“เดี๋ยวฉันต้องไปซ้อมบทละครก่อน ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ” แพรวที่มีความรับผิดชอบในตัวเองสูงจึงได้ขอแยกตัวออกไป กระนั้นด้วยความที่เป็นถึงดาวคณะการสร้างภาพลักษณ์หน้าจึงค่อนข้างสำคัญ
“แล้วพีชจะไปไหนต่อ?” เจ้าขาหันหน้าไปทางเพื่อนที่ยังยืนก้มหน้าพิมพ์โทรศัพท์สีหน้าบ่งบอกถึงความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด
“…”
“พีช!!”
“หื้ม เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?” พีชเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์และถามด้วยรอยยิ้มแห้งรู้สึกผิดที่ไม่ทันได้ฟังเพื่อนพูด
“ฉันถามว่าเธอจะไปไหนต่อ…” เจ้าขาพูดถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
“ไปกับเธอนะสิ พอดีมีธุระน่ารำคาญ เอ๊ย สำคัญที่นั่น” พีชเอ่ยบอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แม้ในใจแทบอยากจะหักคอไบเบิ้ลให้รู้แล้วรู้รอด
“งั้นไปกันเถอะ ฉันก็ตื่นเต้นนิดหน่อย” เจ้าขาว่าพลางเกาะแขนเพื่อนเอาไว้และเดินไปด้วยกันอย่างพร้อมเพรียง
“หรือเธอจะลาออกจากการเป็นนางเอกดี” พีชพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง เพราะไม่อยา
