บทที่ 4 - ขอบคุณเดย์ [2]
1176 Words
- ติณณ์ -
"เธอ..."
"หืม? "
ผมละสายตาจากรายการอาหารหันมองอิ่มอุ่นที่เป็นคนเรียกและมองผมด้วยสายตาเลื่อนลอยพร้อมทั้งยกมือขึ้นกุมหน้าอกตัวเองราวกับเจ็บปวดเสียเต็มประดาแต่ทว่าใบหน้าของเธอนั้นแดงก่ำ
"อะไร? เป็นอะไร? "
ผมมองอิ่มอุ่นสำรวจเธอที่จู่ๆ ก็ทิ้งหน้าผากพิงหัวไหล่ของผมที่เริ่มใจคอไม่ดีเพราะกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรแต่แล้วเมื่อเธอปริปากพูดออกมากลับเป็นผมเองที่ได้แต่นิ่งอึ้งไปเพราะคำพูดเถรตรงของเธอ
"จะ...ใจเต้นแรงเลยเนี่ย~ ฮือออ~"
"..."
"ตุ้ยนุ้ยทำให้เราใจเต้นแรง! แง่ง! -///- "
แม้เธอจะคร่ำครวญพูดไปเรื่อยอาจจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจแต่เธอคงไม่รู้ว่าตอนนี้หัวใจของผมเองนั้นก็กำลังเต้นแรงชิบหายไม่ต่างกัน!
ทั้งคำพูด! ทั้งการกระทำของเธอที่กำลังซบไหล่ผมอยู่! ซบไหล่เลยนะเว้ย! ซบไหล่!! แม้จะเป็นแค่การเอาหน้าผากพิงไหล่แต่ผมก็ถือว่าซบอยู่ดีไหม! แล้วไหนจะคำพูดที่บอกว่าใจเต้นแรงนั่นอีก นั่นก็เท่ากับว่าเธอกำลังรู้สึกหวั่นไหวกับผมใช่ไหม?
ถือว่าตื่นเต้นเอาเรื่องเลยว่ะกับการตีเนียนเพื่อกลับมาตีสนิทอีกครั้ง!
"โอ๊ะโอ~ เหมือนกูจะพลาดอะไรบางอย่างไปหรือเปล่าเอ่ย? "
น้ำเสียงกวนตีนของคนที่เพิ่งเดินกลับมาไม่ต้องเดาผมก็รู้ว่าเป็นใครถ้าไม่ใช่ซันชายน์ อิ่มอุ่นเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทของเธอไม่ได้รีบร้อนหรือดีดตัวออกห่างจากผมแต่อย่างใดอีกทั้งแววตาของเธอยังแลดูออดอ้อนเหมือนเด็กน้อยที่อยากจะฟ้องอะไรสักอย่างให้ผู้ใหญ่ฟัง
"ฮือ~ อิซัน~ ตุ้ยนุ้ยทำหัวใจกูคันยุบยิบแหละมึง~"
"เก็บทรงหน่อยเพื่อน"
ซันชายน์ที่ย้ายตัวเองมานั่งตรงกันข้ามอิ่มอุ่นในขณะที่ผมยังนั่งข้างเธอเหมือนเดิมก่อนจะบอกกับเพื่อนสาวของเธอด้วยสายตาดุๆ ต่างจากอิ่มอุ่นที่ยู่ปากใส่เขาเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงกระแทกนิดๆ
"ก็ด้ะ! -///-"
"..."
เป็นการก็ได้ที่แม่ง...น่ารักชิบหาย! เป็นการเก็บทรงที่ผมเพิ่งเคยเจอว่าเธอไม่สามารถเก็บงำความรู้สึกของตัวเองได้เลย ต่อให้อิ่มอุ่นทำทีเป็นตีหน้านิ่งแต่ใบหน้าที่แดงระเรื่อยและริมฝีปากของเธอที่ขยับขยุกขยิกคล้ายกับพยายามจะกลั้นยิ้มเอาไว้นั้นมันทำให้ผมรู้ว่าเธอใช้ความอดทนมากแค่ไหน
ความมันเขี้ยวที่เกิดขึ้นทำให้ผมอดใจไม่ไหวดึงริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ จนอิ่มอุ่นต้องโน้มตัวเข้ามาใกล้เข้าผม ใบหน้าของเราสองคนใกล้กันมากจนผมเห็นขอบคอนเทคเลนส์สีใสที่เธอใส่อยู่ เราสองคนสบตากันภายในเวลาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่เสียงกระแอมไอของมารจะขัดขวางจังหวะของผม...
"อะ...แฮ่ม! อย่าเยอะค่ะคุณติณณ์ ปล่อยเพื่อนของกูด้วยค่า~"
สรรพนามที่เปลี่ยนไปตั้งแต่สามวันแรกของการติวหนังสือด้วยกันบ่งบอกให้รู้ว่าผมกับซันชายน์ก็มีความสนิทสนมเพิ่มขึ้นเช่นกัน สายตาที่ดูรู้ทันของมันทำให้ผมยอมปล่อยริมฝีปากของอิ่มอุ่นที่รีบยกมือขึ้นจับริมฝีปากของตัวเองด้วยใบหน้าแดงก่ำ
"อ่ะๆๆ ส่งรายการอาหารให้พนักงานได้แล้วค่ะ หิวแล้วค่า"
ซันชายน์ตัดบทได้จังหวะพอดีราวกับรู้ว่าถ้าหากให้ผมสองคนจัดการบรรยากาศรอบตัวกันเองก็คงจะมีแต่ความรู้สึกกระด้างกระเดื่องกันบ้าง มีมันคอยเบรกก็ดีเหมือนกันนะ ผมจะได้ไม่วู่วามจู่โจมอะไรอิ่มอุ่นมากเกินไปจนเธอแตกตื่นและหนีห่างจากผม
ซึ่งผมไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น...
หลังจากที่ส่งรายการอาหารให้กับพนักงานแล้วรอไม่ถึงห้านาทีสิ่งที่สั่งเอาไว้ก็นำมาเสิร์ฟ ผมจัดการเททุกอย่างลงหม้อชาบูที่มีน้ำซุปอยู่สองรสชาติเป็นต้มยำและน้ำใสโดยที่จัดการฝั่งต้มยำให้กับเด็กหิวโหยอย่างอิ่มอุ่นก่อนในขณะที่ฝั่งน้ำใสเป็นซันชายน์จัดการ
"ตุ้ยนุ้ยอย่าใส่แต่ผักสิ! เธอใส่หมูเราให้ด้วยซี่!"
"..."
เด็กนิสัยไม่ดีเริ่มงอแงหน้างอเมื่อผมใส่ผักในหม้อฝั่งน้ำต้มยำและมีเนื้อหมูเพียงแค่ไม่กี่ชิ้นเท่านั้น
"ใจเย็นๆ ดิเธอ เรายังไม่ได้ใส่เนื้อลงหม้อเลย"
อิ่มอุ่นคนใจร้อนมองผมหน้ามุ่ย ในมือที่ถือถาดใส่หมูสไลด์ของเธอพร้อมจะลงหม้อทุกเมื่อถ้าหากผมใส่ผักเสร็จและเธอก็ทำอย่างนั้นจริงๆ เมื่อมือของผมพ้นจากปากหม้อได้ไม่เท่าไหร่หมูสไลด์ในถาดก็ไหลลงหม้อทันทีด้วยความรวดเร็ว
แววตาของอิ่มอุ่นเป็นประกายมองเนื้อหมูที่เริ่มบิดตัวงอเป็นคลื่นๆ เมื่อถูกความร้อนของน้ำซุปภายในหม้อ ตะเกียบภายในมือของเธอนั้นคีบเข้าคีบออกรออย่างใจจดใจจ่อจนผมกับซันชายน์หลุดขำให้กับความอยากกินจนแทบน้ำลายจะไหลของเธอ
"สุกยังอ่ะ? กินได้หรือยัง? "
"ใจเย็นก่อน"
ผมห้ามปรามอิ่มอุ่นคว้ามือข้างที่ถือตะเกียบของเธอที่กำลังจะคีบหมูทั้งๆ ที่เพิ่งเอาลงหม้อได้เพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น
"อยากกินแล้ว~"
"รอก่อน"
ผมดึงมือเธอลงไว้ตรงหน้าตักตัวเองแอบเนียนกอบกุมมือเธอเอาไว้ที่ตอนนี้เอาแต่จ้องหมูอย่างใจจดใจจ่อก่อนที่ผมจะใช้มือเพียงข้างเดียวหยิบชามของอิ่มอุ่นมาไว้หน้าและจัดการคีบเนื้อหมูให้กับเธอที่มองชามตัวเองตาเป็นประกายอย่างหิวโหย
"ระวังระ..."
"โอ๊ย!"
พูดลิ้นยังไม่ทันเข้าปากอิ่มอุ่นที่เพิ่งยัดหมูเข้าปากก็รีบคายกลับใส่ชามเหมือนเดินก่อนจะหันมาแลบลิ้นมองผมน้ำตาคลอเบ้าด้วยแววตาน่าสงสารทำเอาคนมองอย่างผมถึงกับใจเหลวรีบวางตะเกียบทันที
"ร้อนอะ ตุ้ยนุ้ย~ TT"
"ก็เธอไม่ระวังเลย"
ผมดุอิ่มอุ่นทั้งสายตาและน้ำเสียงแต่ถึงอย่างนั้นก็รั้งปลายคางของเธอขึ้นเพียงนิดเพื่อมองลิ้นแดงๆ เล็กๆ ของเธอจากนั้นก็เป่าลมเบาๆ ก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงตะเกียบหล่นจากมือของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม
ซันชายน์มองอิ่มอุ่นด้วยแววตาเลื่อนลอยคล้ายกับวิญญาณหลุดออกจากร่างก่อนที่สายตาคู่นั้นจะเลื่อนมามองผมเช่นกันจากนั้นบทเพลงแสนคุ้นหูก็หลุดออกมาจากปากของซันชายน์ด้วยน้ำเสียงที่โคตรไร้ชีวิตชีวา...
"ฉันมาทำอะไรที่นี่~"
∞∞∞∞∞
สงสารซันชายน์~
- Writer
