Chapter 29: Ang Huling Pagsuko
Hindi dahil sa ingay ng lungsod—kundi dahil sa kakaibang tensyon na tila nakabitin sa hangin. Basa pa ang kalsada mula sa katatapos lang na ambon, at ang mga ilaw ng neon ay naglalaro sa mga patak ng tubig, parang mga alaala na ayaw maglaho.
Naglalakad si Lila nang may direksyon.
Bawat hakbang niya ay sigurado—pero sa loob-loob niya, parang may bagyong handang sumabog anumang oras. Kumakabog ang dibdib niya sa hindi maipaliwanag na halo ng kaba at pananabik.
Hindi na ito basta simpleng pagkikita.
Ito na ang gabi.
Ang gabing matagal na nilang iniiwasan—pero pareho nilang hinahangad.
Huminga siya nang malalim bago tuluyang itinulak ang pintuan ng café.
Chime.
Mas malakas iyon kaysa dati. Parang hudyat. Parang paalala na wala nang atrasan.
Agad siyang
