“เอ่อ…” เจ้าขาที่ถูกทิ้งไว้ ทั้งยังเริ่มรู้สึกมึนๆ จากการดื่มเหล้าผสมกัน
“เธอก็กลับไปพักเถอะ พวกฉันจะนั่งดื่มต่อ” เพทายพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต
“งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” เจ้าขาพูดจบก็รีบเปิดประตูออกจากห้อง ทว่าเธอก็ถึงกับชะงักค้างไปเมื่อถูกฝ่ามือใหญ่ของไตเติ้ลจับเอาไว้
“จะไปไหนยัยเด็กน้อย” น้ำเสียงนุ่มทุ้มว่าถามด้วยสีหน้านึกสนุกในการเล่นกับคนเบื้องหน้า
“ปกติเฮียพูดมากตลอดเลยเหรอ?” เจ้าขาพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้งพร้อมกับพยายามจะแกะมือหนาออกจากแขนของเธอ
“ไปกับฉัน อย่าคิดหนี” ไตเติ้ลพูดพร้อมกับกระชากแขนเรียวให้เดินไปด้วยกัน
“เฮียปล่อยเถอะ เดี๋ยวมีคนมาเห็น” เจ้าขาเมื่อเห็นว่าต่อต้านคนที่แพ้ก็มีเพียงเธอ เธอจึงจำเป็นต้องพูดด้วยน้ำเสียงเว้าวอน
“หุบปาก” เขาว่าพร้อมกับดันร่างเล็กชิดมุมกำแพงห้อง
“เฮียคิดจะทำอะไร?” เธอย้อนถามพลางเอียงคอมองร่างสูงด้วยอาการมึนเมาเล็กน้อย
“…” ทุกอย่างตกสู่ความเง
