EFSUN
Akşam yemeğinden sonra evin içini keyifli bir rehavet sarmıştı. Hep birlikte salonda toplanmış, televizyonun karşısına kurulmuştuk.
Ekrandaki komedi programı, gülme kaslarımızı yoracak kadar komikti. Kahkahalar salonda çınlarken, içimizde günün yorgunluğunu söküp atan bir hafiflik vardı.
Babam, geç saatlere kadar uyanık kalmaya alışık değildi. Göz kapakları ağırlaştıkça televizyonun sesi uzak bir uğultuya dönüştü onun için.
Sessizce esneyip aramızdan ayrıldı, ardında da yavaşça kapanan bir yatak odası kapısı bıraktı. Annem de onun ardından, beş dakika bile geçmeden kalktı.
Şimdi salonda yalnızca üçümüz kalmıştık. Eren, iki koltuğun birleştiği yerde tam ortada oturuyordu. Varlığı sevimliydi ama aynı zamanda Miran'ın bana uzanmasını engelleyen bir bariyer gibiydi.
Miran, Eren’i
