“เจ้าขา นี่พีชเพื่อนฉันเอง” ไบเบิ้ลเอ่ยบอกกับคนตัวเล็กที่กำลังนั่งชงเหล้าอยู่
“สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” เจ้าขาพูดด้วยสีหน้ายิ้มๆ แต่ภายในใจเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นกลัวว่าจะถูกจำได้ขึ้นมา
“เธอหน้าตาคุ้นๆ นะ” พีชพูดทักขึ้นอย่างไม่คิดเก็บความสงสัย แต่ไม่อยากคิดมากไปเองจึงเลือกจะไม่พูดอะไรต่อ
“คุณคงจำคนผิดแล้วค่ะ” เจ้าขายังคงเอ่ยด้วยรอยยิ้มสายตาหลุกหลิกไปมาพยายามซ่อนพิรุธเอาไว้ให้มากที่สุด
“นั่นสิ” พีชพยักหน้าเห็นด้วย เพราะหน้าตาสวยๆ แบบนี้ไม่มีทางที่เธอจะจำไม่ได้แน่นอน
“มางั้นมาดื่มกันต่อเถอะ” ไบเบิ้ลเอ่ยพร้อมยื่นแก้วเหล้าให้คนทั้งสอง
“นายคิดจะมอมเหล้าฉันเหรอ?” พีชเอ่ยถามด้วยสีหน้าบูดบึ้งและไม่คิดว่าเขาจะใจร้ายกับเธอขนาดนี้ แต่เธอก็ไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้เขาได้ง่ายหรอกนะ
“เปล่าสักหน่อย เธอก็ช่วยเลือกเอาเหล้าใส่ปากฉันสักทีเถอะ” ไบเบิ้ลว่าพลางโยกหัวคนตัวเล็กเบาๆ ด้วยความเอ
