ตอนที่ 5 พี่ช่วยฉันหน่อยนะคะ

1342 Words

“แต่…” เจ้าขาได้แต่เม้มปากแน่นเข้าหากัน เพราะไม่อยากมีเรื่องอะไรกับใครทั้งสิ้น เธอแค่ต้องการเงินเพียงเท่านั้น “ฉันสั่งแกไม่ได้ยินหรือยังไงกัน!” “พวกเธออย่าแกล้งกันเลยนะ” เจ้าขาที่ไม่อยากมีเรื่องพูดซ้ำอีกครั้งอย่างต้องการความเห็นใจจากคนที่นั่งอยู่ “ก็เธอทำตัวเหมือนมนุษย์ป้านะสิ” เสียงดูถูกยังคงพูดด้วยความเกลียดชัง เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมคนแบบนี้ถึงได้เรียนเก่งและได้รับคำชมจากอาจารย์มากมาย “….” เจ้าขาได้แต่ลอบถอนใจและวางพวกเครื่องดื่มยังเบื้องหน้าของพวกเขา “เธอออกไปเอาเหล้ามาเพิ่มหน่อยไป” ยี่หวาพูดสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพลางจ้องมองเพื่อนอีกสองคนด้วยความสะใจ “ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปนำมาเพิ่มให้ค่ะ” เสียงหวานพูดจบก็เดินออกจากห้องไป “ดีเป็นแค่พนักงานก็ทำตามซะ” ยี่หวาพูดและจ้องมองร่างเล็กเดินออกจากห้องไปด้วยความนึกสมเพช “หุ่นแม่งโคตรน่าเอาเลยว่ะ” สกายพูดขึ้นในตอนที่ร่างนั้นเดินหายลับตาไปอย่างเริ่มมีอารมณ์ “งั้นนายก็ใช้นี่ช่วยสิ จะได้ไม่ต้องเหนื่อย” น้ำเสียงเจ้าเล่ห์และเต็มไปด้วยแผนการพูดขึ้นด้วยความแน่ใจว่าเพื่อนจะต้องได้ในสิ่งที่ต้องการ “เธอนี่มันสุดยอดเลยจริงๆ” สกายยกยิ้มมุมปากพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบซองสีขาวเป็นผงและเลือกจะใส่ในน้ำเปล่าอย่างจงใจ “แน่นอน ฉันหวังว่านายจะทำให้มันเสื่อมเสียได้นะ” ยี่หวาพูดบอกกับสกายอย่างต้องการความสะใจ “เธอสบายใจเถอะ” คิ้วเข้มพูดอย่างต้องการให้ผู้หญิงตัวเล็กสบายใจ “นี่เหล้าที่คุณสั่งค่ะ” เจ้าขาเดินเข้ามาพร้อมกับวางสิ่งที่อยู่ในถาดทั้งหมดลงอย่างตั้งใจทำงานให้ออกมาดีที่สุด “เธอน่ะ ดื่มน้ำสิ” สกายพูดขึ้นพลางจ้องมองร่างเล็กอวบอั๋นเบื้องหน้าด้วยความพึงพอใจ “พวกคุณคงไม่ได้แอบใส่อะไรแปลกๆ ลงไปใช่ไหมคะ?” ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นมองด้วยความระแวดระวัง “ไม่มีหรอก เธอดื่มเถอะ…” อาโปที่เป็นคนนั่งเงียบสุดในกลุ่มว่าขึ้น “ได้ค่ะ ฉันจะดื่ม” เจ้าขาเมื่อไม่อยากให้มีเรื่องกับปัญหาอะไรจึงเลือกจะดื่มไปให้มันจบๆ “ฉันมาแล้ว ทำไมพวกเธอมาไม่รอกันเลยล่ะ” น้ำเสียงเอาแต่ใจพูดขึ้นพลางจ้องมองร่างเล็กของเจ้าขาที่กำลังนั่งชันเข่าอยู่บนพื้น “กว่าจะมาได้นะแกเนี่ย…” ยี่หวาเอ่ยทักทายสมาชิกที่พึ่งเข้ามาใหม่ “แล้วยัยนี่มาอยู่ห้องนี้ได้ยังไงเนี่ย?” พีชถึงกับอารมณ์เสียยิ่งกว่าเดิม เพราะคนที่ไม่อยากเจอหน้าดันมาให้เห็นหน้ากันบ่อยเหลือเกิน “ดิฉันแค่มาส่งเครื่องดื่ม ถ้ายังไงขอตัวก่อนค่ะ” เจ้าขาที่ได้โอกาสพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “ออกไปซะได้ก็ดี” พีชพูดพลางกอดอกด้วยแววตาเยาะเย้ย “ให้อยู่นี่แหละ” สกายพูดขัดขึ้น เพราะไม่คิดว่าพีชจะเข้ามาขัดจังหวะกัน “เอ่อ…ทำไมร้อนแบบนี้ ขอตัวก่อนนะคะ” เจ้าขาพูดพร้อมกับรีบเปิดประตูออกไปจากห้อง เมื่อรู้สึกว่าร่างกายตัวเองมีบางอย่างผิดปกติ “อะไรของยัยเจ้าขากันเนี่ย?” พีชย่นคิ้วด้วยความไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นในนี้ “เธอนี่เข้ามาผิดจังหวะจริงๆ” สกายพูดพร้อมกับรีบลุกขึ้นตามร่างของเจ้าขาออกไปจากห้อง แต่พอเขาเดินออกมากลับไม่พบแม้แต่เงา “มีอะไร ไหนเธอลองบอกฉันสิ” พีชหันมองเพื่อนทั้งสอง ก่อนจะยกน้ำขึ้นมาดื่ม “อ๊ะ อย่า….” ยี่หวาถึงกับหุบปากลงฉับพลัน เมื่อเพื่อนดื่มน้ำจนหมดแก้ว “อะไร?” “ปะ เปล่า” ทางด้านของเจ้าขาที่เดินออกมาถึงชั้นล่างก็บอกกับผู้จัดการร้านว่าเธอไม่ค่อยสบายอยากขอตัวกลับก่อน ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ไตเติ้ลมาหาเพื่อนแถวนี้และกำลังจะกลับเหมือนกัน “พี่คะ พี่รอฉันก่อน” เจ้าขาเมื่อเห็นว่าร่างสูงของอีกฝ่ายกำลังจะเปิดเข้ามาในรถก็รีบทักขึ้นอย่างต้องการความช่วยเหลือ แม้เธอจะไม่รู้ว่าเขามาทำอะไรที่นี่ก็ตาม “….” ร่างสูงหยุดมือลงพร้อมกับหันหน้าไปตามต้นเสียงด้านหลัง “พี่ช่วยฉันหน่อยนะคะ” น้ำเสียงเว้าวอนพูดพร้อมกับจับฝ่ามือหนาอย่างต้องการความเห็นใจ ทั้งตัวเธอก็ร้อนวูบวาบจนแทบจะทนไม่ไหว “เรื่องอะไร? ทำไมฉันต้องช่วยผู้หญิงอย่างเธอ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำพูดอย่างไร้เยื่อใย “นะคะ ขอแค่พี่ช่วยฉัน ฉันจะยอมพี่ทุกอย่างเลย” แววตาฉ่ำเยิ้มจ้องมองร่างสูงเบื้องหน้าอย่างต้องการความเห็นใจ “นี่เธอจะไปไหนกัน ห้ะ?” สกายที่เดินตามมาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความหงุดหงิดใจ “ช่วยฉันเถอะนะคะ” เจ้าขายังคงพูดขอร้อง เพราะเธอไม่เห็นหนทางอื่นแล้วจริงๆ เธอจึงต้องเร่งรีบโดยเร็ว “พะ พี่เติ้ล มาทำอะไรถึงที่นี่เลยครับ?” สกาย เมื่อเห็นหน้าของอีกฝ่ายก็ถึงกับชะงักค้างไป “ฉันจำเป็นต้องบอกนายเหรอ จะไปไหนก็ไป” ไตเติ้ลพูดอย่างนึกรำคาญความเป็นส่วนตัวของตัวเอง “ฝากไว้ก่อนเถอะ” “ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันไว้” เจ้าขาได้แต่ยิ้มกว้าง แม้ว่าตอนนี้ใบหน้าสวยจะเปื้อนไปด้วยเหงื่อโทรมทั่วกายก็ตาม “ขึ้นรถไปได้แล้ว” “ไปไหนคะ?” เจ้าขาย้อนถาม “สภาพเธอแบบนี้ เดินไปไม่เกินสิบก้าวก็ถูกลากเข้าป่าแล้ว” นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดอธิบายให้คนตัวเล็กฟังอย่างตั้งใจ ด้วยรู้ดีว่าเธอกำลังโดนยามาแน่นอน “อึก ร้อน…” “เข้าไปในรถเถอะ เสียเวลา” ไตเติ้ลยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “…” เจ้าขาได้แต่เม้มปากชั่งใจ เพราะไม่ว่าเธอจะเลือกทางไหนก็มีแต่เสียเปรียบ แต่ถ้าเธอเลือกคนตรงหน้าก็ยังน่าเต็มใจกว่าอย่างอื่นเสียอีก “งั้นฉันจะไปแล้ว…” ไตเติ้ลที่ไม่ใช่คนชอบบังคับผู้หญิงและคิดว่าอยู่ตรงนี้มีแต่คำว่าเสียเวลา “ดะ เดี๋ยวค่ะ รอฉันด้วย” ในวินาทีที่อีกฝ่ายกำลังจะเปิดประตูเข้ามาในรถ เธอก็รีบเปิดประตูเข้าไปในรถด้วยกลัวว่าจะถูกไตเติ้ลทิ้งเอาไว้ตรงนี้จริงๆ “…” ร่างสูงเหยียดยิ้มมองคนในรถพร้อมกับก้าวเข้าไปด้านในด้วยความตึงเครียด เพราะไม่คิดว่ายัยเฉิ่มจะมาทำงานในที่แบบนี้ ทั้งยังโดนวางยา “ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยฉันวันนี้” “เธอไม่ต้องกลัวหรอก ฉันจะให้เธอตอบแทนอย่างคุ้มค่าแน่นอน” น้ำเสียงเจ้าเล่ห์พูดพร้อมกับปรายตามองร่างเล็กที่ขนาดและหน้าอกอวบอิ่มช่างแตกต่างกันมากพอสมควร “อื้อ ร้อนจัง” เรียวนิ้วสวยว่าพร้อมกับปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดเผยให้เห็นร่องอกอวบอิ่ม “นี่ใจเย็นๆ หน่อยเถอะ” “พี่พอช่วยฉันได้ไหมคะ?” เสียงหวานเอื้อมมือไปแตะที่บริเวณต้นขาแกร่งของคนด้านข้าง “นั่งนิ่งๆ ฉันไม่อยากเอาแม่ชีอย่างเธอหรอกนะ” ไตเติ้ลที่คิดว่าตัวเขายังมีผู้หญิงสวยๆ อีกตั้งมากมาย เขาไม่จำเป็นต้องมาสนใจยัยเฉิ่มเชยแบบนี้ “ร้อนค่ะ อื้อ” เจ้าขาที่ไม่อยากทนอีกต่อไป เธอใช้มือบีบหน้าอกอิ่มของตัวเองกัดปากตัวเองพยายามกั้นเสียงเอาไว้อย่างต้องการปลดปล่อยความทรมานนี้ “เธอจะยั่วกันแบบนี้เหรอ ห้ะ!?” เขาเลี้ยวรถเข้าไปจอดทางข้างทางด้วยความหงุดหงิด ที่เขาดันมีอารมณ์ร่วมไปด้วย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more