เจ้าขาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยอาการปวดเมื่อยขบตามตัว เธอได้แต่ลอบถอนหายใจพลางใช้มือดันร่างสูงออกห่างจากตัว
“นอนนิ่งๆ เด็กดี”
“ไม่เอา ฉันต้องไปเรียน…เฮียปล่อยไปไม่ได้เหรอ?” น้ำเสียงเว้าวอนเอ่ยถามด้วยต้องการความเห็นใจจากคนที่กำลังกอดเธอแน่นไม่ยอมปล่อยให้เป็นอิสระ
“ถ้าเธอจูบฉัน ฉันจะปล่อยเธอลงจากเตียง”
“แต่…” เจ้าขาเม้มปากเน้นเริ่มคิดยับยั้งว่าตัวเองควรจะต้องทำยังไงต่อไปดี
“…” เขาจงใจกระชับคนในอ้อมแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม
“เฮีย….” เจ้าขายื่นหน้าเข้าไปใกล้พร้อมกับประกบริมฝีปากลงไปที่ปากหยักได้รูป แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะผละตัวออกมือแกร่งกับล็อกคอร่างระหงไม่ให้ขยับหน้าหนีหายไปไหน
“อื้อ…”
“ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วยัยโง่” เขายกยิ้มพอใจพร้อมกับปล่อยร่างเล็กเป็นอิสระ
“อึก ขอตัวก่อนค่ะ” เจ้าขาว่าพร้อมกับหยิบแว่นขึ้นมาใส่ด้วยความรีบร้อนวิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำ
“หึ” ไตเติ้ลขยับตัวลงจากเตี
