(ไม่ใช่)เพื่อนตรงไหน เอาปากกามาวง

บทที่ 3 - พ่อหนุ่มติวเตอร์ [2]

∞∞∞∞∞

"อย่าลืมทำการบ้านนะคะเด็กๆ "

คุณครูพูดส่งท้ายเพียงแค่นั้นก็เดินออกจากห้องไปทันที ผมเก็บพวกหนังสือเรียนลงกระเป๋าเป้ตัวเองก่อนจะหันไปมองไอ้โอบที่กำลังลุกขึ้นยืนสะพายกระเป๋าเป้พาดบ่า

"กูไปติวคณิตก่อนนะมึง ฝากน้องกูด้วย"

"เออ"

ผมตอบรับไอ้โอบเพียงแค่นั้นมันก็เดินตรงไปหาน้องสาวของมันที่ยังคงนั่งเก็บของอยู่ด้วยท่าทีสะลึมสะลือเพราะเพิ่งตื่นนอนตอนท้ายคาบ ทั้งคู่คุยกันแค่สองสามประโยคมันก็ขยี้หัวอิ่มอุ่นจนยุ่งเหยิงไปหมดก่อนที่มันจะเดินออกจากห้องไปทิ้งอิ่มอุ่นที่นั่งทำหน้ามุ่ยกับการกระทำของพี่ชายตัวเอง

"เนี่ย จะไม่สวยก็เพราะมาขยี้ผมกันอย่างนี้แหละ"

อิ่มอุ่นบ่นกระปอดกระแปดจับผมเปียของตัวเองที่ตอนนี้ผูกโบสีขาวตามชั้นปีขึ้นมาลูบมาคลำ แม้ว่าผมเธอจะยุ่งเหยิงไปบ้างแต่ก็ไม่ได้กลบรัศมีความหน้าตาดีของเธอแต่อย่างใด

ผมยอมรับว่าอิ่มอุ่นนั้นเป็นผู้หญิงที่หน้าตาดีมากไม่ต่างจากเบ้าหน้าไอ้โอบเลย แม้ว่าหน้าเธอจะออกไปทางหมวยๆ แต่เป็นหมวยที่ดูดุในระดับหนึ่งเลยล่ะ

ไม่ใช่แค่ผมคนเดียวหรอกที่ถูกผู้หญิงสารภาพรักนับไม่ถ้วน แม้แต่อิ่มอุ่นเองที่เป็นผู้หญิงก็ถูกผู้ชายเข้าหาหลายครั้งเช่นกันและทุกครั้งผู้ชายพวกนั้นก็มักจะถูกโอบกอดจัดการอย่างเงียบๆ ไม่ให้เข้าไปยุ่งกับน้องสาวฝาแฝดของมันโดยที่ในบางครั้งก็มีผมช่วยจัดการเช่นกัน เพราะความหวงน้องลับหลังนี่แหละที่ทำให้ผมไม่สามารถกระโตกกระตากกับอิ่มอุ่นได้นอกเสียจากตีเนียนไปก่อนเท่านั้น โดยที่ผมจะอาศัยจังหวะช่วงเวลาหาข้ออ้างติวหนังสือนี้แหละเริ่มเข้าหาอิ่มอุ่นอย่างแนบเนียน...

"ไปกันได้แล้ว"

อิ่มอุ่นเงยหน้าขึ้นมองผมที่เดินไปหยุดตรงโต๊ะเรียนของเธอก่อนจะยิ้มแห้งใส่ผมทำท่าเหมือนจะมีอะไรอยากจะพูด

"มีอะไร? "

"เอ่อ คือ...ให้ซันชายน์มันไปนั่งติวด้วยได้ไหมอะ? "

"..."

ผมเหลือบตามองก้างชิ้นใหญ่ที่ทำตาเป็นประกายใส่ผมโดยที่ซันชายน์มันไม่รู้เลยว่ามันกำลังโดนผมก่นด่ามันอยู่ในใจเป็นหมื่นล้านคำแต่ถึงอย่างนั้นสิ่งที่ผมแสดงออกไปได้ก็เป็นเพียงแค่การพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเรียบเฉยเท่านั้นแต่ท่าทางดีอกดีใจของอิ่มอุ่นที่หันไปตีไม้ตีมือกับเพื่อนของเธอราวกับเด็กๆ นั้นก็ทำให้สายตาของผมอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว

"งั้นก็ไปกันเถอะ!"

อิ่มอุ่นดูกระตือรือร้นขึ้นมาทันทีเธอหยิบกระเป๋าเป้ตัวเองขึ้นพาดไหล่ก่อนจะควงแขนซันชายน์เดินนำผมที่ตามหลังพวกเธอสองคน

สายตาของเพื่อนๆ ภายในห้องดูแปลกใจไม่น้อยที่เห็นว่าผมเดินออกจากห้องไปพร้อมกับอิ่มอุ่นและซันชายน์เพราะปกติแล้วมีน้อยครั้งมากที่ผมจะคุยกับคนอื่นก่อนแม้ว่าคนคนนั้นจะเป็นอิ่มอุ่นก็ตามแต่ครั้งนี้เป็นผมเองที่เดินเข้าไปหาเธอเองทุกคนถึงได้ดูแปลกใจไม่น้อยและตามมาด้วยเสียงซุบซิบที่ผมไม่คิดจะสนใจ

ระหว่างทางเดินไปยังห้องสมุดของโรงเรียนซึ่งเป็นสถานที่ที่คิดว่าเหมาะกับการติวหนังสือให้กับอิ่มอุ่นมากที่สุดเพราะส่วนใหญ่แล้วเมื่อนักเรียนเลิกเรียนก็จะกลับบ้านกันทันทีหรือไม่ก็จะเหลือแค่พวกที่อยู่เตะบอลอะไรกันอย่างนี้ซะมากกว่านี้ไม่ค่อยมีใครเข้าห้องสมุดสักเท่าไหร่ในเวลาอย่างนี้ฉะนั้นมันจึงเงียบกว่าช่วงเวลาตอนกลางวันที่นักเรียนจะแห่กันมานั่งมานอนตากแอร์กันภายในห้องสมุด

"ติณณ์!"

"..."

ฝีเท้าผมหยุดชะงักเดินทันเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองมาจากทางด้านหลังก่อนที่ผมจะหันกลับไปมองคนเรียกที่วิ่งกระหืดกระหอบตรงมายังผมในขณะที่อิ่มอุ่นและซันชายน์ก็หยุดเดินและหันกลับมามองเช่นกัน

ผู้หญิงร่างเล็ก ตัวขาว หน้าตาจิ้มลิ้มสำหรับใครหลายๆ คนที่ต่างพากันชื่นชมในความน่ารักของเธอแต่ไม่ใช่สำหรับผมกำลังยืนเท้าเข่าตัวเองหอบหายใจอย่างแรงบ่งบอกว่าเธอนั้นเหนื่อยมากแค่ไหนกับการวิ่งตรงมาหาผมที่เอาแต่ยืนมองเธอด้วยสายตาเรียบเฉย

"มีอะไร? "

"ระ...เรามีเรื่องจะคุยกับเธอ"

ผู้หญิงคนนี้คือคนเดียวกับเมื่อตอนเที่ยงวันนี้ที่เอาช็อกโกแลตมาให้ผมที่สนามบอล แน่นอนว่าผมถูกเธอสารภาพรักทั้งๆ ที่เราไม่ได้รู้จักมักจี่อะไรกันมากมาย ผมรู้เพียงแค่ว่าเธอคือดาวโรงเรียนและอยู่ชั้น ม.หก และถ้าถามว่าผมรู้ได้ยังไงว่าเธอคือดาวโรงเรียนนั่นก็เพราะว่าวันที่แข่งประกวดดาวเดือนนั้นเธอคือคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมแทนที่จะเป็นอิ่มอุ่น…

น่าเสียดายที่อิ่มอุ่นไม่ได้ชนะการประกวดดาวเดือน เธอได้ลำดับที่สองเพียงเพราะว่า...เธอเกิดท้องเสียกะทันหันในรอบแสดงความสามารถพิเศษแต่ในความเป็นจริงแล้วผมรู้ว่ามันคือความตั้งใจของเธอเองที่ไม่อยากชนะการประกวดดาวเดือนน่ารำคาญนี่ เธอก็แค่แกล้งปวดท้องและสุดท้ายก็สละสิทธิ์ให้ผู้หญิงตรงหน้าผมเป็นคนได้ตำแหน่งไป

ใครบอกว่าอิ่มอุ่นไม่ฉลาด...ผมขอเถียงเลยนะ เรื่องเรียนเธออาจจะไม่ฉลาดก็จริงแต่ถ้าหากเรื่องเอาตัวรอดในชีวิตประจำวันผมว่าเธอเป็นคนที่ค่อนข้างใช้ชีวิตได้ดีทีเดียวเลยล่ะ

"เธอไปรอเราที่ห้องสมุดก่อนก็ได้ เดี๋ยวเราตามไป"

"อื้อ"

อิ่มอุ่นตอบรับอย่างว่าง่ายเธอเหลือบตามองดาวโรงเรียนเพียงนิดด้วยสายตาเรียบนิ่งก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากบริเวณนี้พร้อมกับซันชายน์ในขณะที่มองตามแผ่นหลังบางของอิ่มอุ่นที่หัวเราะคิกคักๆ กับเพื่อนของเธอจนลับมุมตึกผมก็หันกลับมามองดาวโรงเรียนอีกครั้ง

"เร็วๆ ฉันรีบ เธอมีอะไรก็รีบพูด"

ผมถามเสียงห้วนไม่คิดที่จะรักษามารยาทอะไรอยู่แล้ว ดาวโรงเรียนเองก็เหมือนจะหน้าเสียไม่น้อย เธออึกๆ อักๆ ก่อนจะหยัดตัวยืนหลังตรงและมองผมด้วยท่าทีเขินอาย...อีกแล้ว

เมื่อตอนเที่ยงที่เข้ามาหาผมนั้นเธอก็มองผมด้วยท่าทีอย่างนี้เช่นกัน สำหรับผมมันดูขวางหูขวางตาไปเสียหมด ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวแต่ผมรู้สึกรำคาญผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาสารภาพรักกับผม

"ช็อกโกแลตที่เราให้ ติณณ์กินหมดแล้วเหรอ? "

"..."

ผู้หญิงตรงหน้ามองผมด้วยแววตาคาดหวังและผมมันเป็นพวกประเภทที่ไม่ค่อยถนอมน้ำใจใครซะด้วยสิ

"ให้เพื่อนๆ ที่เตะบอลด้วยกันกินหมดแล้ว"

เธอเหมือนจะช็อกไปแล้วที่ผมกล้าเอาช็อกโกแลตที่เธอให้ไปให้กับเพื่อนๆ อีกที ก็มันช่วยไม่ได้ในเมื่อผมไม่ชอบของหวานแล้วอีกอย่างคือตอนแรกก็กะจะปฏิเสธไม่รับช็อกโกแลตจากเธอหรอกแต่ดันมีเพื่อนในสนามบอลส่งสายตาเว้าวอนไปที่กล่องช็อกโกแลตทำให้ผมเลือกที่จะรับจากเธอแต่ก็นั่นแหละ

สุดท้ายผมก็เอาช็อกโกแลตของเธอให้เพื่อนของผมกินไปหมดแล้ว -_-

"งั้นไม่เป็นไร วันพรุ่งนี้เราจะเอาขนมมาให้ใหม่นะ"

"ไม่ต้องหรอก ฉันไม่ต้องการ"

"งะ...งั้นเหรอ? "

"อืม"

ผมตอบเพียงแค่นั้นและกำลังจะหมุนตัวเดินจากไปแต่ทว่าคำถามของเธอทำให้ผมต้องหยุดฝีเท้าลงอีกครั้ง

"ที่ติณณ์บอกกับเราเมื่อตอนเที่ยงว่ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว ใช่ผู้หญิงคนเมื่อกี้หรือเปล่า? "

ผมลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาพร้อมกับเกาหางคิ้วตัวเองเมื่อรู้สึกว่าผู้หญิงตรงหน้าทำให้ผมเกิดความรำคาญขึ้นมาและเพื่อไม่ให้อิ่มอุ่นต้องรอผมนานมากไปกว่านี้ผมจึงเลือกที่จะพูดตัดบทอย่างไม่คิดรักษาน้ำใจของเธอ

"เรื่องบางเรื่อง..."

"..."

"...ถ้าไม่ใช่เรื่องของตัวเองก็ไม่ต้องอยากรู้ก็ได้นะ"