(ไม่ใช่)เพื่อนตรงไหน เอาปากกามาวง

บทที่ 4 - ขอบคุณเดย์ [1]

- อิ่มอุ่น -

สองอาทิตย์ผ่านไปสำหรับการติวหนังสือโดยที่มีตุ้ยนุ้ยเป็นคนสอนและฉันยอมรับเขาจากใจเลยว่าตุ้ยนุ้ยนั้นใจเย็นกับคนอย่างฉันได้มากที่สุดแล้วจริงๆ!

คนอะไร๊! ใจเย็นอย่างกับเกิดมาเป็นน้ำแข็ง โธ่ถัง… แล้วอีกอย่างคือเขาจับจุดสังเกตเห็นว่าฉันนั้นเป็นคนสมาธิสั้นและสามารถจดจ่อกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งได้ไม่เกินสิบนาทีเท่านั้น และช่วงเวลาสิบนาทีที่ฉันยังมีสมาธิอยู่ตุ้ยนุ้ยจะสอนฉันในช่วงเวลานั้น

แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่ฉันเริ่มสมาธิหลุดออกไปเขาจะให้ฉันพักเบรกประมาณห้านาทีและจะกลับมาเริ่มติวใหม่ในช่วงเวลาที่สมาธิของฉันยังอยู่ในลิมิตสิบนาที

ให้ตายเถอะพี่จี้! เขาสังเกตฉันได้ดีอะไรขนาดนี้เนี่ย! แล้วอยากเขาชมฉันด้วยนะ! เขาชมว่าฉันน่ะหัวไวเพียงแต่สมาธิสั้นแค่นั้นเอง!

อ่ะ ก็ทุ่มเทกันซะขนาดนี้จะไม่ให้ฉันยอมรับเขาได้ยังไงกันล่ะว่าเขาน่ะเก่งที่สามารถเปลี่ยนคนที่ไม่มีอะไรในหัวของฉันเลยให้กลายเป็นคนที่มีความรู้ประดับหัวสมองโอ้อวดคนอื่นได้อย่างไม่ต้องน้อยหน้าใครแล้วนะจ้ะ!

ล่าสุดเมื่อกี้คะแนนสอบของวิชาคณิตศาสตร์นั้นฉันได้เก้าคะแนนเต็มสิบเชียวนะ! ทำเอาครูประจำวิชาคณิตถึงกับเหวอแดกไปเลยนะคะน้อนๆ!

"มึงหุบยิ้มบ้างเหอะอิอุ่น กูหลอนไปหมดแล้วนะเนี่ยเล่นยิ้มคนเดียวมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ!"

"จิ้! ให้กูได้ซึมซับคะแนนหน่อยไม่ได้หรือไง? มึงก็รู้ว่ากูเพิ่งจะเคยสอบแล้วได้คะแนนเยอะมากขนาดนี้เป็นครั้งแรก กูก็ต้องเก็บฟีลนี้ไว้หน่อยไหมล่ะ!"

"แหม~ สงสัยต้องยกความดีความชอบให้กับตุ้ยนุ้ยของมึงแล้วล่ะมั้งเนี่ย? ไม่คิดจะตอบแทนเขาหน่อยหรือไง? เขาอุตส่าห์ติวให้มึงตั้งสองอาทิตย์เชียวนะแถมยังทำให้มึงได้คะแนนเยอะด้วย"

ซันชายน์เหล่ตามองตุ้ยนุ้ยที่เงยหน้าขึ้นมองสบตากับฉันพอดีก่อนที่ฉันจะกะพริบตาปริบๆ ใส่เขาด้วยแววตาเป็นประกายที่ช่วงนี้มักจะทำบ่อยๆ กับเขาเมื่อรู้สึกว่าเราสนิทกับขึ้นมาอีกนิ๊ดนึง! แต่ก็แค่นิดเดียวเท่านั้นนะ! (_ _;)

"ตุ้ยนุ้ยอยากได้ของตอบแทนอะไรไหมเราจะพยายามหามาให้เธอ"

"ไม่เอา"

"ง่ะ ถ้าอย่างนั้นกินข้าวไหม? เราเลี้ยงข้าวตุ้ยนุ้ยได้นะ?"

"..."

เพราะตุ้ยนุ้ยปฏิเสธน้ำใจของฉันที่อยากจะตอบแทนเขาเรื่องที่เสียเวลามาติวหนังสือให้กันถึงสองอาทิตย์แต่ทว่าสิ่งที่ฉันได้ยินกลับเป็นเสียงถอนหายใจจากคนตรงหน้าที่เคาะปากกาลงกลางหน้าผากฉันเบาๆ ก่อนที่เขาจะเหลือบตามองซันชายน์ที่อมยิ้มอรุ่มเจาะใส่ตุ้ยนุ้ยและถ้าฉันไม่ได้รู้สึกไปเองพักนี้สองคนนี้ดูมีลับลมคมในกันแปลกๆ นะเนี่ย -_-

หรือมีอะไรบางอย่างที่ฉันยังไม่รู้อย่างนั้นเหรอ? อะไรกันอะ? -*-

"สองคนนี้ชักจะแปลกๆ แล้วนะ แอบแซ่บกันเหรอ?"

เพี้ยะ!

"โอ๊ย! เจ็บนะเนี่ย! เจ็บนะเนี่ย!"

ครั้งนี้ฉันถึงกับโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บพร้อมกับรีบยกมือขึ้นกุมหน้าผากตัวเองบริเวณที่ถูกดีดจากฝีมือของตุ้ยนุ้ยที่ถลึงตาใส่ฉันราวกับโกรธเคืองแต่เท่านั้นยังไม่พอเขายังดุฉันด้วย!

"คิดอะไรเลอะเทอะ"

"เอ้า ก็เห็นส่งสายตาลับลมคมในใส่กันนี่! ก็นึกว่าแอบแซ่บกันอยู่"

"ยังไม่หยุด?"

"หยุดก็ดั้ยยย~"

ฉันรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองมองหน้าตุ้ยนุ้ยที่ตวัดสายตาคมกริบมองหน้าซันชายน์ที่หลุดหัวเราะคิกคักออกมา

เริ่มไม่แน่ใจว่าที่หัวเราะนั้นเพราะสะใจที่ฉันกับตุ้ยนุ้ยเถียงกันหรือหัวเราะเพราะมีลับลมคมในกับตุ้ยนุ้ยกันแน่

"แหม ถ้ากลัวนังอุ่นมันเข้าใจผิดก็ยอมรับความจริงไปเลยสิค้าคุณติณณ์~"

"ไอ้ซัน...หุบปาก"

"อุ้ปส์~"

ซันชายน์ยกมือขึ้นปิดปากและเป็นการอุ๊ปส์ที่ดูจากดาวอังคารก็รู้ว่าปลอมมากกกกก! แต่ฉันรู้สึกได้นะว่าสองคนนี้มีลับลมคมในจริงๆ นะ!

เอาจริงๆ ก็อยากรู้นะแต่ไม่อยากถาม! เชอะ!

"สรุปคือยังไงเนี่ย? กินชาบูไหม?"

ฉันวกกลับมาเข้าเรื่องเดิมอีกครั้ง ตุ้ยนุ้ยเองก็ดึงสายตากลับมามองเหมือนเดิม

"เธออยากกินไหมล่ะ?"

"อยากกินสิ"

ถ้าไม่อยากกินฉันไม่เสนอว่าเป็นชาบูหรอก คิคิ~

"อื้ม งั้นไปกินชาบูก็ได้"

"แหม ตามใจเก่ง~"

น้ำเสียงคลับคล้ายคลับคลาที่ฟังแลดูหยอกล้อแกมแซะของซันชายน์ทำให้ฉันหันไปมองมันที่อมยิ้มมองตุ้ยนุ้ยอีกต่อแต่เขากลับทำหน้านิ่งก้มหน้าอ่านหนังสือไม่ได้สนใจคำหยอกล้อของซันชายน์เลย

เนี่ย...ลับลมคมในกันเก่ง!

หลังจากตกลงกันเสร็จสรรพพวกเราก็นั่งติวกันไปเรื่อยๆ แม้ว่าจิตใจของฉันจะไม่ค่อยอยู่กับร่องกับรอยสักเท่าไหร่เพราะอยากกินชาบูมากจนกระทั่งเวลาหกโมงเย็นเราทั้งสามคนก็นั่งแท็กซี่ไปยังห้างชื่อดังใกล้โรงเรียนก่อนจะเดินหน้าตั้งไปยังร้านชาบูที่ฉันมากินบ่อยที่สุด

"พวกมึงสั่งไปก่อนนะ กูขอไปเข้าห้องก่อนแป๊บนึง"

"อื้อๆ รีบกลับมานะ"

ซันชายน์พยักหน้ารับก่อนจะคว้าโทรศัพท์ติดมือไปด้วยปล่อยให้ฉันนั่งอยู่กับตุ้ยนุ้ยสองคนซึ่งตอนนี้ใครๆ ก็ต่างหันมองเขาด้วยความสนใจแม้กระทั่งผู้หญิงในอยู่ชุดมหาลัยโต๊ะข้างๆ ยังเอาแต่หันมองเขาไม่หยุดเลย!

"ตุ้ยนุ้ยอยากกินอะไรก็เลือกเลยนะ วันนี้เราเลี้ยงเธอเอง"

"อื้ม เธอจะกินกุ้งไหม?"

"กินดี้ ติ๊กให้ด้วย เอาหมูสไลด์มาเยอะๆ เลยนะ"

"อื้ม"

ตุ้ยนุ้ยก้มหน้าติ๊กรายการอาหารโดยที่มีฉันคอยโน้มตัวมองเขาอยู่แต่จู่ๆ คนที่นั่งตรงกันข้ามก็ลุกขึ้นเดินมานั่งฝั่งเดียวกับฉันพร้อมกับเลื่อนรายการอาหารมาอยู่ตรงกลางระหว่างเราสองคนเพื่อให้ฉันมองเห็นง่ายขึ้น

"เลือกสิ เราจะเขียนให้เอง"

"เอาเห็ดเข็มทอง เอาไข่มาด้วยแล้วก็เอาข้าวโพดอ่อน ที่เหลือตุ้ยนุ้ยเลือกเลย"

'มึง! น้องเขาหล่อมาก! นี่เด็กมัธยมจริงเหรอวะ?'

'นั่นดิ แต่เขามากับแฟนใช่หรือเปล่า?'

'แก! ฉันได้ยินน้องผู้หญิงเรียกว่าน้องผู้ชายว่าตุ้ยนุ้ยด้วยล่ะ ไม่ใช่แฟนจะเรียกสรรพนามกันซะน่ารักขนาดนี้เชียวเหรอ?'

ประโยคซุบซิบที่แทบจะไม่ได้เรียกว่าซุบซิบจากผู้หญิงที่แต่งชุดนักศึกษาโต๊ะข้างๆ ทำเอาฉันชะงักนิ่งไปเหมือนกันนะและฉันเพิ่งจะรู้ตัวว่าเผลอเรียกสรรพนามที่ไม่ควรเรียกออกมาในที่สาธารณะจนทำให้คนอื่นเข้าใจเราผิดคิดว่าเป็นแฟนกันไปแล้วทั้งๆ ที่ความเป็นจริงแล้วเราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย…-_-

'น้องผู้ชายดูเทคแคร์แฟนดีนะแก ทั้งหล่อทั้งเอาใจเก่งอย่างนี้ต่อให้เด็กกว่าฉันก็ยอม'

'เดี๋ยวขึ้นมหาลัยก็เลิกกัน เชื่อฉันดิ เจอสังคมใหม่ๆ ใจไม่มั่นคงพอไปกันไม่รอดหรอก'

"ตะ...ติณณ์จะย้ายกลับไปนั่งที่เดิมก็ได้นะ"

"ติณณ์?"

คนถูกเรียกด้วยชื่อเล่นจริงๆ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากกระดาษรายการอาหารก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นมองฉันด้วยสายตาแปลกใจและถ้าฉันมองไม่ผิดฉันรู้สึกเหมือนจะเห็นแววตาไม่พอใจจากเขาด้วยแม้จะเพียงแค่ไม่กี่วินาทีก็ตาม

"เอ่อ..."

"ถ้าเรียกติณณ์แล้วมันไม่คล่องปากงั้นเธอก็เรียกเราว่าตุ้ยนุ้ยเหมือนเดิมเถอะ"

ตุ้ยนุ้ยพูดเสียงนิ่งก่อนจะก้มหน้าลงอ่านรายการอาหารต่อ ทำให้ฉันไม่เห็นว่าเขานั้นกำลังแสดงสีหน้าแบบไหนต่างกับฉันที่ไม่รู้ว่าควรจะเรียกเขาว่าอะไรดี ถ้าเรียกตุ้ยนุ้ยในที่สาธารณะบางครั้งฉันก็กลัวว่าเขาจะไม่พอใจหรือว่าอายในสิ่งที่ฉันเรียกเขาว่าอย่างนั้น

เอาจริงๆ มันก็ไม่ต่างจากคำบูลลี่สักเท่าไหร่หรอกถ้าคนอื่นเขาตีความหมายไปในทางแบบนั้นน่ะ

"เธอไม่อายเหรอที่เราเรียกเธอว่าตุ้ยนุ้ยต่อหน้าคนอื่นน่ะ?"

สมัยอนุบาลฉันมักจะเรียกเขาว่าตุ้ยนุ้ยมาตลอดและมักจะติดคำเรียกนี้เสมอมา แต่เมื่อไหร่ที่ต้องอยู่ต่อหน้าคนอื่นฉันก็จะเรียกเขาว่าติณณ์นั่นแหละ ทว่าตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมาตั้งแต่เราทั้งสองคนเริ่มพูดคุยกันมากขึ้น ได้เห็นมุมต่างๆ ของกันและกันมากขึ้นหรือแม้กระทั่งคุยกันในห้องเรียนมากขึ้น บางครั้งฉันก็เผลอเรียกเขาว่าตุ้ยนุ้ยออกมาแม้ว่าจะอยู่ต่อหน้าคนอื่นก็ตามแต่เขากลับไม่เคยต่อว่าอะไรฉันเลยที่เรียกเขาอย่างนั้น

"ไม่ต้องคิดมากหรอก ทุกครั้งที่เธอเรียกเราว่าตุ้ยนุ้ยเราไม่เคยอายใครเลย"

"ตุ้ยนุ้ย..."

ฉันเผลอเรียกคนที่ยังก้มหน้ามองดูรายการอาหารเสียงแผ่ว หัวใจดวงน้อยๆ ใต้อกข้างซ้ายเริ่มเต้นผิดจังหวะอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกยุบยิบคันหัวใจที่เพิ่งเคยเกิดเป็นครั้งแรกทำให้ฉันไม่กล้าสบสายตาของตุ้ยนุ้ยก่อนที่คำพูดต่อมาของเขานั้นแทบจะทำให้หัวใจฉันเกือบจะหยุดเต้นไปเลย...

"ออกจะชอบด้วยซ้ำ..."

"..."

"...ที่เธอกลับมาเรียกเราอย่างนั้นเหมือนเมื่อก่อน"

∞∞∞∞∞

ก็คือตุยเย่ไปเลยสิค้าาา!!