“นี่เฮียไม่สบายหรือเปล่า?” เจ้าขาเอ่ยถามด้วยสีหน้างุนงง เพราะไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดคำอะไรแบบนี้ ทั้งเธอคิดว่าแค่การมีอะไรแต่ไม่ได้ตกลงสถานะก็ยังเป็นเหมือนกับความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ
“ยัยแว่น นี่เธอกำลังยั่วโมโหฉันอยู่เหรอ?”
“เปล่าสักหน่อย เราไปกันเลยไหมคะ” เธอรีบพูดเปลี่ยนเรื่องด้วยกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจและจับเธอลงเตียงเหมือนอย่างที่ได้พูดเอาไว้จริงๆ
“เดี๋ยวนี้เธอเก่งกว่าที่ฉันคิดอีกนะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำพูดพลางบีบปลายคางมนด้วยความมันเขี้ยวอยากจะรู้ว่าคนเบื้องหน้าจะคิดหาข้ออ้างอะไรมาอีก
“อึก มันเจ็บนะคะ” เจ้าขาเบี่ยงหน้าหลบ เพราะช่วงนี้หัวใจเธอค่อนข้างจะทำงานหนักเกินไปจึงต้องคิดหาตัวช่วยให้ตัวเองคือการอยู่ห่างจากเขา
“ไปได้แล้วยัยเตี้ย” เขาพูดจบก็โอบรัดรอบเอวบางให้เดินออกไปด้วยกัน ทั้งเขายังคิดจะเผื่อเวลาให้เธอไปเดินเล่นที่ห้างก่อนเข้าเรียนด้วย
“นี่เฮียอยากซื้อของเหรอคะ?” เจ้าขาเอ่ยถ
