MİRAN
Dudaklarımda hâlâ Efsun’un o benzersiz tadı vardı. O an… Dudaklarımız buluştuğunda, dünya gerçekten durmuş gibi hissetmiştim. Ne zaman gözlerimi kapasam, o anı yeniden yaşıyordum.
Beni tutkuyla değil, sevgiyle… güvenle öpmüştü. İçimdeki tüm fırtınalar o öpüşmeyle dinerken, ona sadece daha çok bağlanmıştım.
Avuç içini dudaklarıma götürdüm, öptüm.
“Yaa Miran, huylanıyorum!” dedi hemen, sevimli bir isyanla.
Arabaya bindiğimizden beri elini hiç bırakmamıştım. Direksiyondaki bir elim, diğer elindeydi. Sıkıca… Sanki kaybolmasın ister gibi.
Başımı çevirip baktığımda, gözlerinin içi gülüyordu. “Sende de her yer huylanıyor kızım…” dedim eğlenerek.
“Huylanmadığın bir yerin varsa söyle, orayı öpeyim,” dediğimde… Gözleri kısıldı, dudağındaki muzip kıvrım belirince kötü kötü baktım: “Ter
