(ไม่ใช่)เพื่อนตรงไหน เอาปากกามาวง

บทที่ 4 - ขอบคุณเดย์ [3]

"ทั้งหมดหนึ่งพันเจ็ดสิบเจ็ดบาทค่ะ"

"นี่ครับ"

"อ้าว อะไรอ่ะตุ้ยนุ้ย!"

อิ่มอุ่นหันมาโวยวายใส่ผมที่เป็นคนยื่นเงินตัดหน้าเธอให้กับพนักงานที่เรียกมาเช็กบิลก่อนที่ผมจะเป็นคนเก็บเงินในมือของเธอยัดใส่กระเป๋าตังค์ใบสีชมพูน่ารักอย่างเดิม

"เราเลี้ยง"

"ไม่ได้ดี้! ก็เราบอกแล้วว่าจะเลี้ยงเธออะ เราตั้งใจเลี้ยงเธอมากๆ เลยนะทำไมเป็นคนนิสัยไม่ดีอย่างนี้ล่ะเนี่ย? "

เห็นอิ่มอุ่นบ่นผมเป็นจริงเป็นจังก็ทำเอาผมนิ่งไปเหมือนกันนะไม่คิดว่าการที่ตัวเองเป็นฝ่ายเลี้ยงชาบูเธอครั้งนี้จะทำให้เธอไม่พอใจเข้าจนได้

"ขอโทษๆ แต่เราจ่ายไปแล้ว ครั้งหน้าได้ไหม? ครั้งหน้าเราให้เธอเลี้ยงจริงๆ จะไม่แย่งจ่ายแล้วด้วย"

ผมคว้ามือของเธอที่อยู่ใต้โต๊ะมากอบกุมไว้หลวมๆ ใช้ปลายนิ้วโป้งลูบไล้หลังมือเธอเบาๆ หวังจะให้เด็กหัวร้อนที่กำลังงอแงเพียงเพราะผมแย่งจ่ายเงินค่าชาบูให้ใจเย็นลงหน่อยซึ่งดูเหมือนอิ่มอุ่นจะคล้อยตามคำพูดของผมที่พยักหน้ารับยืนยันว่าครั้งหน้าผมจะให้เธอเลี้ยงผมจริงๆ

"หืม? ตกลงไหม? ครั้งหน้าจะให้เลี้ยง"

"จริงนะ? "

"อื้อ จริง"

"โอเค้! ก็ได้ ถ้าครั้งหน้าแย่งจ่ายอีกนะจะทุบหลังดังอั่กๆ เลยนะ"

ผมหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ กับคำพูดคำจาน่ารักของอิ่มอุ่นที่ยู่ปากใส่ผมจนอยากจะดึงปากล่างของเธออีกครั้ง ถ้าไม่ติดที่ว่าซันชายน์มันยังอยู่แถมยังจ้องจนตาแทบถลนผมก็คงทำไปแล้ว

"กูจะฟ้องไอ้โอบ"

"งั้นมึงจ่ายค่าชาบูคืนมาให้กู"

"โทษทีจ้า~ เรื่องนี้จะเงียบเหมือนไม่มีกูมานั่งกินชาบูกับพวกมึงเลยจ้า"

ผมแค่นหัวเราะใส่ซันชายน์อย่างผู้ชนะในขณะที่มันนั้นทำท่ารูดซิปปากตัวเองอย่างมีจริตจะก้าน แต่ถ้ามันจะฟ้องไอ้โอบจริงๆ มันก็คงฟ้องไปตั้งนานแล้วแหละไม่ปล่อยให้ผมได้มีโอกาสเสนอหน้าอยู่ข้างอิ่มอุ่นมาถึงสองอาทิตย์อย่างนี้หรอก แม้ว่าจะเป็นแค่เวลาในช่วงที่เราติวหนังสือกันหลังเลิกเรียนก็เถอะ

"ขอบคุณสำหรับชาบูมื้อนี้ค่า"

"อื้ม"

อิ่มอุ่นยิ้มกว้างให้กับผมก่อนที่เธอจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นรอพนักงานเอาตังค์ทอนมาให้และอยากจะบอกว่าจริงๆ แล้วให้เลี้ยงมากกว่าชาบูผมก็ไหวนะครับ... แต่ดูจากการกินระดับพระกาฬของอิ่มอุ่นแล้วสงสัยผมคงต้องเร่งทำงานเก็บเงินเอาไว้ตั้งแต่ตอนนี้แล้วมั้ง? เพราะดูจากกระเพาะหลุมดำของเธอแล้วนั้น...ถ้าไม่รวยก็คงเลี้ยงไม่ไหวหรอก อิ่มอุ่นกินเก่งมาก -_-

"กลับบ้านดีๆ ล่ะ ถึงแล้วจะไลน์บอกนะ"

ซันชายน์ที่นั่งอยู่ในรถแท็กซี่แล้วเปิดกระจกรถบอกอิ่มอุ่นที่พยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะโบกมือลากันพร้อมๆ กับที่รถคันนั้นค่อยๆ ขับออกไปทำให้แท็กซี่อีกคันที่ต่อท้ายอยู่ขับขึ้นมาจอดเทียบฟุตพาทเป็นคันต่อไป

"เรากลับแล้วนะตุ้ยนุ้ย"

อิ่มอุ่นบอกก่อนจะแทรกตัวเข้าไปนั่งตรงเบาะหลังภายในรถแท็กซี่แต่ยังไม่ทันที่เธอจะปิดประตูผมก็ดึงประตูให้เปิดออกอีกครั้งก่อนจะแทรกตัวเข้าไปนั่งติดกับเธอที่มองผมด้วยสีหน้างงๆ เหวอๆ และผมไม่รอให้อิ่มอุ่นได้เอ่ยปากถามอะไรก็รีบพูดบอกชื่อหมู่บ้านให้กับคนขับแท็กซี่ทันที

"ไปที่หมู่บ้าน...ครับ"

รถแท็กซี่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากจุดจอดรับผู้โดยสารไปตามท้องถนนที่ตอนนี้รถติดเป็นปกติของเมืองหลวงโดยเฉพาะช่วงเวลาอย่างนี้ อิ่มอุ่นไม่ได้มีอาการแปลกใจอะไรกับการที่ผมรู้จักหมู่บ้านที่เธออยู่ นั่นก็เพราะว่าหลายครั้งที่ผมมีโอกาสไปบ้านเธอเพราะไปเล่นเกมกับไอ้โอบแต่ส่วนมากก็ไม่ค่อยได้เจออิ่มอุ่นหรอก เธอเองก็มีโลกส่วนตัวของเธอไม่ได้เข้ามาคลุกคลีเวลาที่ผมกับไอ้โอบเล่นเกมด้วยกัน

ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วผมไปบ้านไอ้โอบแม่งก็เพราะมีจุดประสงค์แค่อยากเจอหน้าเธอเท่านั้นแหละ เหอะๆ -_- กูแม่งก็บ้าเอาเรื่องเหมือนกันนะ

"ตุ้ยนุ้ยขึ้นรถคันเดียวกับเราทำไม? "

"ก็เราจะนั่งไปส่งเธอที่บ้านก่อนแล้วค่อยนั่งกลับบ้านตัวเอง"

"โห่ จะถึงบ้านตอนไหนล่ะเนี่ย? "

"ตอนไหนก็ตอนนั้น"

ผมตอบปัดๆ เพราะไม่ต้องการให้อิ่มอุ่นรู้สึกว่าตัวเองนั้นสร้างความลำบากอะไรให้กับผม อีกอย่างผมก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรอยู่แล้วว่าจะถึงบ้านตัวเองตอนไหนเพราะพ่อแม่ของผมไม่ใช่คนเจ้ากี้เจ้าการอะไรกับผมมากนักที่เป็นลูกชายคนโตในขณะที่น้องสาวของผมที่อายุน้อยกว่ากันเพียงแค่หนึ่งปีก็อยู่โรงเรียนประจำ เพราะฉะนั้นที่บ้านของผมจึงไม่ค่อยมีใครโทรตามเหมือนอย่างครอบครัวของอิ่มอุ่นที่มักจะโทรหาเพราะความเป็นห่วงซึ่งผมเองก็เป็นห่วงเธอเช่นกันถึงได้นั่งแท็กซี่ไปส่งเธอที่บ้านก่อน

"ขอบคุณมากๆ นะที่มาส่ง"

"ไม่เป็นไร"

ผมโคลงหัวอิ่มอุ่นเบาๆ ด้วยความเอ็นดูเมื่อเธอมองด้วยแววตาเป็นประกายเหมือนลูกแมวที่กำลังออดอ้อนเจ้านายโดยที่เธอหารู้ไม่ว่าเจ้านายของแมวตัวนั้นได้กลายเป็นทาสของเธอไปเสียแล้ว

ผมล่ะอยากจะบอกกับเธอเสียเหลือเกินว่าอย่าทำตัวน่ารักได้ไหม? เพราะแค่นี้ผมก็ใจเหลวจนไปต่อไม่ถูกแล้วเหมือนกันนะ ยิ่งตีสนิทอิ่มอุ่นก็ยิ่งเป็นตัวเองโดยที่ผมเองก็เกรงว่าจะรับดาเมจความน่ารักของเธอไม่ไหวเข้าสักวัน คนอะไรหน้าเหวี่ยงแต่นิสัยเหมือนแมวชิบหาย!

เห้อออ ใจเหลวไปหมดแล้วไอ้ติณณ์!

"ตุ้ยนุ้ย"

"หืม? "

ผมขานรับในลำคอหันมองอิ่มอุ่นที่มองออกตรงไปยังเบื้องหน้าของเธอคล้ายกับคนที่กำลังขบคิดอะไรบางอย่างอยู่ก่อนที่เธอจะค่อยๆ หันกลับมามองผมที่รอคอยคำถามจากเธอ

"ถ้าจบ ม.หกแล้วเธอจะไปเรียนต่อที่มหาลัยไหนเหรอ? "

∞∞∞∞∞