“นี่เฮียปล่อยก่อน เฮียไม่กลัวคนอื่นมาเห็นเหรอ?” เจ้าขาพยายามพูดจาหว่านล้อมและไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ด้วยกลัวจะทำให้มีแต่ปัญหาตามมา
“ยัยเฉิ่ม เธอคิดว่าฉันจะปล่อยเธอเหรอ?” เขาแสยะยิ้มด้วยความพอใจ เมื่อเห็นเธอทำหน้าตาโง่ๆ ใส่เขา
“เฮียปล่อยก่อนเถอะ ฉันสัญญาว่าจะทำตัวดีๆ” เจ้าขาเอ่ยบอกด้วยแววตาสั่นระริกภายใต้กรอบแว่นตาที่ไม่ได้ทำให้ใบหน้าสวยลดน้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว
“หึ” ไตเติ้ลยอมปล่อยมือออกจากแขนเรียวสีหน้าบ่งบอกถึงความพอใจในคำตอบของเจ้าขาพอสมควร เพราะเขาก็อยากจะรู้ว่าเธอจะทำอะไรได้บ้าง
“ขอบคุณค่ะ” เจ้าขาพูดจบก็รีบเดินเข้าไปด้านในห้องคัดเลือกตัวละคร
“ไหนว่าจะเป็นเด็กดีกัน” เขาพูดไล่หลังคนที่เดินหายเข้าไปในห้อง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่อยากมายุ่งกับเรื่องพวกนี้ด้วยกลัวว่าจะถูกลากให้เป็นเกี่ยวข้องกับการแสดงครั้งนี้
“มึงมาได้ยังไงกันเนี่ย!?” เฟิร์สที่เป็นผู้ช่วยคัดเลือกบทละครนักแสดงเอ่ยถาม
