(ไม่ใช่)เพื่อนตรงไหน เอาปากกามาวง

บทที่ 1 - ศึกชิงขนม [1]

∞∞∞∞∞

เช้าแสนสดใสของเด็กวัยหกขวบ...

'ตุ้ยนุ้ย! เอาขนมคุกกี้มากินบ้างซิ้!'

เด็กน้อยแก้มใสผมเปียวัยหกขวบเดินตรงไปยังโต๊ะเรียนของเด็กชายแก้มยุ้ยจ้ำม่ำด้วยท่วงท่านักเลงเจ้าถิ่นประจำห้องขัดกับโบผูกผมทั้งสองข้างที่เป็นสีชมพูหวานแหวว ใบหน้าของเด็กหญิงแก้มใสผมเปียนั้นดูไม่ค่อยเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมสักเท่าไหร่ในขณะที่เด็กชายผู้ถูกเรียกว่าตุ้ยนุ้ยนั้นยังคงมีทีท่านิ่งเฉยและเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำการบ้านอย่างตั้งอกตั้งใจโดยไม่สนใจเด็กหญิงผมเปียที่คอยเอาแต่หาเรื่องเขาอย่างนี้ทุกๆ วันมาตั้งแต่ อ.หนึ่งจนตอนนี้ อ.สามแล้วเด็กหญิงผมเปียก็ยังไม่หยุดยั้งที่จะกลั่นแกล้งเขาอีกทั้งยังชอบมาแย่งชิงขนมคุกกี้ของเขาที่แม่มักจะใส่กระเป๋าของเขาเอาไว้เผื่อเขาหิวระหว่างวัน

ช่างเป็นผู้หญิงที่นิสัยไม่ดีจริงๆ!

แต่ถึงแม้ว่าเขาจะถูกแย่งชิงและกลั่นแกล้งในทุกๆ วันแต่เด็กชายตุ้ยนุ้ยก็ไม่เคยปริปากพูดหรือต่อว่าอะไรเธอเลย สิ่งที่เขามีให้เธอก็เป็นเพียงแค่ความทำทีเป็นนิ่งเฉยก้มหน้าทำงานเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นมือของเด็กชายก็ยอมล้วงขนมคุกกี้ที่อยู่ใต้โต๊ะให้กับเด็กหญิงผมเปียเหมือนอย่างทุกวัน

เด็กหญิงผมเปียแอบยิ้มกริ่มและอดที่จะยืดอกเชิดหน้าขึ้นด้วยท่าทีถือดีไม่ได้เพราะเธอคิดเอาเองเสมอว่าที่เด็กชายแก้มยุ้ยให้ขนมกับเธอนั้นอาจจะเป็นเพราะเขาอยากจะเป็นเพื่อนกับเธอแน่ๆ

แต่ทว่ายังไม่ทันที่มือป้อมๆ ของเด็กชายแก้มยุ้ยจะยื่นขนมให้กับเด็กหญิงผมเปีย จู่ๆ ก็มีมือเล็กๆ ของใครอีกคนคว้ามือของเขาเอาไว้ไม่ให้ยื่นขนมคุกกี้ให้กับอีกฝ่ายที่มองบุคคลมาใหม่ด้วยสายตาไม่ชอบใจเท่าไหร่นัก

'ไม่ต้องให้ขนมกับคนนิสัยไม่ดีหรอกติณณ์! ขนมของติณณ์ ติณณ์ก็ต้องเก็บไว้กินเองสิจะให้คนอื่นได้ยังไง!'

เด็กหญิงผู้หวังดีทรงผมบ๊อบหน้าม้าติดกิ๊ฟเป็ดเหลืองเป็นเอกลักษณ์จ้องหน้าเด็กสาวผมเปียอย่างไม่ลดละด้วยสายตาไม่พอใจแต่นั่นก็ไม่ได้สร้างความหวาดกลัวให้กับเด็กหญิงผมเปียโบสีชมพูแต่อย่างใดนอกจากเบะปากใส่เด็กหญิงผมบ็อบด้วยความหมั่นไส้เท่านั้น

'ก็แค่ขอกินขนมไม่เห็นต้องงกเลย'

'เพราะติณณ์ยอมให้เธอรังแกแบบนี้ไงเธอถึงได้ใจชอบเข้ามาแย่งขนมของติณณ์บ่อยๆ!'

'ก็เราอยากกินของตุ้ยนุ้ย! ขนมของตุ้ยนุ้ยมันอร่อยนี่!'

เด็กหญิงผมเปียพูดกระแทกเสียงดังบ้างเมื่อเธอถูกอีกฝ่ายขึ้นเสียงใส่ก่อนก่อนที่สายตาของเธอจะเหลือบมองถุงขนมคุกกี้ในมือของเด็กชายแก้มยุ้ยด้วยสีหน้าแอบเสียดายเพราะว่าขนมของเด็กชายแก้มยุ้ยนั้นอร่อยมากจริงๆ อร่อยจนเธอต้องขอกินขนมของเขาในทุกๆ วันแต่ในขณะเดียวกันเธอก็มักจะถูกขัดขวางจากเด็กหญิงผมบ็อบติดกิ๊ฟเป็ดเหลืองคนนี้เช่นกัน!

เด็กหญิงผมเปียรู้หรอกว่าที่เด็กหญิงผมบ็อบเข้ามาขัดขวางเธอนั้นก็เพราะว่าเธออยากกินขนมของเด็กชายแก้มยุ้ยเหมือนกันล่ะสิ! เหอะ!

'เขาชื่อติณณ์! ไม่ได้ชื่อตุ้ยนุ้ย! คนนิสัยไม่ดี!'

เด็กหญิงผมบ็อบพูดตอกกลับในขณะที่เด็กชายผู้อยู่ตรงกลางระหว่างสงครามน้ำลายของทั้งสองคนได้แต่มองหน้าพวกเธอสลับไปมาเพราะไม่รู้ว่าจะหาจังหวะไหนพูดแทรกแล้วอีกอย่างคือแต่ละคนต่อปากต่อคำเก่งกันเหลือเกิน~

เพิ่ง อ.สามแท้ๆ…

'เหอะ! ปกป้องกันดีอย่างนี้อย่าบอกนะว่าเธอชอบตุ้ยนุ้ย!'

'...!'

ประโยคที่คิดว่าพูดขึ้นมาลอยๆ ของเด็กหญิงผมเปียทำเอาเด็กหญิงผมบ็อบถึงกับเบิกตากว้างตกใจทันทีเมื่อถูกล่วงรู้ความลับ! ใบหน้าของเด็กหญิงผมบ็อบติดกิ๊ฟเป็ดเหลืองเริ่มแดงก่ำพร้อมๆ กับท่าทีเขินอายแบบเด็กๆ ก็ปรากฏฉายชัดไม่สามารถปิดบังได้แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเอ่ยปากปฏิเสธออกไปเพราะรู้สึกอายที่ถูกเด็กหญิงผมเปียล่วงรู้ความลับของเธอ

'ชะ...ชอบอะไรเล่า! ระ....เราไม่ได้ชอบสักหน่อย'

เด็กหญิงผมเปียเบะปากใส่เด็กหญิงผมบ็อบอีกครั้งก่อนที่เธอจะหลุบตามองปฏิกิริยาของเด็กชายที่ดูเหมือนจะตกใจนิดๆ เหมือนกันและเขาเพิ่งรู้ว่าเด็กหญิงผมบ็อบที่ติดกิ๊ฟเป็ดเหลืองนั้นชอบเขา!

'เธอชอบตุ้ยนุ้ยแน่ๆ!'

'ระ...เราไม่ได้ชอบติณณ์จริงๆ นะ!'

เด็กหญิงผมบ็อบพยายามแก้ต่างให้ตัวเองแม้ว่าใบหน้าของเธอจะยังแดงก่ำอยู่ก็ตาม ดวงหน้าที่แสดงออกถึงความเขินอายมองดูใบหน้าที่เปลี่ยนมาเป็นเรียบเฉยของเด็กชายแก้มยุ้ยซึ่งเขาเอาแต่ก้มหน้าลงมองถุงคุกกี้ในมือด้วยท่าทีนิ่งเฉยในขณะที่เด็กหญิงผมเปียผูกโบสีชมพูนั้นรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รับความสนใจจากทั้งสองคนก็ไม่คิดที่จะอยู่ตรงนี้นานไปกว่านี้อีกแล้ว

'เราไม่กินขนมของตุ้ยนุ้ยแล้วก็ได้! เราจะไปกินขนมของคนอื่น! เชอะ!!'

เด็กชายแก้มยุ้ยรีบหันกลับไปมองเด็กหญิงผมเปียที่ดูเหมือนจะไม่พอใจเขามากๆ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะอ้าปากพูดอะไรเด็กหญิงผมเปียก็เดินสะบัดหน้าจากไปแล้วทิ้งเขาให้อยู่กับเด็กสาวผมบ็อบที่ยังคงยืนหน้าแดงม้วนเสื้ออยู่ข้างๆ เขาไม่ไปไหนแต่ทว่าเมื่อเด็กชายแก้มยุ้ยหันกลับมามองสาวผมบ็อบอีกครั้งแววตาของเขากลับฉายชัดถึงความไม่พอใจที่เขามีต่อเธอ

'คราวหลังไม่ต้องมาช่วยเรานะ! เราไม่ต้องการ!'

เด็กชายแก้มยุ้ยพูดออกมาด้วยความไม่พอใจก่อนจะหอบร่างตุ้ยนุ้ยของตัวเองที่กำลังถือขนมคุกกี้ไว้ในมือลุกขึ้นจากโต๊ะและเดินออกไปนอกห้องเรียนทันทีทิ้งให้เด็กหญิงผมบ็อบได้แต่ยืนมึนงงไม่เข้าใจเหตุผลว่าทำไมเขาถึงไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเธอทั้งๆ ที่เขานั้นโดนเด็กหญิงผมเปียกลั่นแกล้งและแย่งขนมทุกวัน!

∞∞∞∞∞

พี่ๆ คิดว่าคนไหนที่จะได้เป็นนางเอก!

#นิยายเรื่องนี้มีอี บุ๊คค่ะ