ANG MANSYON ng mga Vertudazo ay buhay na buhay sa mga ilaw. Mula sa kisame ng ballroom ay kumikislap ang mga crystal chandeliers, nagpapainit sa gabi na puno ng tawanan, at mga basong tumatama sa isa’t isa sa bawat toast. Guests mingled, and toasted, their voices filling the night with celebration.
Pero para kay Rogue, wala siyang pakialam sa lahat ng kinang at karangyaan. Ang mga mata niya ay nakatuon lamang sa isang babae sa kabilang dulo ng bulwagan. ang babaeng minsan ay pumasok sa sirang mundo niya, stubborn enough to love him when he had no love left to give. Selestina stood in a simple but elegant midnight-blue gown, her hair swept back, laughter spilling from her lips as she leaned down to fix the ribbon on their daughter’s dress.
Sumikip ang dibdib ni Rogue. Fifteen years, and s
