เจ้าขาที่มาถึงมหา’ลัยได้แต่นั่งเหม่อจิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว เพราะเธอไม่คิดว่าตัวเองจะต้องมาเจอกับเรื่องปวดหัว แค่เธอเจอกับปัญหาอย่างอื่นก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว
“เจ้าขา…เจ้าขา!!”
“เธอจะตะโกนทำไมเนี่ย ฉันตกใจหมด” เสียงหวานพูดขึ้นด้วยความตกใจ ทั้งเธอก็ไม่ทันได้ตั้งตัวให้ตัวเองต้องมาทำงานอย่างไม่มีสมาธิ
“ก็ฉันเรียกเธอตั้งนานแล้ว เธอไม่ได้ยินเอง” แพรวพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง เพราะปกติเจ้าขาไม่ใช่คนที่จะเหม่อลอยในเวลาเรียนแบบนี้
“โทษที พอดีฉันมีเรื่องให้คิดนิดหน่อย” รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของคนที่ไม่อยากจะยิ้มออกมาเลย
“เธอเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ” แพรวพูดขึ้นอย่างต้องการแบ่งเบาภาระเพื่อน
“มะ…”
“นี่พวกเธอสองคน…”
“เธออีกแล้วเหรอเนี่ย?” แพรวพูดบ่นด้วยความขัดใจ
“ฉันอยากคุยกับเจ้าขาหน่อย” พีชที่มีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีเต็มไปด้วยความกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด
“เดี๋ยวฉันออกไปคุยก่อ
