“ไม่ดีกว่า เธอไปทำธุระต่อเถอะ…ไว้เจอกันนะ” เจ้าขาว่าจบก็เปิดประตูเข้าไปในรถที่เรียกมาด้วยความเร่งรีบและกลัวว่าเธอจะเผยพิรุธออกมาเอง
เจ้าขาที่มาถึงหน้าผับตั้งแต่หัววันและเห็นเด็กในร้านกำลังช่วยกันทำความสะอาด เธอจึงได้เลือกเดินเลี่ยงไปทางคนน้อยๆ แทน
“เจ้าขา เธอจะรีบไปไหนกัน?” น้ำเสียงทุ้มต่ำตะโกนเรียกมาทางด้านหลัง
“ฉัน…ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ” เธอละล่ำละลักตอบไม่กล้าจ้องมองสบตากับผู้ชายตรงหน้า
“อ้อ วันนี้ฉันกลับเข้ามาดึกๆ เฮียเติ้ลอยู่ผับคนเดียววันนี้ ฝากเธอช่วยดูแลหน่อยนะ”
“แต่…เข้าใจแล้ว นายรีบไปรีบมาเถอะ”
“ไว้เจอกัน!!”
“…” เจ้าขาลอบถอนใจ เพราะทุกวันนี้เธอแทบจะไม่ได้ทำงานตัวเอง ทั้งเวลายังลดลงจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด
“ทำไมถึงมาช้า…” ไตเติ้ลที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วในห้องแต่งตัวของเจ้าขาว่าถามด้วยแววตาคมกริบราวกับต้องการจับผิดคนตรงหน้า
“พอดีเจอไบเบิ้ล เขาบอกให้ฉันช่วยเฮียดูแลร้านวันน
