รถม้าแล่นออกจากประตูเมืองหลวงแล้ว ชุนหลันแง้มผ้าม่านเปิดชมทิวทัศน์นอกเมือง ใกล้ถึงวันสิ้นปีลมเย็นพัดผ่านมาเยือนและยังคงเป็นเหมือนทุกปี วันนี้ชุนหลันตั้งใจขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขอให้วันสิ้นปีไม่มีหิมะตก นางจะได้พาคุณหนูมาเยือนอารามฝูไท่อีกครั้ง
“วันนี้ฟ้ามืดสักหน่อยแต่นับว่าดีกว่าหิมะตกนะเจ้าคะ ข้าตั้งใจขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้คุณหนูได้กลับมาในวันสิ้นปีเจ้าค่ะ”
“ชุนหลันเจ้าดีกับข้ามาก”
จูเหนียงพยักหน้าอีกคน
“ข้าก็จะขอพรให้คุณหนูเหมือนพี่ชุนหลันเจ้าค่ะ”
“พวกเจ้าดีกับข้ามาก รับรองข้าจะเลือกคู่ครองให้พวกเจ้าอย่างดีแน่”
ชุนหลันบุ้ยปาก “คุณหนูลืมแล้วหรือเจ้าคะ ท่านให้บ่าวกินข้าวกับเห่อตงไปแล้ว”
“อ้าว! เขาไม่ดีกับเจ้าหรอกหรือ”
ชุนหลันกับจูเหนียงมองหน้ากัน ไม่ใช่ว่าเห่อตงไม่ดีกับชุนหลัน ขันทีเห่อดีมาก ติดตรงที่ท่านหมอเป่ยเหมินเป็นคนดีเช่นกัน ชุนหลันเคยเปรยกับจูเหนียงครั้งสองครั้งหลังจ
