่เบื่อที่จะต้องแข่งขันกับคนอื่นน่ะ อีกอย่างก็ถือว่าให้คนอื่นชนะบ้างเพราะเราชนะมาหลายปีซ้อนแล้ว"
แหม้ะ! อยากจะเบะปากใส่เพราะความหมั่นไส้อีกแล้ว! เมื่อกี้ยังพูดกับอาจารย์ประจำวิชาอยู่แหมบๆ ว่าที่สละสิทธิ์แข่งคณิตนั้นก็เป็นเพราะว่าต้องติวหนังสือให้ฉันอยู่แท้ๆ พอทีงี้ล่ะทำมาเป็นปฏิเสธ! -*-
ถ้าไม่ติดว่ายังไม่สนิทกันนะว่าจะจับจูบปากลงโทษแล้วเชียว ข้อหาปากแข็งใส่ลูกพ่อขุนอย่างฉัน! เป็นไง? เก่งจริงๆ เก่งในโลกส่วนตัวเนี่ย! หึ!
"ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องติวให้เราหรอก เราค่อยให้โอบติวให้ก็ได้"
"มันไม่ว่างหรอกเพราะมันก็ต้องติวคณิตเพื่อลงแข่งเหมือนกัน มีแต่เราที่ติวให้เธอได้"
"ไม่เป็นไรจริงๆ "
"แต่เราอยากติวให้เธอ"
"..."
"ถ้าเลิกเรียนแล้วเธอหนีกลับบ้านไปก่อนเราจะตามไปติวให้เธอถึงบ้านเลยคอยดู"
สงสัยสายตาของฉันคงจะฉายแววลังเลออกมาจนทำให้ตุ้ยนุ้ยถึงกับชี้หน้าฉันและมองด้วยสายตาจริงจังจนกลายเป็นฉันเองที่เผลอกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบากกับถ้อยคำนั้นของเขา
และนาทีนี้ก็ไม่มีบทเพลงไหนที่จะแทนความรู้สึกของฉันในตอนนี้ได้เท่ากับเพลงนี้อีกแล้ว...
แล้วฉันเลือกอะไรได้ไหม? เลือกให้เธอไม่ติวได้หรือเปล่า~
∞∞∞∞∞
มีคนเร้าหรืออยากติวให้เพื่อนค่ะพี่ๆ
นิยายเรื่องนี้มี *****คแล้วน้า สามารถไปตำได้ที่แอพ MEB น้าา
- Writer
