Iedereen staat rond mij. Er huilen mensen, er roepen mensen. Kinderen lopen lachend rond, niet wetende waarom iedereen hier in het zwart staat. Naast mij staat Noah met in zijn armen Tommy. Tommy is na een kwartier van onophoudend gehuil in slaap gevallen. Aan de rechter kant van mij staat Aria, die mijn hand vast heeft. Samen met iedereen in het Amerikaans ruimteschip, die van België, en alle andere landen zijn wij een uitzending aan het kijken van Marc Busieur, onze leider. Hij vertelt over het verschrikkelijk accident, over verlies en liefde. Ik hoor maar de helft van wat er allemaal gezegd wordt, ik zie iedereen maar wazig. Ik ben verzonken in gedachten, herinneringen, de enigste dingen waarin ik mijn ouders, echte bomen, blauwe lucht... kan terugzien.
'Emmm kom we moeten gaan, we gaa
