Atımın üzerinde ilerlemeye devam ederken, burnum sızlıyordu. Ağlamamak için kendimi zorluyordum ama gözlerimi kapattığım an, sıcak yaşlar sessizce yanaklarımdan süzüldü.
Özgürlüğü ne kadar özlemiştim… Şimdi ise eve dönmek, dört duvar arasına sıkışmak, ruhumu zincirlemek gibi geliyordu. O kapının eşiğinden adım atmak istemiyordum.
Rüzgâr, saçlarımın uçlarını bir oyun gibi savururken, Esmeray’ın tüylü tenine parmak uçlarımı hafifçe dokundurdum. O da beni anlıyormuş gibi başını ileri uzattı, adımlarını daha da hızlandırdı.
Ardımda, Miran’ın atının nal sesleri yankılanıyordu. Sonra sesi duyuldu, keskin ve endişeli: “Efsun, yavaşla!”
Ama ben yavaşlamayı düşünmüyordum. Esmeray, sanki içimdeki fırtınayı hissediyormuş gibi hızını artırdı. Beni taşıyan sadece o değildi…
Hislerim, öfkem, içimd
