MİRAN
İlk defa bir geceye böyle hazırlanmıştım. Ne bir dava vardı bekleyen, ne bir kin, ne bir hesaplaşma... Sadece o vardı; Efsun. Dev ekranın karşısına, koltuğu yatak haline getirmiştik. Üzerimize kalın bir battaniye çekmiş, sessizce uzanmıştık.
O, kollarımın arasında, başını usulca göğsüme yaslamıştı. Etrafımız, meyve suları, cipsler, çikolatalar, minik börek tabaklarıyla doluydu. Sanki küçük bir dünya kurmuştuk kendimize; dışarıda ne olursa olsun, içeride sadece biz vardık.
Film yeni başlamıştı. Açılış müziği dev ekranda yankılanırken, ben gözlerimi Efsun’dan alamıyordum. Saçlarının kokusu burnuma doluyor, varlığı, varlığımın en kırılgan yerine usulca dokunuyordu.
Öylesine kırılgan, öylesine güçlüydü ki... Sanki bir çiçeği tutar gibi tutuyordum onu. Korkarak, severek... Yitirirse
