LEYLA
Zorlu geçen günün ardından eve gidip ılık bir duş aldım.
Suyla birlikte gün içinde yaşadıklarımın da akıp gitmesini diledim.
Yalçın aklımda ve kalbimdeyken, minnet borcumu ödemek için de olsa o kahveyi içmeye gidemezdim.
Boş yere kimseye umut vermeye hakkım yoktu.
Zaten yalçınla birlikte olmuştum. Bakire değildim. Bekaret Ülkemizin büyük çoğunluğunda hâlâ evlilik için en önemli kriterdi ve ben bu kritere artık sahip değildim.
Üzerimi giyip hazırlandım. Annem yemeğe çağırmak için odama geldi. Annem iyi ki vardı, varlığı bana hep güç verdi. Şimdi de ona sarılıp gücümü toplamam gerekiyordu. Kokusunu içime çekerek sımsıkı sarıldım. Oda beni sarıp sarmaladı her zamanki gibi; sevgisiyle, şefkatiyle.
Gözlerime bakıp:
Neyin var kızım, yorgun görünüyorsun, çok mu hasta vardı bugün” d
