“ได้ยินว่าพี่หญิงใกล้ถึงเมืองหลวงแล้ว คราวนี้พาฉีเอ๋อร์กลับมาด้วย ข้าไม่ได้พบเขานานแล้วคงเติบโตขึ้นมาก”
“ทูลฝ่าบาท ยามนี้ฉีอ๋องอายุสิบแปดแล้วยังเยาว์นักพ่ะย่ะค่ะ”
“เขาอายุน้อยกว่าจิ้งอ๋องสองปีไม่นับว่าเด็ก เราเชื่อว่าพี่หญิงกับราชบุตรเขยต้องเลี้ยงบุตรชายออกมาดีแน่”
“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่เมตตาฉีอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”
“ไว้มากันพร้อมหน้า เราจะให้ฮองเฮาจัดงานเลี้ยงต้อนรับ”
“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”
เวลาไม่เช้าแล้วจิ้นกั๋วกงทูลลาเจ้าเหนือหัวกลับจวน ม้าเร็วจากอี๋ชางเข้าวังมาตอนเช้านี้เลิกประชุมเสร็จพอดิบพอดี เว่ยหูเทียนฮ่องเต้รั้งเสนาบดีฉู่กับจิ้นกั๋วกงอยู่ต่อ จนถึงตอนนี้ใกล้ถึงเวลาห้ามออกนอกที่พักจิ้นกั๋วกงให้สารถีเร่งกลับจวน
ทันทีที่กลับไปถึง จิ้นกั๋วกงเรียกคนสนิทไปส่งข่าวเรียกมู่เฉียนเฟิงกับซ่งเหลียงมาพบ ท่าทีของฝ่าบาทวันนี้ไม่น่าไว้ใจอย่างยิ่ง พระองค์ตรัสถึงจิ้งอ๋องอย่างใส่ใจ แต่กับฉีอ๋องนั้นรับสั
