“ขอบคุณเฮียที่มาส่งกันนะคะ” เจ้าขาได้แต่ยิ้มแห้ง เพราะเธอไม่อยากอยู่กับเขามากที่สุดแล้ว แต่ที่มาด้วยก็เพื่อประหยัดค่ารถ
“เธอคิดจะใส่เสื้อผ้าเฉิ่มๆ พวกนี้ไปจนถึงตอนไหน?” ในตอนที่เจ้าขากำลังจะเปิดประตูลงจากรถเขาได้ตัดสินใจเอ่ยถามในสิ่งที่สงสัย
“จนกว่าจะเรียนจบมั้งคะ” เธอเอ่ยบอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เพราะเธอเชื่อว่าเขาคงจะทนสภาพของเธอไปได้ไม่นานและต้องยอมปล่อยเธอไปในเร็ววัน
“ดี เธอลงจากรถฉันไปได้แล้ว”
“ค่ะ” เจ้าขาตอบรับพร้อมกับเดินลงไปจากรถและรอให้รถยนต์คันหรูวิ่งเข้าไปด้านในมาหา’ลัย
ดีเหรอ นี่เขากินเหล้าจนเพี้ยนไปแล้วเหรอ
“เจ้าขา ทำไมถึงได้มาช้าแบบนี้เนี่ย!?” พีชพูดบ่นงึมงำ
“ฉันเดินมา มันก็ต้องช้าอยู่แล้ว” เจ้าขาพยายามซ่อนพิรุธไม่ให้แสดงออกทางสีหน้าและแววตา
“คราวหลังเธอก็ให้ฉันไปรับ จะได้ไม่ต้องเหนื่อยเดินมา” พีชเริ่มมีน้ำเสียงที่อ่อนลง เพราะพึ่งนึกได้ว่าเพื่อนไม่ได้มีเหมือนอย่า
