EFSUN
“Eee?” dedim, titrek bir nefesle. Kalbim sanki göğsümden çıkacakmış gibi çarpıyordu.
Bana döndü, hafifçe yaklaştı. “Eee?” diye aynıladığında istemsizce kıkırdadım.
“Biz şimdi... neyiz?” dedim, gözlerimdeki o çocuksu heyecanla.
Bir an düşündü gibi yaptı. Başını hafif yana eğip dudaklarını büzdü.
“Ne olmak istersin?”
“Ya Miran!” dedim, kaşlarımı çatıp hafifçe vuracakmışım gibi elimi kaldırarak. “Dalga geçme benimle.”
Parmaklarını saçlarıma daldırdı, sanki zihnimdeki tüm karmaşayı okşar gibi karıştırdı saçlarımı. “Tamam tamam… Şaka yaptım. Biz artık sevgiliyiz, güzelim.” dediğinde içimde gençliğim kıpırdadı.
On yedi yaşındaki Efsun gibi hissettim kendimi… Ama bu kez fark vardı. Bu kez karşımda bir yalancı değil, duygularını saklamayan bir adam vardı. Oyun değil, gerçekti. Ve du
