หนึ่งเดือนต่อมา...
"เป็นอะไร? "
ผมที่เพิ่งเตะบอลเสร็จเดินมานั่งข้างสนามบอลก่อนจะถามไอ้โอบด้วยคำถามสั้นๆ หลังจากที่เห็นว่าวันนี้ทั้งวันมันเงียบผิดปกติ บอลก็ไม่เตะเอาแต่นั่งนิ่งนั่งเงียบอยู่อย่างนั้นเหมือนคนกำลังคิดไม่ตกอะไรสักอย่างจนผมต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามมันเองเพราะไม่สบายใจที่เห็นมันเป็นอย่างนี้มาทั้งวันแล้ว
ไอ้โอบถอนหายใจทิ้งหนักๆ ก่อนที่มันจะเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยแววตาลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด
"มีอะไรก็บอกกูได้นะ"
ผมตบไหล่มันเบาๆ น้อยครั้งมากที่ผมจะเห็นไอ้โอบมันเป็นอย่างนี้แต่ถ้าผมเดาไม่ผิด คนที่ทำให้มันหนักอกหนักใจอย่างนี้ก็คงมีอยู่คนเดียวเท่านั้นแหละ
"เรื่องอิ่มอุ่นว่ะ"
นั่นไง ผมเดาผิดเสียไหน?
"ทำไมวะ? "
ผมพยายามเก็บสีหน้าใคร่รู้ของตัวเองเอาไว้ให้ดีที่สุดต่อหน้าไอ้โอบ ใบหน้าของผมเรียบเฉยแต่ทว่าภายในใจนั้นกลับอยากรู้ว่าไอ้โอบมันกำลังหนักใจเรื่องของอิ่มอุ่นทำไม
"กูสอบติดหมอแล้วนะ
