EFSUN
Miran, kısık bakışlarıyla beni süzerken sırtımı kapıya yaslamış halde onu seyrediyordum. Aramızdaki sessizlik hem tehlikeli hem de baştan çıkarıcıydı.
“Niye öyle bakıyorsun, Miran?” diye sorduğumda, dudaklarında beliren gülümseme kurnazca bir kıvrım aldı. Gözlerinde yanan kıvılcımı inkâr edemezdim.
Adımlarını bana doğru usulca yaklaştırdı. Göz hizamdaydı artık. Yüzüme biraz daha eğildiğinde sesindeki alaycı tını tüylerimi diken diken etti. “Nasıl bakıyormuşum?”
Yutkundum. O an zaman sanki durdu. Kalbim göğüs kafesime sığmazken derin bir nefes alarak, “Her an yiyecekmiş gibi bakıyorsun,” dedim.
Gülmesi odayı sardı. Bir kolunu belime dolayıp beni kendine doğru çektiğinde ellerim, refleksle omuzlarına yerleşti. Teninde yükselen sıcaklığı hissettim. Gözleri gözlerime mıhlanmıştı.
