(ไม่ใช่)เพื่อนตรงไหน เอาปากกามาวง

บทที่ 4 - ขอบคุณเดย์ [4]

"..."

ผมนิ่งเงียบไปหลายวินาทีกับคำถามของอิ่มอุ่น บอกตรงๆ ว่าผมไม่ได้คิดเอาไว้ก่อนหน้านี้เลยว่าตัวเองจะไปเรียนต่อที่ไหน ไม่รู้สิ ผมเป็นคนที่ยังหาตัวเองไม่เจอมั้งถึงยังลังเลว่าจะไปเรียนต่อที่ ผมเรียนเก่งก็จริงแต่ผมรู้สึกว่ายังไม่มีอะไรที่ผมชอบเป็นจริงเป็นจังได้เลยสักอย่าง

ผมสามารถทำทุกอย่างให้มันออกมาดีได้แต่ก็ไม่ใช่ว่าผมชอบในสิ่งที่ทำเพราะฉะนั้นเรื่องเรียนต่อที่มหาลัยผมก็เลยยังไม่ได้คิดว่าจะต่อที่ไหน หรือแม้กระทั่งว่าจะเรียนที่คณะอะไรด้วย

"ยังไม่รู้เลย เธอล่ะจะเรียนต่อที่มหาลัยไหน? "

"เราก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะเรียนต่อที่ไหน แต่ที่แน่ๆ เราไม่อยากเรียนมหาลัยเดียวกับโอบน่ะ เราไม่อยากถูกเอาไปเปรียบเทียบกับเขาอีกแล้ว"

อิ่มอุ่นยิ้มบางๆ ให้กับผมแต่ผมรู้ว่าเธอน่ะโคตรฝืนยิ้มเลยและผมก็เข้าใจในสิ่งที่อิ่มอุ่นพูดนะ สำหรับเธอแล้วการเรียนที่เดียวกับโอบกอดมันก็คงกลายเป็นเรื่องที่เธออยากจะหลีกเลี่ยงมากที่สุดเพราะไม่อยากถูกเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนเก่งอย่างไอ้โอบที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดีไปเสียหมด เธอยังคงยึดติดอยู่กับการที่คิดว่าตัวเองนั้นไม่ได้ฉลาดเท่ากับไอ้โอบซึ่งเธอนั้นมองข้ามความเก่งบางอย่างในตัวเองไป

"อุ่น เรา...ขอบอกเธออะไรอย่างนึงได้ไหม? สิ่งที่เราพูดกับเธอไม่รู้ว่าเธอจะรับฟังเรามากแค่ไหนนะแต่ก็อยากให้ลองเอาไปพิจารณาดู"

"อะไรเหรอ? "

ผมสบตาอิ่มอุ่นด้วยแววตาจริงจังอยากให้เธอรู้ว่าสิ่งที่ผมกำลังจะพูดนั้นมันออกมาจากใจจริงๆ และไม่ได้ต้องการทำให้เธอรู้สึกแย่แต่อย่างใด

"ตั้งแต่ที่เราติวหนังสือให้กับเธอ เราใช้เวลาอยู่กับเธอและเรียนรู้เธอไปพร้อมๆ กัน สิ่งหนึ่งที่เรารับรู้ได้จากเธอคือจริงๆ แล้วเธอเป็นคนฉลาดนะอุ่นและเธอก็ไม่ได้ฉลาดน้อยกว่าไอ้โอบเลย"

"..."

"เพียงแต่ว่าเธอไม่ค่อยมีสมาธิกับสิ่งที่เธอไม่ได้สนใจ มันก็เลยทำให้เธอหลุดโฟกัสตรงนั้นไปแต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เธอดึงสมาธิกลับมาได้ ทุกอย่างที่ฉันเคยพูดทุกอย่างที่ฉันสอนเธอกลับจดจำได้หมดทุกอย่าง สิ่งที่ฉันสอนก็เหมือนกับสิ่งที่ครูสอนนั่นแหละเพียงแต่ว่าฉันแค่เข้าใจในตัวเธอมากกว่าที่ครูเข้าใจและจับจุดเธอได้เท่านั้นเอง"

"..."

อิ่มอุ่นยังคงเงียบและพยักหน้ารับเป็นผู้ฟังที่ดีก่อนที่ผมจะพูดต่อไป

"แล้วเธอรู้ตัวหรือเปล่าว่าเธอเองก็มีสิ่งที่เธอทำได้แต่ไอ้โอบทำไม่ได้"

"อะ...อะไรเหรอ? ฉันมีสิ่งที่ทำได้แต่โอบทำไม่ได้ด้วยงั้นเหรอ? "

อิ่มอุ่นมองผมด้วยแววตาใคร่รู้ก่อนที่ผมจะยกมือขึ้นลูบหัวเธอเบาๆ อย่างเผลอตัวให้กับนิสัยของเธอที่ไม่ต่างจากเด็กที่ผมรู้จักตอน อ.สามเลยสักนิด...

"สิ่งที่เธอมีคือพรสวรรค์ทางด้านวาดรูปที่ไอ้โอบมันไม่มีทางวาดได้อย่างเธอ"

"..."

อิ่มอุ่นถึงกับนิ่งไปแววตาของเธอกลับสั่นไหวเมื่อจ้องมองสบตากับผมที่มองเธอด้วยแววตาจริงจัง แม้ว่าตอนนี้จะเป็นเวลากว่าสองทุ่มแต่แสงไฟจากตึกรามบ้านช่องและไฟจากรถบนท้องถนนมันทำให้ผมเห็นว่าแววตาของคนหน้ากำลังคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่พร้อมจะไหลออกมาเต็มที

หลายครั้งที่ผมเคยเปิดสมุดสเกตช์ภาพของอิ่มอุ่นเพื่อดูว่าเธอวาดอะไรลงไปซึ่งแต่ละภาพที่เธอวาดนั้นมันเป็นภาพที่สวยมากๆ แม้จะเป็นเพียงการวาดด้วยดินสอเท่านั้นแต่ทุกองค์ประกอบภาพนั้นมันทำให้ภาพดูสวยและโดดเด่นออกมาซึ่งผมคิดว่าการที่เธอเอาแต่วาดภาพในคาบเรียนมันคงเป็นความชอบของเธอและมันคือความสามารถที่แม้แต่ผมเองก็คิดว่าตัวเองยังวาดได้ไม่ดีเท่าอิ่มอุ่น

ไม่ใช่แค่ผม...แม้แต่ไอ้โอบพี่ชายฝาแฝดของอิ่มอุ่นก็ยังวาดไม่ได้เท่าเธอเลย เธออาจจะเป็นคนที่เรียนไม่เก่งแต่เรื่องวาดภาพมันเป็นอะไรที่อิ่มอุ่นสามารถทำได้ดีที่สุดและดูเหมือนว่าเธอเองก็มีความสุขกับการวาดภาพ

"ขอบใจมากนะ ได้ยินเธอพูดอย่างนี้แล้วเราก็รู้สึกดีขึ้นมาเลย อย่างน้อยก็ยังมีคนเห็นด้วยกับสิ่งที่เราชอบ"

"ถ้ามีอะไรไม่สบายใจหรืออยากปรึกษาอะไรก็บอกเราได้ตลอดเลยนะ เรายินดีรับฟัง"

ผมพูดจากใจจริงและเข้าใจว่าในบางเรื่องอิ่มอุ่นก็ไม่สามารถปรึกษาไอ้โอบได้ ถึงพวกเขาจะสนิทกันแต่ปัญหาที่เรียกว่าช่องว่างและความรู้สึกของอิ่มอุ่นที่เคยโดนเปรียบเทียบกับไอ้โอบนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้อิ่มอุ่นเก็บเรื่องนี้เอาไว้ในใจและดูเหมือนว่าเรื่องที่เธอไม่อยากเรียนมหาลัยเดียวกับไอ้โอบนั้นเจ้าตัวคงจะไม่รู้เรื่องด้วย ถ้ารู้ก็คงจะโวยวายน้อยใจน้องสาวฝาแฝดตัวเอง

"เธอ..."

"อะไร? "

"อย่าจับ"

ผมชะงักมือที่กำลังลูบหลังหัวของอิ่มอุ่นอย่างลืมตัวที่พักนี้มักจะเผลอทำบ่อยๆ ถ้าหากเธออยู่ใกล้ตัวผมก่อนที่ผมจะรีบดึงมือกลับทันที

"โทษที ไม่ชอบงั้นเหรอ? "

"เปล่า…แต่เราหวั่นไหว"

∞∞∞∞∞

ไม่มีใครตรงไปกว่าน้องอิ่มอุ่นแล้วค่ะพี่ๆ