“เฮียมีอะไรอีกหรือเปล่าคะ?” เจ้าขาเอียงหน้าถามด้วยความสงสัย
“ฉันมาส่งเธอ ซื้อของให้เธอ...เธอก็ควรมีอะไรให้ฉันหน่อยหรือเปล่า?” เขาย้อนถามราวกับเด็กต้องการได้รับของรางวัล
“เฮียอยากให้ฉันทำอะไรให้คะ?” เจ้าขาเอ่ยถาม เพราะคนแบบเขาไม่น่าจะขาดอะไรเลย จนเธอไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่
“ตรงนี้…” ชายหนุ่มว่าพร้อมกับยื่นแก้มสากไปทางหญิงสาวข้างกาย
“แต่ตรงนี้มันไม่เหมาะ” เจ้าขารีบมองซ้ายขวากลัวว่าจะมีใครมาเห็นเข้า
“ฟิล์มดำขนาดนี้ เธอต้องกลัวอะไรกันห้ะ!?”
เจ้าขาที่ไม่อาจขัดได้จึงได้เม้มริมฝีปากและจรดปลายจมูกลงไปที่แก้มสากด้วยใบหน้าร้อนผ่าวอย่างที่ชีวิตนี้ไม่คิดว่าตัวเองจะต้องทำเรื่องพวกนี้มาก่อน
“ฉันไปได้หรือยังคะ?” เจ้าขาเอ่ยถามอีกครั้งพลางจ้องมองคนที่เอาแต่ยิ้มให้กัน จนเธอเห็นรอยยิ้มพวกนี้กลายเป็นปกติไปแล้ว
“อากาศก็ร้อนยังคิดจะเดิน ยัยโง่เอ๊ย” เขาโยกศีรษะคนตัวเล็กไปมาด้วยความขัด
