(ไม่ใช่)เพื่อนตรงไหน เอาปากกามาวง

บทที่ 1 - ศึกชิงขนม [2]

∞∞∞∞∞

'เด็กๆ ได้เวลาตื่นแล้วค่ะ'

เสียงของคุณครูสาวปลุกเด็กๆ ให้ตื่นนอนเมื่อหมดเวลานอนหลับกลางวันแล้ว บางคนก็เริ่มงอแงแต่บางคนก็วิ่งไปเล่นกับเพื่อนคนอื่นๆ ต่อ ต่างจากเด็กหญิงผมเปียที่เดินตรงไปยังกระเป๋านักเรียนของเธอเพื่อจะหยิบกล่องนมแต่ทว่าเมื่อเปิดกระเป๋าแล้วเห็นบางสิ่งบางอย่างก็ทำให้เธอยิ้มกว้างออกมาทันทีด้วยความดีใจ

คุ้กกี้!! ขนมคุ้กกี้ของตุ้ยนุ้ยอยู่ในกระเป๋าของเธอ!

เด็กหญิงผมเปียจำได้ทันทีว่าขนมคุ้กกี้ห่อด้วยโบสีชมพูอย่างนี้มีแค่คนเดียวในห้องเท่านั้นก็คือของเด็กชายแก้มยุ้ยตุ้ยนุ้ยคนนั้น! สายตาของเธอกวาดมองทั่วห้องเพื่อหาเขาและเมื่อเห็นเป้าหมายกำลังพับที่นอนเก็บไว้อย่างเรียบร้อยอยู่นั้นเด็กหญิงผมเปียก็ตรงปรี่เข้าไปหาเขาทันทีด้วยรอยยิ้มกว้างซึ่งต่างจากตอนเช้าลิบลับที่ตอนนั้นหน้าของเธอไม่ค่อยเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมสักเท่าไหร่

'ตุ้ยนุ้ย!'

'...'

สรรพนามที่เรียกเขาไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่องแบบนี้มีเพียงคนเดียวเท่านั้นและเขาก็รู้แล้วว่าเป็นใครจึงทำเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองเธอเท่านั้น

'ตุ้ยนุ้ยให้เราเหรอ?'

'อื้อ'

คำตอบสั้นๆ เพียงแค่นั้นแต่กลับทำให้เด็กหญิงผมเปียยิ้มกว้างดีใจยิ่งกว่าเดิมจนเด็กชายแก้มยุ้ยต้องก้มหน้าลงเพื่อไม่ให้ตัวเองแสบตาไปกับรอยยิ้มสวยๆ ของเธอมากไปกว่านี้

'ขอบใจนะ!'

'อะ...อื้อ'

เด็กชายแก้มยุ้ยตอบรับเพียงแค่นั้นก็รีบเดินหนีเด็กหญิงผมเปียทันทีสร้างความงุนงงให้กับเธอไม่น้อยแต่ก็ไม่คิดจะใส่ใจอะไรเพราะเธอคิดว่าเด็กชายแก้มยุ้ยนั้นคงหวาดกลัวเธอเหมือนอย่างทุกที

เด็กหญิงผมเปียประคบประหงมขนมคุกกี้ในอ้อมกอดอย่างระมัดระวังที่สุดเพราะกลัวว่ามันจะเสียหายก่อนทีเธอจะได้กินในขณะเดียวกันดวงตาที่คล้ายกับติดเหวี่ยงของเธอก็คอยมองรอบตัวราวกับหวาดระแวงกลัวว่าใครจะมาแย่งขนมแสนอร่อยนี้จากเธอไป

เมื่อหามุมที่คิดว่าปลอดภัยที่สุดแล้วห่อขนมคุกกี้ก็ถูกแกะออกอย่างเบามือ เด็กหญิงผมเปียมองคุกกี้สีอ่อนน่าทานที่อยู่ในมือด้วยแววตาเป็นประกาย น้ำลายของเธอแทบจะไหลจากปากอยู่แล้วยิ่งสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเนยในคุกกี้ก็ทำให้เธอหมดความอดทนในทันที

คุกกี้น่าทานชิ้นนั้นถูกยัดใส่ปากภายในชิ้นเดียว ความอร่อยที่แตะสัมผัสลิ้นทำให้เด็กหญิงผมเปียนั้นหลับตาปี๋ปลื้มปริ่มกับความอร่อยที่ได้ลิ้มรส

อร่อย! คุกกี้ของตุ้ยนุ้ยอร่อยที่สุด! อร่อยไม่เปลี่ยนแปลง!

'ทำอะไรน่ะ!'

'...!'

น้ำเสียงคุ้นเคยของคนที่เดินเข้ามาไม่ให้สุ้มให้เสียงทำเอาเด็กหญิงผมเปียที่กำลังแอบกินขนมอยู่คนเดียวอย่างมีความสุขถึงกับสะดุ้งตกใจจนทำคุกกี้ในมือลงหล่นลงพื้นก่อนที่เธอจะหันกลับไปมองคนเรียกด้วยสายตาขุ่นเคืองแต่ทว่าเมื่อเห็นว่าคนที่ทำให้เธอตกใจนั้นเป็นใครเด็กหญิงผมเปียก็ยิ่งไม่พอใจมากกว่าเดิม

'อย่ามายุ่ง!'

ท่าทีหวงแหนอะไรบางอย่างที่กอดแนบอกของเด็กหญิงผมเปียทำให้เด็กหญิงผมบ็อบติดกิ๊ฟเป็ดเหลืองเพ่งสายตามองก่อนที่เธอจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าสิ่งของในอ้อมกอดของเด็กหญิงผมเปียคือขนมของเด็กชายแก้มยุ้ย!

'นั่นขนมของติณณ์ไม่ใช่เหรอ! เธอขโมยมาเหรอ!'

'เราไม่ได้ขโมย! ตุ้ยนุ้ยให้เรา!'

เด็กหญิงผมเปียรีบเอาขนมคุกกี้ที่เหลือหลบทางด้านหลังตัวเองเพื่อไม่ให้เด็กหญิงผมบ็อบเห็นแต่ก็ดูเหมือนจะไม่ทันเสียแล้วเมื่อเด็กหญิงผมบ็อบนั้นพุ่งตัวเข้ามาหวังจะแย่งชิงขนมของเธอ

'เอาขนมของติณณ์คืนมา!'

'ไม่คืน! ตุ้ยนุ้ยให้เราแล้วมันเป็นของเรา!'

'เอาคืนมา!'

เกิดการยื้อแย่งถุงขนมคุกกี้ เด็กหญิงผมเปียพยายามหลบซ่อนขนมตัวเองเอาไว้ด้วยการขยับตัวหนีแต่ก็ถูกเด็กหญิงผมบ็อบรวบตัวไว้ได้หลังจากนั้นสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อท่อนแขนของเด็กหญิงผมเปียถูกจิกอย่างแรงจากเด็กหญิงผมบ็อบ!

หมับ!

'กรี๊ดดดดดด!!'

ความเจ็บปวดที่ได้ทำให้เด็กหญิงผมเปียกรีดเสียงดังลั่นห้องดึงความสนใจจากเพื่อนๆ ทุกคนในขณะที่เด็กน้อยทั้งสองคนกัดรัดฟัดเหวี่ยงนัวเนียบนพื้นห้อง

'คุณครูคร้าบ! เพื่อนๆ ตีกันคร้าบ!'

เสียงของใครสักคนเรียกร้องหาคุณครูประจำชั้นแต่ทว่าเวลานั้นคุณครูกลับไม่อยู่เพราะต้องไปเอานมให้กับเด็กๆ

'ปล่อยเรานะ!'

เด็กหญิงผมบ็อบตะโกนเสียงดังเมื่อเรือนผมของเธอถูกขยุ้มเอาไว้จากฝีมือของเด็กหญิงผมเปีย กิ๊ฟเป็ดเหลืองที่เคยติดอยู่บนเส้นผมกระเด็นหลุดออกไปไกลแต่ก็ไม่มีใครคิดจะสนใจ

เด็กน้อยสองคนไม่มีใครยอมปล่อยมือออกจากใครหรือไม่ถ้ามีก็จะผลัดกันต่อยตีเป็นหมัดเมาเหมือนอย่างในหนังและสุดท้ายก็จบลงที่จิกท่อนแขนกันเหมือนเดิม ในขณะที่อีกมือของแต่ละคนก็ยื้อแย่งถุงขนมคุกกี้เจ้าปัญหาที่ตอนนี้ละเอียดเละไม่มีชิ้นดีแล้วและก่อนที่ความรุนแรงจะทวีคูณมากกว่านี้เจ้าของขนมคุกกี้ก็เดินเข้ามาห้ามเด็กหญิงทั้งสองคน

'ปล่อยเลยนะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้!'

เด็กชายแก้มยุ้ยเดินเข้าไปแยกทั้งสองคนให้ออกห่างจากกันและอยู่แทรกกลางระหว่างเด็กหญิงทั้งสองคนที่ต่างหอบหายใจใส่กันด้วยความเหนื่อย แม้เสื้อผ้าของแต่ละคนจะหลุดลุ่ยยับย่นแต่สายตาของทั้งสองคนก็ยังคงจดจ้องโกรธเคืองอย่างไม่ลดละแม้ว่าน้ำตาจะคลอเบ้ากันไปตามๆ กัน

'อิ่มอุ่นแย่งขนมของติณณ์!'

เด็กหญิงผมบ็อบสภาพหัวยุ่งเหยิงไม่ต่างจากเด็กหญิงผมเปียที่โบผูกผมหลุดหายไปไหนไม่รู้หนึ่งข้างได้ทีเป็นคนฟ้องก่อนในขณะที่เด็กหญิงผมเปียนั้นกำขนมคุกกี้เอาไว้ในมือแน่นไม่สนใจแล้วว่าตอนนี้มันจะแตกละเอียดแทบจะเป็นผุยผง

'ก็ตุ้ยนุ้ยให้ขนมเราแล้ว! ขนมนี้มันเป็นของเรา!'

'ไม่จริง เธอแย่งมาขนมของเขา!'

'ไม่ได้แย่งสักหน่อย!'

'เอาขนมมาให้เรา'

เด็กชายแก้มยุ้ยพูดเสียงเรียบพร้อมทั้งแบมือขอขนมจากเด็กหญิงผมเปียที่หันไปมองเขาด้วยสายตาด้วยโกรธเคืองที่กล้ามาขอขนมคืนทั้งๆ ที่เขาเป็นคนให้เธอแล้ว! เขาเป็นคนพูดว่าให้ขนมคุกกี้กับเธอ!

ในขณะที่เด็กชายยังคงแบมือรอขนมคุกกี้ที่แตกละเอียดเขาก็คอยมองเด็กหญิงผมเปียอยู่อย่างนั้นด้วยสายตาเรียบเฉยแต่กลับกลายเป็นสร้างความไม่พอใจและน้อยใจให้กับเด็กหญิงผมเปียไม่น้อยที่เขายืนยันจะเอาขนมคืนจากเธอ

'ก็ตุ้ยนุ้ยให้เราแล้ว! จะมาเอาคืนทำไม!'

'ก็ขนมมัน...'

ตุ้บ!!

เด็กชายแก้มยุ้ยพูดยังไม่ทันจบประโยคว่า ‘ก็ขนมมันแตกหมดแล้วไว้จะเอามาให้ใหม่’ ถุงขนมคุกกี้ในมือของเด็กหญิงผมเปียก็ปลิวปะทะใส่หน้าอกของเด็กชายแก้มยุ้ยทันทีอย่างที่เขาไม่ทันตั้งตัว สายตาเรียบเฉยของเขาจ้องเด็กหญิงผมเปียที่เบะปากร้องไห้ออกมาและก่อนที่เธอจะวิ่งออกจากห้องไปก็ยังทิ้งท้ายถ้อยคำเสียดลึกในใจไว้ให้เขาอีกด้วย

'ต่อจากนี้ไปเรากับตุ้ยนุ้ยขาดกัน!!'

∞∞∞∞∞

หนูลูกกกก หนูต้องตั้งสตินะคะ

หนูยังไม่เป็นอะไรกับเขาเลยค่าาาา

#เรื่องนี้มีอี บุ๊คค่ะ