The space between home

17

(Em)

Nadat ik mij had omgekleed, liep ik samen met Aria naar huis.

'Hé Em waar denk je aan?' Vraag Aria nieuwsgierig.

'Ha gewoon, binnen paar dagen komt mama naar ons toe'

'Dat is toch goed'

'Ja dat is het natuurlijk maar het is zo lang geleden dat ik haar gezien heb, misschien is onze band niet meer zo sterk zoals die vroeger was'

'Maar nee Em, jullie zijn zo lijk beste vriendinnen, jullie vertellen elkaar alles en gaan samen gaan winkelen. Ik weet zeker dat jullie band even sterk is en zal zijn als dat het vroeger was'

'Ja je hebt gelijk Aria, ik heb niks om mij zorgen over te maken'

'Wel geen zorgen maken weet ik nu ook niet, ja geen zorgen maken over je mama maar ik zou mij toch zorgen maken als mijn hart naar 2 mensen tegelijkertijd smacht'.

Ik weet niet wat ik moet doen met die situatie. De ene dag wil ik het uitmaken met Newt maar dan ineens niet meer omdat ik niet durf en de dag erna hou ik zo veel van Newt dat ik Noah volledig vergeet. Ik had wel door dat Noah naar mij aan het kijken was tijdens het voetbalwedstrijdje en had de glimlach gezien toen ik scoorde. Ik had nog nooit zo een oprechte gelukkige uitdrukking op iemand zijn gezicht gezien. En dan was er Newt nog wie ik zonder na te denken in de armen ben gesprongen toen mijn team de wedstrijd won. Dus antwoordde ik Aria gewoon 'ik weet het, ik weet het maar ik ga het oplossen, ik ga de strijd voeren en dan de verliezer vergeten'.

Ik voelde Aria's haar ogen in mijn rug branden toen ik iets voor haar ging lopen. Wat moet zij vinden van heel deze situatie? Wat zou Zeke vinden? Maar er is geen tijd om nog andere dingen in twijfel te trekken. Ik moet en zal hopelijk snel een beslissing maken.

'Tommy, ik ben thuis en Aria is mee met mij' riep ik terwijl ik de deur open hou zodanig dat Aria naar binnen kan.

'Ben je klaar met je huiswerk en toetsen?

Nog steeds geen antwoord. Op het moment dat ik naar boven ga om even bij Tommy te gaan kijken krijg ik mijn antwoord.

'Ja ik ben klaar met alles voor school maar kunnen wij nu mam bellen alstublieeeeeeeeeeft'

'Ho oké dan maar alleen maar omdat ik die puppy oogjes niet kan weerstaan'

Aria heeft zich even afgezonderd in mijn kamer om ons wat meer privacy te geven. Na al een paar ringen neemt een dorre, ruwe vrouwen stem op.

'Wie is het die mij stoort?' Vraagt zij.

'Hmmm mam?!'

'Ho Emily lieverd het is zo fijn om jouw stem nog eens te horen'

'Hey mama, je klinkt…. Anders'

'Ja het is een zware winter geweest'

'Maar alles is oké gegaan?'

'Maar natuurlijk Emily'

En ik babbelde nog 10 minuten met mama en was blij dat Aria gelijk had, onze band is nog even sterk.