“แต่ฉันไม่….”
“เธออยากกินอะไรไหม เดี๋ยวฉันสั่งมาให้” เมื่อเข้ามาอยู่ในห้องกันสองคนไตเติ้ลก็เอ่ยถามร่างเล็กด้วยรอยยิ้มมุมปากเหมือนอย่างที่ชอบทำ
“ไม่ค่ะ ฉันง่วงนอนแล้ว” เจ้าขาเอ่ยบอกพร้อมกับนั่งลงที่หน้ากระจก เพื่อทำการลบเครื่องสำอางออกจากหน้าให้หมดด้วยกลัวจะเป็นสิว
“เธอย้ายมาอยู่กับฉันไหม?” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างไม่ได้สนใจคำตอบราวกับเหมือนว่าถามตามมารยาทเพียงเท่านั้น
“เฮียเมาจนเพ้อไปแล้วเหรอ?” เจ้าขาส่ายหน้าน้อยๆ เพราะถ้าเธอย้ายมาอยู่กับเขาก็ไม่มีทางรู้ได้ว่าเมื่อไหร่เขาจะเบื่อเธอและไล่เธอไป
“ทำไมอยู่กับฉันมันไม่ดีตรงไหนกัน?”
“ที่นี่ก็สบายดีค่ะ แต่ถ้าฉันย้ายออกมาแล้วเฮียเบื่อฉัน ฉันก็ต้องเสียเวลาหาที่อยู่ใหม่” เจ้าขาเอ่ยบอกตามสิ่งที่คิดในใจ ทั้งอยากให้อีกฝ่ายลองมองตามความเป็นจริง ผู้ชายแบบเขาไม่มีทางอยู่กับเธอโดยไม่เบื่อได้หรอก
“เธอนี่มัน…ความอดทนฉันมีขีดจำกัดนะ” เสียงพูดลอด
